Όταν αυτή η κοινωνία αφιέρωσε λιγότερο χρόνο για να επιχειρηματολογήσει
γύρω από πολύ σημαντικότερα, και με ουσιαστικότερες κοινωνικές επιπτώσεις,
ζητήματα, ήταν δυσανάλογα μεγάλη και άσκοπη φθορά για την κυβέρνηση και τον
τόπο να αναλωνόμαστε σε μια ανούσια αντιπαράθεση για ένα μέτρο που μετά
βίας θα προσέθετε 20-30 εκατομ. ευρώ στον προϋπολογισμό (μετά τις εξαιρέσεις
απόρων, χρονίως πασχόντων και πιθανότατα ανέργων).
Τελικά ποιος ακριβώς ήταν ο στόχος αυτού του μέτρου; Ποια η λογική
στο να χρεώνεις αυτόνομα υπηρεσίες υγείας, όταν διαθέτεις ένα σύστημα
γενικευμένου κοινωνικού κράτους που χρηματοδοτείται κι από αρκετά υψηλές
ασφαλιστικές εισφορές (τις οποίες μάλιστα υποχρεούμαστε να μειώσουμε σταδιακά);
Μπορούσε να έχει αποφευχθεί αυτή η αναταραχή που με την παραφιλολογία και
τον δημοσιογραφικό κιτρινισμό πήρε απρόσμενες διαστάσεις;
Το βασικό επιχείρημα υπέρ της επιβολής του μέτρου ήταν η ανάγκη να
περιοριστεί η αλόγιστη καταφυγή στα νοσοκομεία ακόμα και για περιπτώσεις που
ιατρικά δεν θα δικαιολογούσαν κάτι τέτοιο. Η βάση του σκεπτικού είναι σωστή
αλλά η απάντηση στο πρόβλημα δεν βρίσκεται στο αντικίνητρο της επιπρόσθετης
οικονομικής επιβάρυνσης αλλά στο κίνητρο της πρόληψης, της ενημέρωσης, και
κυρίως στη βελτίωση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης.
Χρειαζόταν άραγε όλη αυτή η... ασύμμετρη επικοινωνιακή πίεση και για
μια ακόμα φορά η προσωπική εμπλοκή του πρωθυπουργού, για να ανακληθεί ένα
αντιφατικό μέτρο που θα μπορούσε να εντάσσεται σε μια πιο φιλελεύθερη
αντίληψη για αντίτιμο ανά υπηρεσία με μείωση της αντίστοιχης φορολογίας
εισοδήματος ή των ασφαλιστικών επιβαρύνσεων αλλά δεν έχει θέση στη σημερινή
δομή του κοινωνικού κράτους;
Αυτό που μένει ως δίδαγμα από τη συγκεκριμένη υπόθεση είναι ότι ορισμένες
αποφάσεις που μπορεί να φέρουν υπερβολική επικοινωνιακή φόρτιση σε σχέση με τη
σημαντικότητα τους, καλό είναι να εντοπίζονται από τους αρμόδιους υπουργούς
(που ο ρόλος τους δεν είναι η προσωπική επικοινωνιακή ανάλωση, ούτε η τυπική
εκτέλεση υποχρεώσεων αλλά η έγκαιρη ανάγνωση και διαχείριση των αντιδράσεων)
πριν χρειαστεί η πρωθυπουργική ανάμειξη.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε πχ να έχει υπάρξει μια προεργασία
ώστε να μην χρειαστεί καν η λύση να βρεθεί στη φορολόγηση, ακόμα κι αν
πρόκειται για τον καπνό, αλλά στην περαιτέρω περιστολή δαπανών από τη
γενικευμένη χρήση των ηλεκτρονικών προμηθειών ή τον περιορισμό κοστοβόρων
εξετάσεων.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος –Ψυχολόγος
Δεν αποτελεί δα και κανένα επτασφράγιστο κρατικό μυστικό, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε σε αμφιβόλου ποιότητας (προσφιλής έκφραση της Κουμουνδούρου!) γενόσημο του ΠΑΣΟΚ! Η όσφρηση και μόνο της εξουσίας μετέτρεψε την άλλοτε σχεδόν περιθωριακή (ρετάλια της αριστεράς την ονόμαζαν κάποιοι σύντροφοι τους) πολιτική δύναμη σε κακέκτυπο της πιο καθεστωτικής και αντιπαραγωγικής λαϊκίστικης νοοτροπίας που γνώρισε η χώρα. Μόνο που αυτό το άλλοτε υποφερτό, ίσως και καλοδεχούμενο για ορισμένους, μπόλιασμα, γίνεται στην πιο κρίσιμη συγκυρία των τελευταίων δεκαετιών, απλά συντηρώντας έναν ξεπεσμένο μύθο πολιτικής αυταρέσκειας.
