Στην Ελλάδα της άκρατης και επιπόλαιης πολιτικολογίας, των βιαστικών συμπερασμάτων και της συναισθηματικής διπλωματίας, δεν είναι λίγοι αυτοί που προστρέχουν σε στήριξη κάθε αντιμαχόμενης πλευράς, στις ανά τον κόσμο συγκρούσεις, με επιχειρήματα εσωτερικής καύσεως ή διεθνούς συνωμοσιολογίας. Έτσι και στην εξέλιξη της Αραβικής Άνοιξης και της αμφισβήτησης των προηγούμενων καθεστώτων, με περισσή προχειρότητα ανακαλύπτονται ταυτίσεις και προκύπτουν σχετικοί παραλληλισμοί.
Οι δραματικές
εξελίξεις στην Αίγυπτο ώθησαν τη χώρα στην απόλυτη στρατοκρατία και την
εμφυλιοπολεμική δυναμική που έφερε η αντικατάσταση μιας πολιτικής απολυταρχίας
από μια θρησκευτικά φονταμενταλιστική ηγεσία, μετατρέποντας τελικά την ελπίδα του
εκδημοκρατισμού σε εφιάλτη καταπίεσης και μονολιθικότητας. Με την ίδια
έλλειψη σύνεσης και διορατικότητας κάποιοι έσπευσαν να κάνουν παραλληλισμούς με
τις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις αποδεικνύοντας πέρα από την άγνοια τους και
τον εθισμό στον κατακερματισμό, τις παραφωνίες και την αδράνεια που
παράγουν.


