.png "English"){kind=small}
Έκπληκτοι ακούσαμε τον Πάγκαλο να ανακοινώνει από το βήμα της βουλής, συνεπής σο ρόλο του πολιτικού «λαγού», τη στροφή του ΠΑΣΟΚ σε μια ρητορική που αξιοποίησε αρκούντως στις δεκαετίες του ’70 (για να αναρριχηθεί στην εξουσία) και του ’80 (για να διατηρηθεί σε αυτή). Βλέποντας τη δημοσκοπική ενδυνάμωση της Αριστεράς που στο σύνολο της αγγίζει το 25%, γεγονός που οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη απομείωση της εκλογικής επιρροής του ΠΑΣΟΚ και διεύρυνση του προβαδίσματος της ΝΔ, ο κ. Αντιπρόεδρος κατέφυγε σε μια παλιά, συνηθισμένη συνταγή ιδεολογικού αντιπερισπασμού. Έσχατο αποκούμπι η συναισθηματική επιρροή της κοινωνίας με την ανάδειξη συνδρόμων του παρελθόντος μέσα από διχαστικές αναφορές σε δημοκρατικές και μη, δυνάμεις κι αναθέρμανση μνημών από το πρώιμο τροτσκιστικό και αρκούντως λαϊκίστικο προσωπείο του Κινήματος.
Μας εκπλήσσει όλο και περισσότερο με τις δηλώσεις του, αν αυτό είναι πλέον δυνατόν, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Σε πρωινή συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν δίστασε να αναπτύξει επιχειρήματα, πέρα από κάθε φαντασία, σχετικά με τους λόγους που η ανεργία εκτινάσσεται προς το 15% αλλά και να αμφισβητήσει ευθέως την εικόνα κατάρρευσης της αγοράς, με τα λουκέτα να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Ο ρόλος του, ως πολιτικός «λαγός» για μελλοντικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες είναι γνωστός. Αυτή όμως η προσέγγιση καίριων κοινωνικών ζητημάτων, μέσα από την σκέψη του «τρελού» που αμφισβητεί και αυταπόδεικτες αλήθειες, είναι τουλάχιστον προσβλητική για τη νοημοσύνη των πολιτών και τη δεινή καθημερινότητα στην οποία αναγκάζονται να αντεπεξέλθουν.Stage! 
Όταν πριν λίγες μέρες, περιγράφαμε τη «φάκα» της μεταφοράς των βαρών της μελλοντικής διαρκούς δημοσιονομικής προσαρμογής στους πολίτες, λόγω έλλειψης θέλησης αναδιοργάνωσης του αναπτυξιακού μας μοντέλου και σύγκρουσης με τα συμφέροντα που συντηρούν τις χρόνιες παθογένειες της οικονομίας μας, ειλικρινά δεν περιμέναμε να επιβεβαιωθούμε τόσο σύντομα. Στις αμφιβολίες Ξυνίδη για τη συνέχιση των μεγάλων έργων υποδομής, ήρθε να προστεθεί η προτροπή του άοκνου «λαγού» των κυβερνητικών προθέσεων κ. Πάγκαλου, για επιστροφή των πολιτών στη χειρωνακτική εργασία, αν δεν θέλουν να βρεθούν σε καθεστώς μόνιμης ανεργίας.
Αρκετά γελάσαμε ή οργιστήκαμε με τις κατά καιρούς δηλώσεις του Πάγκαλου. Μήπως ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία και διορατικότητα το φαινόμενο του πολιτικού «λαγού» που έχει αναλάβει, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα για την κυβέρνηση, ο Αντιπρόεδρος της; Γιατί ένας άνθρωπος της πολιτικής εμπειρίας αλλά και της εγνωσμένης ευφυίας του Πάγκαλου, μόνο τυχαία δεν ανοίγει ζητήματα. Αποτελεί συχνά ταυτόχρονα, τόσο τον αερόσακο εκτόνωσης της κοινωνικής αντίδρασης, μεταφέροντας όμως ουσιαστικά το πλήρες νόημα των κυβερνητικών προτάσεων σε εκλαϊκευμένη μορφή, αλλά και τον προάγγελο σημαντικών μελλοντικών αποφάσεων.
"Χτύπησε" για μια ακόμα φορά ο Θ. Πάγκαλος ανακηρύσσοντας σύσσωμο τον Ελληνικό λαό συνυπεύθυνο για τις μεταπολιτευτικές παθογένειες που εν πολλοίς μας έφεραν στα σημερινά αξιακά, κοινωνικά και φυσικά οικονομικά αδιέξοδα. Οι αθρόες προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, πρακτική που αναδείχτηκε σε κυρίαρχη τη δεκαετία του ’80 αυξάνοντας κατακόρυφα τα δημόσια έξοδα χωρίς τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του κρατικού μηχανισμού, χρεώνονται κατά τον κ. Πάγκαλο εξ’ ημισείας στο πολιτικό σύστημα και τους πολίτες. Είναι άραγε τόσο ισοβαρής η σχέση πολιτικού - ψηφοφόρου; Η εξουσία και η δύναμη που την περιβάλλει δεν επηρεάζουν ακραία την ισορροπία ενός τέτοιου δεσμού, μετατοπίζοντας τις ευθύνες σε συντριπτικό βαθμό προς τη μια πλευρά; 
