Ο «αδύναμος κρίκος» του «αδύναμου κρίκου»…
Πριν από 14 ώρες
Τους τελευταίους μήνες, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει αρχίσει και σκέφτεται διαφορετικά. Αναφερόμαστε σ' εκείνους που από την αρχή της εφαρμογής του Μνημονίου έδειξαν μια πρωτοφανή ανοχή στα επίσης πρωτοφανή σκληρά μέτρα που εφαρμόστηκαν. Όλα δείχνουν ότι η ανοχή αυτή έχει εγκαταλείψει τους περισσότερους. Και δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις που το καταγράφουν, είναι οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που διογκώνονται, είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Από την επικείμενη στάση πληρωμών και την αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων έως την επάνοδο στη δραχμή, κι από την παράδοση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού στην Τρόικα έως την εν λευκώ παραχώρηση της διαχείρισης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας. Ποτέ άλλοτε δεν έχουν ακουστεί τόσα πολλά κι επικίνδυνα «παραμύθια» σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα! Η πολιτική βούληση παραδομένη στο βωμό της επικοινωνίας! Η εμμονή στην αναπαραγωγή φοβικών κοινωνικών συνδρόμων στην απόλυτη υπηρεσία της ατολμίας και της υποκρισίας κυβέρνησης και Τρόικας! Ποια είναι τελικά η αλήθεια πίσω από όλες αυτές τις φημολογίες και ποιες οι πιθανότερες άμεσες εξελίξεις;
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Το "επαγγελματικό" πολιτικό κατεστημένο του ΠΑΣΟΚ, οι πρώην "εργατοπατέρες" και νυν υπέρμχοι των μεταρρυθμίσεων, προκαλούν θεωρώντας του εαυτούς τους αυθεντικούς εκφραστές της λαϊκής βούλησης. Ανεξαρτήτως της κρίσης μας για το πρόσωπο του Υπ. Εξωτερικών, των θέσεων του και της πολιτικής του πορείας, η πρόταση του είναι σωστή και στο πλαίσιο αυτού που εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο αναφέρουμε ως βασική θεσμική αλλαγή. Τον περιορισμό της δυνατότητας επανεκλογής των βουλευτών, ώστε να σπάσει το σπυρί του "επαγγελματισμού" και της ανακύκλωσης κομματικών και διαπλεκόμενων συμφερόντων μέσα από τη συντήρηση συγκεκριμένων μηχανισμών. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ που τη χωρίζει από την κοινωνία, η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τα εξαπτέρυγά της, επινοεί και κατασκευάζει πολιτικά, επικοινωνιακά τρικ για να διασπείρει το φόβο στους πολίτες και να εκβιάσει την αξιωματική αντιπολίτευση. Το παιχνίδι της συναίνεσης, που στήθηκε με άκομψο και επικίνδυνο τρόπο την τελευταία εβδομάδα, χρησιμοποιείται ως μέθοδος για να συνεχιστεί η ίδια αδιέξοδη πολιτική, η οποία κατά ομολογία του ίδιου του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών μάς κρατά στο χείλος της χρεοκοπίας. Ο Γιώργος Παπανδρέου υπέγραψε πριν από ένα χρόνο ένα Μνημόνιο που αποδεικνύεται καταστροφικό για την Ελλάδα. Αντί αυτοκριτικής και αλλαγής πορείας, εξακολουθεί να επιμένει στη συνταγή της χρεοκοπίας, στην οποία όμως απαιτεί τώρα να βάλει την υπογραφή του και ο Αντώνης Σαμαράς! Κι αυτό υπό την απειλή ότι αν δεν υπάρξει συναίνεση, θα σταματήσει ο δανεισμός της χώρας από το Μηχανισμό Στήριξης.