Το ότι η παρουσία Σαμαρά στη ΔΕΘ ήταν απολύτως επιτυχημένη τόσο σε επικοινωνιακό, όσο και σε ουσιαστικά πολιτικό επίπεδο, είναι κάτι που οι πάντες αποδέχονται. Ακόμα κι όσοι μπορεί να διαφωνούν σε επιμέρους ζητήματα μαζί του, παραδέχονται ότι εξέθεσε μια ολοκληρωμένη πρόταση για ταχύτερη έξοδο από την οικονομική κρίση με έμφαση στην ανάπτυξη και συγκεκριμένα επιχειρήματα για τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης που μετέτρεψε το αρχικώς απευκταίο (προσφυγή του ΔΝΤ) σε πραγματικότητα, χωρίς μάλιστα την απαραίτητη διαπραγμάτευση για τους όρους και το χρονοδιάγραμμα του μνημονίου. Όσοι επένδυσαν στον εγκλωβισμό της κοινωνίας στη λογική του αναπόφευκτου και τη συντήρηση ενός ακραία φοβικού κλίματος, είδαν τα πρώτα έντονα σημάδια ρηγμάτων στο επικοινωνιακό οικοδόμημα τους, και οι αντιδράσεις των επομένων ημερών από τα κυβερνητικά κοράκια και τα κάθε είδους λοιπά «παπαγαλάκια» είναι χαρακτηριστικές της διάχυτης αμηχανίας.

Οι όψιμοι (Κιλτίδης) ή μη, υποστηρικτές του μνημονίου (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) αναγκάζονται από τα γεγονότα να επιλέξουν στάση απέναντι και στα σημαντικά νομοσχέδια που έρχονται προς ψήφιση στη Βουλή. Ο καθένας τους με βάση τους γενικότερους στόχους και τις πολιτικές συγκυρίες διατηρεί η μεταβάλει κατά το δοκούν τη στάση του, προσπαθώντας να πείσει εαυτόν και αλλήλους για το αγνό των προθέσεων του και το ενδιαφέρον του για το μέλλον του τόπου. Η ταύτιση όμως με μια αδιέξοδη πολιτική που στερεί άκριτα εργασιακά κι ασφαλιστικά δικαιώματα, με μειωμένο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας και ανύπαρκτο αναπτυξιακό πλάνο, δεν μπορεί να αποτελέσει θετική παρακαταθήκη για την μελλοντική πολιτική τους πορεία.