Αρχές της δεκαετίας του ’80. Η... «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ έχει για τα καλά εγκαθιδρυθεί και πάσης φύσεως στελέχη, έως χθες ανύπαρκτοι σε επαγγελματικό ή ακαδημαϊκό επίπεδο, απολαμβάνουν την αίγλη της εξουσίας με μια διαρκή επίφαση εκδημοκρατισμού! Σε τακτικό έλεγχο της τροχαίας νεαρός αστυνομικός σταματά διερχόμενο πολυτελές όχημα ζητώντας τα τυπικά έγγραφα. Δεν είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο του οδηγού τον κυβερνητικό κομματάρχη που έσπευδε γκαζωμένος προς νέους ιδεολογικούς αγώνες! Ακολούθησε «λούσιμο» με κοσμητικά επίθετα προς το όργανο της τάξης για τον υπερβάλλοντα ζήλο του, που άρχισε με την μνημειώδη φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε!» για να καταλήξει σε απειλές για δυσμενή μετάθεση! Σκηνές από ένα παρελθόν που μοιάζει αναλλοίωτο στο χρόνο!
Μπορεί να αντιμετωπίζεται από τις αρχές, ο επικεφαλής του ΔΝΤ και μέχρι πριν το συγκεκριμένο συμβάν πιθανότερος νέος πρόεδρος της Γαλλίας, με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται στο οποιοδήποτε πρεζόνι του Χάρλεμ; Αυτή η απορία γνωστού τηλεοπτικού αστέρα της δημοσιογραφίας, μέσα στην αφοπλιστική αφέλεια της, περικλείει όλα τα συστατικά της νοοτροπίας που επί δεκαετίες συντηρεί τις στρεβλώσεις της δημόσιας ζωής. Σαν επιστέγασμα στην ανάγκη προστασίας της εικόνας του ισχυρού έρχεται να προστεθεί και η βαθυστόχαστη ανάλυση για τον ιδιαίτερα θετικό ρόλο που διαδραμάτιζε, κατά τη γνώμη τους, στις οικονομικές εξελίξεις της Ευρωζώνης.
«Άραγε δεν υπήρχαν πάντοτε στην πολιτική, «υπόγειες» διαδρομές και γεγονότα που ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά επηρεάζουν καίρια τη ζωή μας;» Αυτό είναι ένα λογικοφανές επιχείρημα που ακούστηκε τις τελευταίες μέρες, στην προσπάθεια κάποιων να δικαιολογήσουν τις συζητήσεις Παπανδρέου – Στρος Καν πολύ πριν την επίσημη προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, ακόμα και πολύ πριν τις εθνικές εκλογές. Όταν ο Κων/νος Καραμανλής εκστόμιζε τη μνημειώδη φράση «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται, και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται», σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του αυτή ακριβώς την έκφανση της πολιτικής διαχείρισης.


