Το πρώτο σχόλιο μου στα social media, μετά την απόσυρση της ΔΗΜ.ΑΡ από την κυβέρνηση, ήταν ότι η αυτοπροσδιοριζόμενη αριστερά της ευθύνης αποδείχτηκε τελικά πολύ περιορισμένης ευθύνης (δυο μέρες μετά υπήρξε και σχετικό κείμενο γνωστού αρθρογράφου με αυτόν τον τίτλο). Μάλλον όμως αυτός ο προσδιορισμός δεν είναι ο πιο εύστοχος γιατί ο «περιορισμένος» μπορεί να είναι και εξαρχής διαυγέστατα καθορισμένος άρα και πιο διαχειρίσιμος. Επιλεκτική ήταν η προσέγγιση της ΔΗΜ.ΑΡ, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα σε διαχρονικές ιδεοληψίες της αριστεράς και την ανάγκη για αποτελεσματική διαχείριση.

Μαζί με τη δημοσιονομική προσαρμογή και τη βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος, η αναδόμηση του δημόσιου τομέα αποτελεί αναγκαίο προαπαιτούμενο εξόδου από την κρίση. Θα έλεγα μάλιστα κανείς, ότι οι δύο άλλες συνθήκες (δημοσιονομικά και επενδύσεις) εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ταχύτητα αναδιοργάνωσης των ράθυμων κρατικών δομών. Χρειαζόταν λοιπόν στο τιμόνι αυτής της προσπάθειας ένα άτομο που δεν θα κινούνταν διεκπεραιωτικά αλλά θα αναζητούσε ακόμα και αντισυμβατικές μεθόδους για να υπερκεράσει τα γραφειοκρατικά εμπόδια.

Πριν λίγες μέρες περιγράφαμε τα δεδομένα που προκύπτουν για την προοπτική κάθε κομματικού σχηματισμού με βάση τη δημιουργία της νέα κυβέρνησης και τις πιθανές εξελίξεις το αμέσως επόμενο διάστημα «Το μέλλον των κομμάτων στη νέα κοινωνική διάταξη». Η διπλή πίεση από ΝΔ και ΔΗΜ.ΑΡ (που διαθέτουν πιο διακριτό κυβερνητικό διακύβευμα) και η ιδεολογική ασάφεια Βενιζέλου, που από την πλήρη αναδόμηση της κεντροαριστεράς κατέληξε στην αποδοχή ενός ρόλου διαχειριστή του ΠΑΣΟΚικού παρελθόντος, έθεταν τον πρόεδρο του κινήματος σε δυσχερέστατη θέση ακόμα και για την ίδια την πολιτική του επιβίωση.