Αν υπάρχει ένα πραγματικά σημαντικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί χωρίς υπεκφυγές και γενικεύσεις είναι αν η προσαρμογή των στοιχείων ώστε να συμπεριλαμβάνονται και οι υποχρεώσεις των ΟΤΑ και των νοσοκομείων ήταν κάτι που εφαρμόστηκε ταυτόχρονα και με την ίδια επίταση σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες ή αν η Ελλάδα αποτέλεσε (τυχαίως;) το πρώτο δείγμα απόλυτης νομιμότητας. Είναι σχεδόν γραφικό να μιλάμε για τόση όψιμη και άτεγκτη τυπολατρία σε μια Ευρώπη που η δημιουργική λογιστική υπήρξε ευαγγέλιο για πολλά χρόνια επιτρέποντας την διασταλτική ερμηνεία των δεδομένων. Μια Ευρώπη που έτσι κι αλλιώς αλλάζει ανά δεκαετία τον τρόπο υπολογισμού του ΑΕΠ και σήμερα συζητά σοβαρά αν θα πρέπει να εξαιρούνται του ελλείμματος οι επενδυτικές και αμυντικές δαπάνες.

Το ζήτημα της ανέγερσης τεμένους στην Αττική μας απασχολεί πάνω από μια δεκαετία, όταν ψηφίστηκε η πρώτη σχετική ρύθμιση που έθετε τις βάσεις για μελλοντικές εκτελεστικές αποφάσεις. Από τότε αναδεικνύονταν θέματα που πέρα από τον γενικό δισταγμό σχετικά με τα οφέλη από την επίσπευση μιας τέτοιας πρωτοβουλίας εγείρονταν και ενστάσεις που αφορούσαν την επιλογή του χώρου (θα ήταν προτιμότερη μια θέση εκτός του αστικού ιστού), τον τρόπο λειτουργίας (ποιος πραγματικά θα το ελέγχει) και τις παράπλευρες κοινωνικές και διπλωματικές συνέπειες από όσους θα επιχειρούσαν να εκμεταλλευτούν την εκπλήρωση του θρησκευτικού συναισθήματος των μουσουλμάνων Ελλήνων συμπολιτών μας.

Σήμερα δυστυχώς απλά αναπαράγουμε τα τότε επιχειρήματα με τέτοιο τρόπο που ανάμεσα στην αναντίρρητη ανεξιθρησκία και την θεμιτή τρομοκρατική φοβικότητα, αποφεύγουμε την ψύχραιμη καταγραφή και κατανόηση των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας. Η Τουρκία του Ερντογάν που διαρκώς... ψυχορραγεί κτίζει νέους δεσμούς με το Ισραήλ και την Ρωσία αναζητώντας την βέλτιστη τοποθέτηση στο τραπέζι της ανακατανομής της γεωστρατηγικής δύναμης. Η Αλβανία και τα Σκόπια επιτείνουν τις διεκδικητικές διαθέσεις και το Κυπριακό ρέπει προς μιας ασαφή συμφωνία αμφιβόλου αποτελεσματικότητας.

 Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον ακραίας εθνικιστικής έξαρσης σε επιμέρους Ευρωπαϊκές χώρες και ανημποριάς από πλευράς Ε.Ε. να αρθρώσει ένα σύγχρονο, ευέλικτο και αποδοτικό καινούργιο παραγωγικό και διοικητικό όραμα, γεννούν απορίες, ερωτήματα, δεύτερες σκέψεις που οφείλουν να ληφθούν υπόψη πριν καταλήξουμε σε οποιαδήποτε κίνηση που μπορεί να επιφέρει ανήκεστες εθνικές βλάβες.

Υ.Γ. Καλό θα ήταν για την διατήρηση της προσωπικής αξιοπρέπειας και της υστεροφημίας καθενός μας, πριν εκφέρουμε γνώμη για ένα θέμα που συντηρείται για χρόνια στην επικαιρότητα να ελέγχουμε την προγενέστερη επιχειρηματολογία μας γιατί όταν αρχίζουμε να ξιφουλκούμε με περίσσιο πάθος σε μεταγενέστερο χρόνο, ακόμη και με ακριβώς αντίθετη ρητορική από την αρχική, αποκαλύπτουμε την γλοιώδη μικροπολιτική υπόσταση και την σοβαροφανή γελοιότητα που μας περιβάλλει!

Η πολυπληθής συγκέντρωση πολιτών στην Ουάσιγκτον υπό τη στήριξη, του ιδιαίτερα ενεργού το τελευταίο διάστημα, Tea Party και την συμμετοχή ως ομιλητών της πρώην υποψηφίας αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών Σάρα Πέιλιν και του παρουσιαστή του FOX Γκλεν Μπεκ, αποτελεί ένα πολύπλευρο μήνυμα τόσο για τη διάρθρωση και τις αντιλήψεις σημαντικού μέρους της Αμερικανικής κοινωνίας, όσο και για την ευρύτερη στροφή σε θεοκρατικές και συχνά εξαιρετικά ανασφαλείς πολιτικές προσεγγίσεις. Είναι γεγονός ότι σε περιόδους κρίσης ο άνθρωπος αλλά και η κοινωνία συνολικότερα αντιδρά πιο φοβικά, πιο περιοριστικά, με πιο αρχέτυπο τρόπο, αναζητώντας λύσεις και ανακούφιση σε εμπεδωμένες ιδέες και θεωρίες που ακόμα κι αν συχνά δεν μπορούν να αποδεχτούν οι πιο παραγωγικές κι αποτελεσματικές, προσφέρουν μια αίσθηση σιγουριάς.