Υπάρχουν δυο σχολές σκέψης σε σχέση με την οικονομική διαχείριση των κομμάτων. Η μια που θεωρεί ότι η
σημαντική κρατική χρηματοδότηση απομακρύνει τους πολιτικούς σχηματισμούς από υπόγειες διαδρομές στήριξης γνωστών και αγνώστων κέντρων οικονομικής εξουσίας και η άλλη που βλέπει τα κόμματα ως
κοινωνικούς μηχανισμούς που θα έπρεπε να αναζητούν μέσα από τον εξορθολογισμό της δαπάνης και την ενεργότερη στήριξη όσων επιθυμούν να είναι μέλη τους, την αυτοσυντήρηση τους. Η πρώτη ήταν η ξεκάθαρα πλειοψηφική άποψη επί δεκαετίες. Η κρίση όμως έφερε στο προσκήνιο και πάλι το ζήτημα, όταν μάλιστα ο μέσος πολίτης αντιλαμβάνεται ότι τη στιγμή που ο ίδιος καλείται να υποστεί «αιματηρές» θυσίες το κράτος δαπανά εκατοντάδες δις για τη συντήρηση ενός
φαύλου κύκλου τεράστιων κι αναποτελεσματικών κομματικών δομών και υπερβολικής κι ανούσιας μιντιακής προβολής τους.