Newsletter Άρθρων

Μετάφραση

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Αρχείο

You Are Here: Home - ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ , ΚΟΙΝΩΝΙΑ , ΠΟΛΙΤΙΚΗ , ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ - Φιλανθρωπία του... μπότοξ και της μικροπολιτικής

Η φιλανθρωπία ως συνειδητή επιλογή ένδειξης αλληλεγγύης, ως μέσο στήριξης των πιο αδύναμων, ως αλτρουιστική διάθεση προσφοράς είναι μια θεάρεστη πράξη. Μόνο που για να διατηρήσει αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της είναι απαραίτητο να την διαπερνά ένα κύμα ανιδιοτέλειας, σύνεσης και ταπεινότητας που περιορίζει, την όποια κίνηση, όσο είναι δυνατόν, στα πλαίσια του ιδιωτικού πλαισίου. Όσο αρχίζει να μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα παίρνει κάτι από την αύρα μιας καλοστημένης παράστασης στα πλαίσια του σύγχρονου μάρκετινγκ.

Από την εποχή των μεγάλων εθνικών ευεργετών που κέρδισαν την αθανασία με πρωτοβουλίες που καθορίζουν ακόμα και σήμερα βασικές κοινωνικές δράσεις (κατασκευή νοσοκομείων, ιδρυμάτων, χορήγηση υποτροφιών κλπ) περάσαμε στους καιρούς των κρατικοδίαιτων ΜΚΟ (πολλές με ασαφές έργο και αμφίβολη αποτελεσματικότητα), της τηλεοπτικής φιλανθρωπίας των πενταψήφιων τηλεφωνικών αριθμών (η απρόσωπη συλλογική συμμετοχή που μετατρέπεται σε συνενοχή) και της φιέστας των... μπότοξ και της διαρκούς αυτοαγιοποίησης φιλεύσπλαχνων κοσμικών κυριών.

Ο κύκλος του χαμένου ανθρωπισμού ενός πεταμένου κόκαλου ήρθε να κλείσει με την εμπλοκή και των μικροπολιτικών κινήτρων. Ένας πολιτικός λόγος που ανάμεσα στον αφορισμό, τις κραυγές και τον ανέξοδο κοκορίστικο τσαμπουκά απομακρύνεται οριστικά από την ουσία του πολιτικού γίγνεσθαι (την μετατροπή ενός αρχικού οράματος σε εκτελεστική δυναμική) καταλήγει στην αντιμετώπιση της κοινωνίας ως αγέλη και τη διαχείριση των αδιεξόδων της με μεθόδους πρόσκαιρου μιντιακού εντυπωσιασμού.

Η νέα συλλογικότητα και αλληλεγγύη δεν θα προκύψει από την επιβολή πεφωτισμένων αυτόκλητων σωτήρων, ούτε με όρους επιλεκτικής μετα-αστικής εικονοπλασίας των ΜΜΕ. Θα προέλθει από τον αξιακό επανασχεδιασμό θεσμών και κοινωνικών δομών αλλά και τον ενδοσκοπικό επαναπροσδιορισμό προτεραιοτήτων και μεθόδων.

Οι ρυθμοί μπορεί να μην είναι τόσο ταχείς όσο θα επιθυμούσαμε και πιθανότατα να χρειαστεί η πάροδος μια-δυο γενεών για να αρχίσουμε να βλέπουμε ουσιαστικές αλλαγές νοοτροπίας και απόδοσης των θεσμικών αλλαγών αλλά αποτελεί τη μόνη αποτελεσματική διαδρομή. Αλλιώς θα ακολουθήσουμε το δρόμο προς την κόλαση που πάντα είναι στρωμένος με φαινομενικά αγαθές προθέσεις.

Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Share

0 σχόλια

Leave a Reply

SYNC BLOGS