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ "Όσο ο πρωθυπουργός αναζητεί "συναινετικές λύσεις" προσφέροντας αξιώματα και αποζητώντας την βοήθεια "πεφωτισμένων" τεχνοκρατών, ο Αντώνης Σαμαράς θέτει επί της ουσίας ζητήματα που πρέπει να προωθηθοιύν άμεσα, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις εσωτερικές κυβερνητικές αντιθέσεις και τις χρόνιες αγκυλώσεις του κομματικού του μηχανισμού που δεν επιτρέπουν την προώθηση μεταρρυθμίσεων. Την ίδια στιγμή τείνει ευήκοο ους προς την αγανακτισμένη κοινωνία αναδεικνύοντας και πάλι την ανάγκη για συστράτευση στη διεκδίκηση ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου". Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ "Συνεχίζεται αμείωτος ο εκφοβισμός των Ελλήνων πολιτών και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της χώρας. Η ανακύκλωση σεναρίων καταστροφής ή παραχώρησης διαχείρισης στην τρόικα με τρόπο που παραβιάζει παράφορα κάθε συνταγματική τάξη μοιάζει με ένα ακόμα κακόγουστο επικοινωνιακό παιχνίδι. Οι αναγκαίες εγγυήσεις για τη χορήγηση επιπλέον δανεισμού, πιθανότατα θα καλυφθούν από την τιτλοποίηση μελλοντικών εσόδων από την αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας. Όσο για τον φορολογικό μηχανισμό, ακούγεται τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να δοθεί η διαχείριση του σε τρίτους!! Ελπίζουμε τουλάχιστον ότι η κυβέρνηση διαθέτει τα ελάχιστα όρια αξιοπρέπεαις, γιατί αλλιώς η "αγανάκτηση" θα είναι μόνο η αρχή.... Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ "Οι πολίτες συνεχίζουν να εκφράζουν την αγωνία τους για το μέλλον του τόπου, σε πείσμα των μηδενιστικών απόψεων τύπου Πάγκαλου. Πριν την παραπέρα δράση έρχεται η συνειδητοποίηση του αδιέξοδου και πριν τη λύση έρχεται η αγανάκτηση για τις συνθήκες και τα πρόσωπα που οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Όσο κάποιοι δεν το κατανοούν τόσο στρέφουν την κοινωνία προς την αποστασιοποίηση και την αποχή!!" Δείτε το ρεπορτάζ από τη χθεσινή Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση...
"Τα νέα της σύλληψης του Μλάντιτς μας αναστάτωσαν και όχι μόνο επειδή γνωρίζουμε πως το μόνο που απομένει είναι η σύλληψη του Γκόραν", δήλωσε η αδελφή του τελευταίου καταζητούμενου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) για την πρώην Γιουγκοσλαβία, Γκόραν Χάτζιτς, πρώην ηγέτη των Σέρβων της Κροατίας.
Τα εκβιαστικά, εκφοβιστικά διλήμματα είναι μια συνηθισμένη πολιτική τακτική, ώστε θολώνοντας την κρίση των πολιτών να τους οδηγείς στην άψυχη και άβουλη στήριξη των επιλογών σου. Η σημερινή κυβέρνηση όμως έχει ξεπεράσει κάθε όριο χρήσης αυτής της τακτικής! Ο υπαρκτός και λογικός φόβος της χρεοκοπίας που κανείς δεν επιθυμεί, δεν μπορεί να αποτελεί συνεχώς το άλλοθι της κυβερνητικής ανικανότητας και του εσφαλμένου αρχικού σχεδιασμού από πλευράς Τρόϊκας. Ως αποκορύφωμα αυτού του σκεπτικού έρχεται να προστεθεί η φημολογία για πιθανό δημοψήφισμα, χωρίς φυσικά να διευκρινίζεται το διακύβευμα και το ακριβές ερώτημα.