Γενόσημη... παιδεία, με πανεπιστήμια ορμητήρια ανομίας, επαναστατικής διαφώτισης και συντεχνιακής έρευνας και διοίκησης! Το εκπαιδευτικό έργο έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί την ύψιστη πρωταρχική υποχρέωση και υποτάσσεται στα αγωνιστικά συμφραζόμενα, συχνά άσχετα με τη λειτουργία του συγκεκριμένου πλαισίου.
Γενόσημη... δημόσια διοίκηση, της «ονομαστικής» αλλά ποτέ συγκεκριμενοποιημένης αξιολόγησης, της στατικότητας και των κρατικιστικών εμμονών, της ρητορικής καταδίκης του πελατειακού συστήματος με έμμεση όμως διαρκή στήριξη του! Το κράτος από εποπτικός και ρυθμιστικός παράγοντας συνεχίζει να προσεγγίζεται, από τους επίδοξους ηγεμονίσκους, ως πυλώνας αναπαραγωγής αδιεξόδων.
Γενόσημη... οικονομία, φοβική στην επιχειρηματικότητα και την ανταγωνιστικότητα, έρμαιο υπερπροστατευτικών παρεμβάσεων και ικανοποίησης κλαδικών συμφερόντων! Με πρότυπο τον παραγωγικό συγκεντρωτισμό και εφαλτήριο τον κρατικό παρεμβατισμό. Κάπου στη μετάφραση της ιδεολογικής σύγχυσης χάθηκε και η αναπτυξιακή διαδικασία ως προϊόν αυτόβουλης πρωτοβουλίας.
Γενόσημη... υγεία, που δεν ανταποκρίνεται σε διοικητικούς και οικονομικούς κανόνες, κατηγορεί φάρμακα ελεγμένα από τους πιο αξιόπιστους διεθνείς οργανισμούς χωρίς να καταθέτει μια σχετική ονομαστική λίστα συνοδευόμενη από στοιχεία επικινδυνότητας, στηρίζει συμφέροντα κινδυνολογώντας στην πλάτη των πολιτών. Το κοινωνικό κράτος με όρους δικαιοσύνης κι αποδοτικότητας μετατρέπεται σε εύφορο πεδίο μικροπολιτικής.
Το γενόσημο... ζθβάγκο, η γενόσημα... μπασαρισμένη φωνή της «Αλλαγής» και τα γενόσημα.. συνθήματα της, οι γενόσημες... αντιμνημονιακά καθαγιασμένες στελεχιακές μεταγραφές, δεν είναι παρά η πιο τρανή απόδειξη ότι η αντιγραφή στην πολιτική μπορεί να είναι κακόπιστη, ενίοτε και επικίνδυνη, όχι μόνο γιατί δεν ελέγχεται από κανέναν για την αξιοπιστία των «συστατικών» της αλλά κυρίως γιατί συνήθως έρχεται να αντιμετωπίσει νέες «παθήσεις» με ξεπερασμένες συνταγές!
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος
Όσο μεγαλεπήβολα άνοιξε μια ακόμα μεταρρύθμιση, αυτή των βαρέων κι ανθυγιεινών επαγγελμάτων, τόσο εκκωφαντικά έκλεισε, με τα ΜΜΕ να προβάλλουν για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους τον αριθμό αυτών που θα αφαιρεθούν από τη συγκεκριμένη λίστα, ή αναφέροντας όμως επιλεκτικά ή ακόμα και παραβλέποντας τον αντίστοιχο αριθμό αυτών που θα ενταχθούν. Άλλοι πάλι μένοντας στη μνημονιακή τυπολατρία κι όχι στην ουσία του ζητήματος μιλούσαν για το όριο του 10% του εργατικού δυναμικού που έθεσε η Τρόικα. Τελικά, ο περιορισμός δεν αφορά περισσότερα από 50 - 60 χιλιάδες άτομα, ενώ ελάχιστα προγραμματίζονται για τη διαρκή παρακολούθηση και τον τακτικό επαναπροσδιορισμό της σχετικής λίστας.Τις φύτρες φασολιών και λαχανικών ενοχοποιούν τώρα οι Γερμανοί για το βακτήριο e-coli.
