Σε μια χώρα «πνιγμένη» στην ύφεση, όπου οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες συνεχίζουν να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, τίθεται για μια ακόμα φορά το «προπατορικό» ερώτημα του τρόπου περιορισμού των δημοσίων δαπανών. Οι υπουργοί διατείνονται ότι εξαντλούνται τα όρια περικοπών στις λειτουργικές δαπάνες, η Τοπική Αυτοδιοίκηση αδυνατεί να συντηρηθεί με τα υπάρχοντα κονδύλια και η αναδιοργάνωση των ΔΕΚΟ πέρα από τη συνδικαλιστική αντίδραση προσκρούει και στην κυβερνητική αβελτηρία. Η, εδώ και πολύ καιρό, πρόταση του Αντώνη Σαμαρά για προϋπολογισμό «μηδενικής» βάσης θα μπορούσε να είναι ένα αναγκαίο πρώτο βήμα δομικού εξορθολογισμού των κρατικών δαπανών. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένες προϋποθέσεις τόσο σε επίπεδο προγραμματισμού όσο και σε επίπεδο εκτέλεσης για να λειτουργήσει και να επιτευχθούν άμεσα απτά αποτελέσματα.