Ο Γ. Παπανδρέου συνηθίζει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, να κάνει αναφορές που έχουν σχέση με τη σύγχρονη τεχνολογία, την καινοτομία στην επιχειρηματικότητα, το δυναμισμό και την εφευρετικότητα των νέων ανθρώπων. Η πρόσφατη δήλωση του, προτροπή προς τις νεότερες γενιές να πάρουν τη χώρα στα χέρια τους και αν την αλλάξουν, ακούγεται πολύ ενθαρρυντική και ελπιδοφόρα σε θεωρητικό επίπεδο αλλά σε οδηγεί μάλλον στην απογοήτευση αν όχι στο θυμό, όταν αναλογιστείς από ποια χείλη εκστομίζεται και με ποια λογική συνενοχής σε ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον.

Πολλές φορές ακούμε και διαβάζουμε αναλύσεις που προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς. Άλλοι την προσδιορίζουν ως εσωστρεφή, φοβική, «ψηφιακή» έως σε επικίνδυνο βαθμό για την κοινωνική τους ωρίμανση. Άλλοι πάλι τους βλέπουν ως επιθετικούς, υπερβολικά μαχητικούς, με μηδενιστικές τάσεις απέναντι σε κατεστημένες αξίες. Κάποιοι άλλοι, ίσως λιγότεροι, βλέπουν στα νέα παιδιά μια διάθεση ουσιαστικής κριτικής απέναντι σε ένα σύστημα που τους στερεί ευκαιρίες εξέλιξης, και προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών, ίσως πιο άμεσων κι αποτελεσματικών μορφών επικοινωνίας και κοινωνικής ενεργοποίησης, μεγαλύτερη ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, ένα ειλικρινές ενδιαφέρον και μια βαθιά ευαισθησία για το περιβάλλον, τις εξελίξεις στον πλανήτη, την βελτίωση της καθημερινότητας.