Μετά τα ισπανικά αγγουράκια που «αθωώθηκαν» για τη μετάδοση του βακτηρίου που έχει στoιχήσει τη ζωή σε 22 άτομα, με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα, γερµανοί επιστήµονες έδειχναν χθες ως πηγή µόλυνσης ένα αγρόκτηµα βιολογικής καλλιέργειας στην πόλη Ούλζεν, στην Κάτω Σαξονία.
Η συζήτηση για τα κλειστά επαγγέλματα ανάμεσα σε άλλα ζητήματα περιστράφηκε, για σύντομο χρονικό διάστημα αφού η κυβέρνηση έσπευσε να κλείσει το “μέτωπο”, και γύρω από τη δυνατότητα ιδιωτικών εταιρικών κεφαλαίων να δημιουργήσουν επιχειρήσεις εγκατάστασης και διαχείρισης «αλυσίδων» φαρμακείων, νομικών φιρμών κλπ. Σε μια χώρα όμως που η επιχειρηματικότητα αποτελεί διαχρονικό «δαίμονα» στα θεμέλια ενός υπερπροστατευτικού κρατικοδίαιτου μοντέλου ανάπτυξης, θα ήταν μια εξαιρετικά απρόσμενη ανατροπή, να προχωρήσει μια τέτοια ρύθμιση.
Όταν υπάρχει φαντασία στην εξουσία, οι πρωτοποριακές προτάσεις δεν λείπουν! Εδώ και χρόνια συζητείται το θέμα της απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους, με τους επαγγελματίες του είδους και ιδιαίτερα τους ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων διασκέδασης και μπαρ, να αντιτίθενται σε αυτή την εξέλιξη με την εύλογη γι αυτούς δικαιολογία της πιθανής μείωσης του τζίρου τους. Από τη διαμόρφωση λοιπόν ειδικών χώρων καπνιζόντων, περάσαμε στην πλήρη απαγόρευση για να έρθει η σημερινή ηγεσία του Υπ.Υγείας υπό τον κ.Λοβέρδο να «λύσει» το γόρδιο δεσμό με μια ευφάνταστη επιλογή. Επιβολή ειδικού φόρου στα κέντρα διασκέδασης και πλήρη ελευθερία στο κάπνισμα!!
Με εμφανή ένταση στο πρόσωπο της, φωνή σταθερή γεμάτη σιγουριά και αποφασιστικότητα και μια απότομη, δυναμική κίνηση απομάκρυνσης από το μικρόφωνο μετά το πέρας των δηλώσεων της, ένδειξη αποστροφής και εκνευρισμού για την κατάφορη κοινωνική αδικία σε βάρος των πολιτών που την έπνιγε, η κ.Ξενογιαννακοπούλου, μας ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται από τους προμηθευτές των νοσοκομείων, το οικονομικό πάρτι των οποίων λαμβάνει πλέον τέλος!! Τη στιγμή που κάποιοι συνάνθρωποι μας, από έλλειψη ακόμα και απλών, φτηνών ιατρικών υλικών, κινδυνεύουν να μείνουν ανάπηροι ή να αποδημήσουν εις Κύριον, όταν χειρουργεία αναβάλλονται, απαραίτητες διαγνωστικές εργαστηριακές εξετάσεις αδυνατούν να πραγματοποιηθούν, η επικοινωνία, με τη στρεβλή προπαγανδιστική λογική, που κάποιοι, επαγγελματίες και μη του χώρου, της προσέδωσαν, θριάμβευσε και πάλι. Οι κυβερνητικές διαχειριστικές παραλείψεις, η έλλειψη προγραμματισμού και συνολικού σχεδίου για το χώρο της υγείας, καλύπτονται για μια ακόμα φορά πίσω από υπερφίαλες, με περισσή όμως επισημότητα, δηλώσεις.