Η Ισπανική νεολαία βιώνοντας πρωτοφανή, ισοπεδωτικά επίπεδα ανεργίας, εξέφρασε με στεντόρεια φωνή την αντίδραση της στην πλήρη υποθήκευση του μέλλοντος της. Όσο κι αν το Ισπανικό ζήτημα αφορά κυρίως την εντελώς ανορθολογική ανάπτυξη του τραπεζικού κλάδου και την τεράστια κατασκευαστική «φούσκα» της μετα-ολυμπιακής εποχής σε αντίθεση με τ δικά μας δημοσιονομικά αδιέξοδα, οι συσχετισμοί με τις εξελίξεις στην Ελλάδα είναι καταφανέστατοι. Έχουμε αναλύσει διεξοδικά το χάσμα των γενεών που έχει δημιουργηθεί με ευθύνη της πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης των προηγούμενων δεκαετιών και του σαθρού πλέγματος αξιών και ιδανικών που ανέπτυξε. Το ζητούμενο πλέον είναι σε τι οφείλουν να ελπίζουν και τι ακριβώς θα πρέπει να διεκδικήσουν οι νέες γενιές.
Οι λεκτικοί διαξιφισμοί Τρέμης-Πεταλωτή, η προσχώρηση στην αντιμνημονιακή ρητορική και οι θετικές αναλύσεις, παρ’ όλες τις επιφυλάξεις τους, για τις προτάσεις Σαμαρά είναι χαρακτηριστικό δείγμα της αλλαγής στάσης των κραταιών ΜΜΕ, που στήριζαν σταθερά τις κυβερνητικές επιλογές. Ταυτόχρονα όμως και μέσα που τάσσονται διαχρονικά στο πλάι της Κεντροδεξιάς και διάκεινται ευνοϊκά προς τον Αντώνη Σαμαρά διατυπώνουν ενστάσεις για την επικοινωνιακή πολιτική ή αναδεικνύουν με σθένος απορίες και κριτική σχετικά με την ρεαλιστικότητα του προγράμματος του. Οι αντίρροπες πορείες στο χώρο της ενημέρωσης επιβεβαιώνουν το ασταθές πεδίο στο οποίο κινούνται, την αγωνία τους για επιβίωση και την προσπάθεια ανασύνταξης δυνάμεων για τη διεκδίκηση μελλοντικών ρόλων.
Η συναίνεση ως θεωρητική αναφορά είναι επιθυμητή από τους πάντες. Στην πολιτική όμως ουσία στις λέξεις δίνουν το πλαίσιο, τα πρόσωπα και οι διαχρονικές επιλογές τους. Είναι απορίας άξιον πως το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι διαθέτει πλέον έστω και τα ελάχιστα εχέγγυα για να αποζητάει τη συναίνεση. Είναι αυτοί που δεν προσέφεραν, όταν τους ζητήθηκε από τον Καραμανλή, ούτε ψήγματα στήριξης σε αυτονόητες κινήσεις. Είναι αυτοί που επαίρονταν για τη φιλολαϊκή πολιτική που θα ακολουθούσαν για να καταλήξουν σε οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων. Είναι αυτοί που προχώρησαν στην αδιαπραγμάτευτη υπογραφή του μνημονίου χωρίς καμιά εθνική συνεννόηση, κατηγορώντας μάλιστα για λαϊκισμό το Σαμαρά που επισήμαινε εγκαίρως τα αδιέξοδα του. Είναι αυτοί που αρχικά λοιδόρησαν τις προτάσεις του για ταχύτερη έξοδο από το μνημόνιο και μετέπειτα προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αντιγράψουν κάποιες από αυτές.
Όπως ήταν φυσικό οι ανακοινώσεις του Αντώνη Σαμαρά, εκτός από την επικρότηση της αγοράς και την ικανοποίηση σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης δέχτηκαν και την ανάλογη κριτική. Μια κριτική που εκτείνεται από εύλογες απορίες για συγκεκριμένα σημεία του προγράμματος, διευκρινήσεις ή πιθανώς αναγκαίες επιπρόσθετες αναφορές, έως την κακόβουλη και συχνά μηδενιστική αντίδραση όσων επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη μνημονιακή «συνταγή» που βιώνουμε εδώ και ένα χρόνο, ως τον απόλυτο μονόδρομο.