Από την πρώτη στιγμή η άποψη μας για τα γεγονότα στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης κινήθηκε σε δυο βασικούς πόλους. Από τη μια, στην κατανόηση της λαϊκής οργής που ήταν αναμενόμενο ότι θα οδηγούσε σε αντιδράσεις, πιθανότατα και αντισυμβατικές, ακόμα και στις εκδηλώσεις της εθνικής επετείου. Από την άλλη, στην ανάγκη, ιδιαίτερα σε τέτοιες κρίσιμες εθνικά περιόδους, προάσπισης των θεσμών (όχι των προσώπων ή της εκάστοτε κυβέρνησης), γιατί η κάθε υπερβολή όσο αγνά κίνητρα κι αν έχει για την πλειοψηφία όσων πολιτών τις επικροτούν, μπορεί από κάποιους να χρησιμοποιηθεί ως το όχημα για την κατάργηση των παρελάσεων ή ακόμα χειρότερα ως άλλοθι για κάθε μορφής «αντιεξουσιαστική» συμπεριφορά, σε βάθος χρόνου. Από τον αποκλεισμό εθνικών μνημείων (Ακρόπολη) ή την ανάρτηση πανό σε αυτές έως το κάψιμο εθνικών συμβόλων (σημαίες).
Επανεξελέγη σήμερα από τη Βουλή των Ελλήνων, με συντριπτική πλειοψηφία, ο Κάρολος Παπούλιας και όλοι του ευχόμαστε αυτή τη δεύτερη θητεία του ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας να είναι εξίσου επιτυχημένη με την προηγούμενη. Πρόκειται ομολογουμένως για έναν άνθρωπο και πολιτικό που τίμησε το ύπατο αξίωμα που εκλήθη να υπηρετήσει, λειτουργώντας πάντοτε με σύνεση, αξιοπρέπεια και πατριωτισμό. Η νουνεχής σκέψη και οι στοχευμένες δηλώσεις του σε κρίσιμες εθνικές και κοινωνικές στιγμές για τον τόπο, υπήρξαν φάρος συναίνεσης και αλληλεγγύης όλων των Ελλήνων, παρά το γεγονός ότι οι εξαιρετικά περιορισμένες, από τις συνταγματικές αλλαγές της δεκαετίας του ’80, αρμοδιότητες, δεν του άφηναν ιδιαίτερα περιθώρια πολιτικών παρεμβάσεων, πέρα των γενικόλογων αλλά χαρακτηριστικών παραινέσεων του.
