ΜΑΧΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ: ΕΟΡΤΕΣ

Μάτωσε, δάκρυσε, στιγμιαία δείλιασε αλλά τελικά ο Υιός του Θεού στάθηκε στωικός και υπερβατικός μπροστά στον λυτρωτικό πόνο που σε φέρνει πιο κοντά στην Ανάσταση, στον εξαγνισμό.

Αυτές οι δύσκολες κι επίπονες μάχες, αυτές οι διαδρομές κόντρα στο ρεύμα, αυτά τα μοναχικά αξιακά μονοπάτια είναι που χαρακτηρίζουν και τις δικές μας ζωές, που τους δίνουν τη γλυκόπικρη γεύση της πληγής. Αυτές οι μάχες που τα σημάδια τους, πιο έντονα από καθετί άλλο, μένουν εκεί απρόσβλητα από το χρόνο για να μας θυμίζουν ότι το άγγιγμα της κορυφής προϋποθέτει το ανιδιοτελές κίνητρο να «ρουφήξεις» κυριολεκτικά κάθε κακοτράχαλο μονοπάτι της ανηφοριάς.

Πόση συνειδησιακή ανατροπή μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος; Πόσον αγώνα με τα προσωπικά δαιμόνια του μπορεί να αντιμετωπίσει; Πόσο χλευασμό είναι έτοιμος να αψηφήσει; Ένας φαινομενικά «καταστροφικός» θάνατος θα δώσει γρήγορα τη θέση του στην αναγεννητική ανάσταση. Η δημιουργία νομοτελειακά θα νικήσει το μηδενισμό. Η χαρά κι η ελπίδα θα σαρώσουν το έρεβος. Με πίστη στο προσωπικό δυναμικό, χωρίς υπεκφυγές και παρεκκλίσεις κανείς μικρός ή μεγάλος «θάνατος» δεν πρόκειται να αποβεί οριστικός.

Εκτός κι αν ενδόμυχα το αποδεχθείς, το θελήσεις, το υποθάλψεις. Εκτός αν συμβιβαστείς με την παθητικότητα, μυθοποιήσεις τους «ανεμόμυλους» που σε παρασέρνουν στην αυτοεξορία, αν αποβείς ιδανικός αυτόχειρας κι ανάξιος υιός της ζωής!Αυτή τη μάχη θα την κερδίσεις ακόμα κι αν αρχικά δεν το πιστεύεις! Το φως του ανεπιτήδευτου πόνου θα φέρει τη λύτρωση!

Καλή Ανάσταση!

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Κάτι τέτοιες μέρες αναπολείς τα παιδικά σου χρόνια, τη χαρά της αστείρευτης ξενοιασιάς, τις φανταχτερές αποκριάτικες στολές. Έρχεσαι στο σήμερα σε μια κοινωνία που σέρνεται από την κατήφεια στην αισιοδοξία, από τον πόνο στην ελπίδα κι αναρωτιέσαι ποια στολή θα ταίριαζε περισσότερο στο κλίμα της εποχής. Τι εκφράζει καλύτερα το καρναβάλι που μας περιστοιχίζει αλλά κι αυτό που κρύβουμε μέσα μας παριστάνοντας ακατάληπτα τους επαΐοντες;

Να ντυθώ πολιτικός με γραβάτα, σε παρατεταμένη χειμερία νάρκη ή επιτηδευμένος φέρελπις ηγέτης χωρίς λαιμοδέτη;

Τζιβάτος επαναστάτης με ντουντούκα ή αυτόχειρας επαναστάτης σαμουράι;

Πολιτικός... υδατάνθρακας, με ή χωρίς γλουτένη, ή σκέτος «άνθρακες ο θησαυρός»;

Μαρουφορεμένος μαχητής του πολιτικού σκότους ή «κοκκινολαίμης» προλετάριος με λοφίο;

«Παρθενόπη» ματαιόδοξη τηλεπερσόνα ή παλαιολιθικό κακέκτυπο μιας περασμένης κουλτούρας,

Φιλεύσπλαχνος κοσμική με τα λεφτά των άλλων ή επαίτης των ανιδιοτελών συναισθημάτων;

Ξεπεσμένος γιάπης, ψευτομάτσο με γενάκι τριών ημερών ή λικνίζων θύμα του lifestyle;

Τόσες κι άλλες τόσες θα μπορούσε να επιλέξει κανείς και πάνω από μια ντουζίνα ανάλογες μάσκες αλλά ειδικά για φέτος λεω να πρωτοτυπήσουμε. Να φορέσουμε... τον εαυτό μας ή με όσον τέλος πάντων από αυτόν μπορούμε ακόμα να... συνδιαλεγόμαστε, ένα πηγαίο χαμόγελο, λίγη από την ηλιαχτίδα της εσωτερικής πάλης, μια ιδέα από το ουράνιο τόξο της επουλωμένης πληγής. Έτσι για αλλαγή βρε αδερφέ! Μπορεί να αποδειχτεί μια αναζωογονητική αρχή;

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος –Ψυχολόγος

Ετικέτες

Μετάφραση

Πληροφορίες

Σύνδεσμοι

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ιστολόγια