Αυτές τις μέρες γενικής κατάνυξης μπρος στα Θεία Πάθη, δεν λείπουν οι αναφορές στην ανάγκη ενδοσκόπησης, αναζήτησης των εσώτερων ισορροπιών και δυνάμεων που μπορούν να κατευθύνουν την ανθρώπινη δράση στην υπέρβαση του καθημερινού και πρόσκαιρου, στην υπομονή και την επιμονή πέρα από τις όποιες αντιξοότητες, στην εγκράτεια και την ιεράρχηση των αξιών με βάση υπαρκτές κύριες ανάγκες του ατόμου. Στην εποχή της βίαιης αναπροσαρμογής πολλών δεδομένων στη διαβίωση, στο αξιακό σύστημα, στις ευρύτερες προτεραιότητες, είναι ίσως από τις ελάχιστες φορές που αυτή η ενδοσκόπηση αποκτά ουσιαστικό κι όχι θεωρητικό αντικείμενο.

Αυτές τις Άγιες ημέρες οι συζητήσεις όλων μας περιστρέφονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γύρω από την καρτερικότητα και την εσωτερική δύναμη στην αντιμετώπιση των Παθών αλλά και γύρω από την αναγεννητική «φλόγα» της Ανάστασης και του αισιόδοξου μηνύματος που περικλείει, για τον άνθρωπο και τη διαδρομή του. Ουσιαστικό όμως έναυσμα για αυτό το κείμενο αποτέλεσε η αναφορά μιας φίλης μου, με προφανές εφαλτήριο τις σημερινές πολιτικοοικονομικές εξελίξεις, στην ανάδειξη του καινούριου μέσα από τις στάχτες.