Η Πυθία απέφευγε να δίνει σαφείς προφητείες
συναισθανόμενη ότι η αποκαθήλωση του μάντη έρχεται πολύ εύκολα όταν βιαστεί να
προκρίνει τις εξελίξεις και επιπόλαια παραβλέψει πέρα από τα δεδομένα και
πολλούς μη συστημικούς παράγοντες. Αν και στην πολιτική οι πρόωρες και
επιπόλαιες προφητείες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ρητορικής,
ελέω ανάγκης δημιουργίας κλίματος που μπορεί να πείθει μέρος των πολιτών
που αρέσκονται στην πρόσκαιρη θυμική αντίδραση, η κρισιμότητα κάθε εποχής θέτει
και τα δικά της όρια ανοχής σε αυτές τις πρακτικές.
