.png "English"){kind=small}
Όσο η συζήτηση για τη δημοσιονομική προσαρμογή
περιστρέφεται γύρω από τη συνεχή μείωση μισθών και συντάξεων, τόσο εντείνεται
και η αντιπαράθεση για την ανάγκη η μη, άμεσων απολύσεων στο δημόσιο τομέα.
Ακόμα όμως κι αυτή η αντιπαραβολή επιχειρημάτων θυμίζει μέρος των παθογενειών
του παρελθόντος με εμμονές, ιδεοληψίες και ακραίες, ανεδαφικές τοποθετήσεις
από όλες τις πλευρές.
Ενώ στην κυβέρνηση άρχισαν να σιγοψιθυρίζουν την προοπτική απολύσεων σε υπό συγχώνευση οργανισμούς και υπεράριθμο προσωπικό σε ΔΕΚΟ κι η πρόταση της εργασιακής εφεδρείας από δημιουργική λύση επανεκπαίδευσης μετατάξιμων υπαλλήλων όπως την είχαμε περιγράψει από εδώ, πριν 8 μήνες «"Ρετιρέ" των ΔΕΚΟ και απολύσεις» μετατράπηκε σε ενδιάμεσο κρίκο ομαλότερης κατάληξης στην απόλυση, σποραδικά ανακοινώνονται και διάφορες νέες προσλήψεις στο δημόσιο τομέα που μόνο την αίσθηση του περιορισμού του κράτους δεν δίνουν. Η μάχη ανάμεσα στα δυο άκρα του δισυπόστατου ΠΑΣΟΚ καλά κρατεί. Από τη μια ο όψιμος νεοφιλελευθερισμός κι από την άλλη ο παραδοσιακός κρατικίστικος λαϊκισμός. Αυτή την έλλειψη ισορροπίας και πίστης σε μια δομημένη πολιτική και οικονομική σκέψη πληρώνει με βαρύ τίμημα η Ελληνική κοινωνία.
Το συγκρότημα Αλαφούζου μας ενημέρωσε για την πρόσφατη δημοσκόπηση της Public Isuue, σύμφωνα με την οποία η Ελληνική κοινή γνώμη, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, άλλαξε άρδην άποψη όσον αφορά την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και διαφοροποιείται σημαντικά, σε σχέση με το παρελθόν, στην προοπτική άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα, έχοντας πλέον πολύ πιο θετική άποψη για μια τέτοια εξέλιξη. Αποτελεί άραγε αυτή η δημοσκοπική αποτύπωση, σαφή ένδειξη αλλαγής νοοτροπίας της κοινωνίας, όπως προσέτρεξαν να ερμηνεύσουν τα ευρήματα, δημοσιογράφοι και πολιτικοί ή η εξήγηση είναι πιο επιφανειακής λογικής και γι’ αυτό πρόσκαιρη;
