ΜΑΧΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ: ΚΑΜΜΕΝΟΣ

Όταν αρχίζεις να κατεβαίνεις ένα, ένα τα σκαλιά της πεπατημένης πολιτικής διαχείρισης είναι σχεδόν δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα περάσεις από την παροχολογία, στην σκανδαλολογία και τελικά τη συνωμοσιολογία. Μια «πετυχημένη» συνταγή που έθρεψε τόσες γενιές στη μεταπολίτευση δεν την πετάς ελαφρά τη καρδιά στα σκουπίδια, αναζητώντας το δρόμο για την εξουσία στις ρηξικέλευθες προτάσεις και τον πολιτικό πολιτισμό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε αρχικά να μην χαλάσει τις μεταπολιτευτικές παραδόσεις που θέλουν τις κυβερνήσεις και κυρίως τις αντιπολιτεύσεις να μοιράζουν χρήματα από το βήμα της ΔΕΘ. Επειδή μάλιστα πρόκειται και για «ριζοσπαστική» αριστερή δεν άφησε καν το συνηθισμένο υπονοούμενο ότι οι εξαγγελίες έχουν χρονικό όριο εκτέλεσης μια κυβερνητική τετραετία.

Ανέβασε λοιπόν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα (όταν δεν μπορεί καν να αποπληρώσει τους υπαλλήλους στο δικό του ραδιοφωνικό σταθμό!), έκανε σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη με χρήματα από το ΕΣΠΑ και το ΤΧΣ που είναι ήδη προγραμματισμένα για άλλες χρήσεις. Ως άλλος Άγιος Βασίλης μοίρασε δώρα Χριστουγέννων σε αυτούς που ήδη παίρνουν το κοινωνικό μέρισμα ή ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Κι αφού «ικανοποίησε» το ένα από τα δυο κίνητρα των πολιτών για την επιλογή κυβέρνησης, το γέμισμα της προσωπικής τσέπης με μια δόση στρουθοκαμηλισμού για τη συνολική εικόνα, πέρασε στο έτερο την σκανδαλολογία. Τα φαντάσματα του Αυριανισμού και του Λαλιώτη έριξαν βαριές τις σκιές τους φέρνοντας ανατριχίλα σε όσους θυμούνται τις αλήστου μνήμης εποχές του «σκληρού ροκ» της πολιτικής επικοινωνίας των ΄80ς.

Αναφερόμαστε ασαφώς και χωρίς στοιχεία σε προνομιακές σχέσεις της κυβέρνησης με επιχειρηματίες, την ίδια ώρα που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε συμμαχίες με μέρη του ΣΕΒ και λοιπούς οικονομικούς παράγοντες. Δαιμονοποιούμε ξανά την επιχειρηματικότητα για να ικανοποιήσουμε το επαναστατικό αίσθημα του πυρήνα των ψηφοφόρων μας αλλά διατηρούμε αγαστές σχέσεις με επιμέρους προσωπικότητες του χώρου που μας προσεγγίζουν προσβλέποντας σε κυβερνητική αλλαγή για ιδίους σκοπούς.

Φθάνοντας ως εκεί, το επόμενο βήμα προς τη συνωμοσιολογία δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Άλλωστε οι τελευταίες αμφιβολίες για αυτή τη μετεξέλιξη σκόρπισαν με τη σύμπλευση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. δίνοντας το στίγμα της κυβερνητικής οπτικής που σχεδιάζουν να ακολουθήσουν στην Κουμουνδούρου. Ολοκληρώθηκε ο ψεκασμός του ορθολογισμού αφήνοντας για πάντα καχεκτικό τον ρεαλισμό και τον πραγματισμό. Η ακροδεξιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το τελειωτικό χτύπημα!

Όποιος λοιπόν μη κυβερνητικός βουλευτής αποφασίσει να ψηφίσει τον υποψήφιο της πλειοψηφίας για την Προεδρία της Δημοκρατίας απέκτησε προκαταβολικά ένα λεκέ υποψίας εκβιασμού και εξαγοράς με βάση την «έγκυρη» δημοσιογραφική μυθοπλασία της Αυριανικής μετεξέλιξης. Αναρωτιέσαι σε περίπτωση που τελικά εκλεγεί το συγκεκριμένο πρόσωπο στο ανώτατο αξίωμα πως θα χειριστεί θεσμικά ο ΣΥΡΙΖΑ τις σχέσεις του με κάποιον που θα θεωρεί ότι τον σκεπάζουν σκιές συναλλαγής;

Το επόμενο καθοδικό σκαλοπάτι δεν αποκλείεται να καταλήγει σε απύθμενα επίπεδα παραλογισμού, εσωστρέφειας και καταναγκασμού της λογικής. Αρκεί και μόνο το γεγονός ότι μπρος στο άγχος επίσπευσης της εκλογικής αναμέτρησης που δεν θα επιτρέψει την αλλαγή ατζέντας και την απομόνωση της επιχειρηματολογίας του ΣΥΡΙΖΑ, υποκινούνται μέχρι κι οι μαθητές για να λειτουργήσουν με τις καταλήψεις τους ως πολιορκητικός κριός προς την κυβέρνηση. Η μεταπολίτευση ζει και μας οδηγεί!

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Ετικέτες

Μετάφραση

Πληροφορίες

Σύνδεσμοι

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ιστολόγια