Αρχές της δεκαετίας του ’80. Η... «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ έχει για τα καλά εγκαθιδρυθεί και πάσης φύσεως στελέχη, έως χθες ανύπαρκτοι σε επαγγελματικό ή ακαδημαϊκό επίπεδο, απολαμβάνουν την αίγλη της εξουσίας με μια διαρκή επίφαση εκδημοκρατισμού! Σε τακτικό έλεγχο της τροχαίας νεαρός αστυνομικός σταματά διερχόμενο πολυτελές όχημα ζητώντας τα τυπικά έγγραφα. Δεν είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο του οδηγού τον κυβερνητικό κομματάρχη που έσπευδε γκαζωμένος προς νέους ιδεολογικούς αγώνες! Ακολούθησε «λούσιμο» με κοσμητικά επίθετα προς το όργανο της τάξης για τον υπερβάλλοντα ζήλο του, που άρχισε με την μνημειώδη φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε!» για να καταλήξει σε απειλές για δυσμενή μετάθεση! Σκηνές από ένα παρελθόν που μοιάζει αναλλοίωτο στο χρόνο!

Το τελευταίο τραγικό συμβάν, με την απώλεια δυο νέων συνανθρώπων μας, που προσπαθώντας με συνέπεια να ασκήσουν τα καθήκοντα τους για την προστασία της ασφάλειας μας, μετατράπηκαν σε θύματα, θα πρέπει επιτέλους να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για ουσιαστικές διοικητικές αλλά και πολιτικές παρεμβάσεις. Έχει ξεπεραστεί προ πολλού το όριο της συναισθηματικής ανοχής στην ανομία με θεωρίες που διανύουν μια επικίνδυνη διαδρομή από τον αυτοχαρακτηρισμό κάποιων σε «Ρομπέν των πόλεων» έως την αναγόρευση κάθε μορφής κοινωνικής αντίδρασης σε αγωνιστική έκφραση. Ταυτόχρονα τόσο η διοικητική οργάνωση όσο και το εκπαιδευτικό υπόβαθρο των ένστολων κινείται διαχρονικά από την κομματοκρατία έως την κρατική αδιαφορία.