Ο διαχρονικός ρόλος της κρατικής τηλεόρασης ως κύριου μέσου αναπαραγωγής της κυβερνητικής πολιτικής είναι γνωστός. Σε παλαιότερες εποχές είχε ξεπεράσει κάθε όριο προπαγανδιστικής λογικής, όμως περίπου την τελευταία δεκαετία, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς παραφωνίες, είχαν υπάρξει εμφανή σημάδια βελτίωσης, αποφεύγοντας κραυγαλέες ακρότητες, αποσιώπηση ή διαστρέβλωση γεγονότων. Τα επαναλαμβανόμενα συμβάντα «εκτροπής» από κάθε κανόνα δεοντολογίας, του τελευταίου διαστήματος, μας φέρνουν στην θύμηση αλήστου μνήμης εποχές και επιβεβαιώνουν το επικοινωνιακό αδιέξοδο και την ανασφάλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
