Ο τρόπος με τον οποίο το συνδικαλιστικό κατεστημένο, διαχρονικά τοποθετημένο πολιτικά στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, διαχειρίζεται τις κατακλυσμιαίες εξελίξεις στο εργασιακό και ασφαλιστικό πεδίο, αποκάλυψε αυτό που έτσι κι αλλιώς ήταν πρόδηλο από την έως τώρα λειτουργία του. Ότι δηλαδή η όποια δράση τους για τα δικαιώματα των εργαζομένων προσέκρουε σε δυο κομβικούς «υφάλους». Από τη μια τη συντήρηση του κρατικοδίαιτου συστήματος εξουσίας που δαιμονοποιεί την επιχειρηματικότητα, αποποιούμενο των δικών του ευθυνών, κι από την άλλη την προώθηση των προσωπικών διαδρομών των επικεφαλής των συνδικαλιστικών παρατάξεων που σχεδόν νομοτελειακά οδηγούσε στην κατάληψη βουλευτικών ή ακόμα και υπουργικών θώκων.

Η πιο συνηθισμένη τηλεοπτική εικόνα των τελευταίων ημερών είναι το πλάνο με τον υπ.Εργασίας κ.Λοβέρδο με σπαρακτική φωνή, θλιμμένο ύφος, σχεδόν περίλυπο και πλήρως απογοητευμένο στα όρια της απελπισίας, να προσπαθεί να πείσει δημοσιογράφους και κοινό ότι δίνει μια άνιση μάχη για την προάσπιση των ασφαλιστικών και εργασιακών μας δικαιωμάτων αφού οι απαιτήσεις του μνημονίου δεν του αφήνουν μεγάλα περιθώρια κινήσεων. Φυσικά η μόνιμη επωδός σε αυτό το ατέρμονο μοιρολόι είναι η κακή διαχείριση της προηγούμενης κυβέρνησης που μας οδήγησε στις σημερινές δύσκολες αποφάσεις.