Η ραγδαία εξάπλωση που εμφανίζει το λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» σε ολόκληρη τη χώρα καταδεικνύει με έναν ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο την επιτυχία που μπορεί να έχει μια οικονομική δραστηριότητα όταν αυτή αποδεσμεύεται από κυκλώματα, συντεχνίες και «μεσάζοντες» και λειτουργεί ελεύθερα.

Η μείωση των τιμών για τον καταναλωτή, με την ταυτόχρονη αύξηση των εσόδων για τον παραγωγό, που χαρακτήρισαν την έως τώρα πορεία του κινήματος αυτού, καθιστούν σαφή τα δυνητικά οφέλη που θα είχε η εθνική οικονομία από την κατακρήμνιση των κάθε λογής συντεχνιών, εμπορικού, συνδικαλιστικού, ή άλλου χαρακτήρα.

Αν έπαιρνε κανείς τοις μετρητοίς τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, θα κατέληγε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό αίτημα των καιρών είναι το «Περάστε κόσμε» στη Βουλή! Αρκετές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπαίνουν στη Bουλή 6-7 κόμματα, ενώ αρκετές άλλες ανεβάζουν τον αριθμό των κομμάτων που διεκδικούν να υπερβούν το 3% έως το… δέκα! «Κουτσοί, στραβοί στον Aγιο Παντελεήμονα»…

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Από τα ταμεία με τα περισσότερα κρατικά ομόλογα είναι και αυτό των δημοσιογράφων που επίσης αρνείται να μετέχει στο PSI. Οι κήνσορες της πολιτικής και οι αγκιτάτορες της κοινωνικής αντίδρασης, ενώ αναλύουν τα κέρδη της χώρας από το "κούρεμα" αρνούνται το δικό τους. Όπως κι όταν συγχωνεύονταν τα ταμεία επί Πετραλιά, έβγαιναν στο κλαρί με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ για την αυτονομία τους. Πάνω απ' όλα το καλό της χώρας!! Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...

Δεν πιστεύω ότι θα δικαιωθεί ο Μισέλ Ροκά στις προβλέψεις του για επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα. Αλλά έχει δίκιο, όταν λέει πως όταν αφαιρείς το 25% του εισοδήματος ενός λαού, οι λύσεις δεν μπορεί να είναι ομαλές. Οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες βρήκαν την εσωτερική υποτίμηση ως μέθοδο δήθεν αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και προχωρούν ακάθεκτοι λες και λειτουργούν σε κενό εργαστηρίου.

«…Κι εσύ τώρα μου ζητάς, τα όνειρα δεν είναι πια για μας…»

Υπέροχο τραγούδι. Μαγική αυλή, 2002GR. Όσοι ανήκετε στην γενιά των τριαντάρηδων θα το θυμάστε…15 χρόνων τραγούδι και, όμως, διαχρονικό. Και τώρα που ξεκινήσατε να διαβάζετε το κείμενο αναρωτιέστε πού θέλω να καταλήξω. Ποιο είναι το θέμα. Σίγουρα δεν είναι η θέση μου να κάνω κριτική σε ένα τραγούδι, ούτε να αναφερθώ στους στίχους του. Επιστρέφοντας λοιπόν, ένα βράδυ σπίτι, απογοητευμένη από όλη την κατάσταση που βιώνουμε, άκουγα στο αμάξι αυτό το τραγούδι. Χάθηκα στις σκέψεις μου. Γύρισα το χρόνο πίσω. Τότε που είχα όνειρα. Που είχαμε όλοι όνειρα. Στόχους. Την εποχή που ο περισσότερος κόσμος χαμογελούσε. Ξέγνοιαστος, χωρίς σοβαρά προβλήματα. Τότε που όλα ήταν πιο αθώα, πιο αγνά, πιο εύκολα. Θυμάμαι σαν σήμερα, τη στιγμή που ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θέλω να πάω στην Αθήνα και να γίνω δημοσιογράφος. Ήταν ένα από τα όνειρά μου. Και, πράγματι, μετά από λίγο καιρό το κατάφερα. Το πραγματοποίησα. Και ήμουν 25 χρόνων.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Η στήριξη υποψηφίων που ανήκουν στο ίδιο ιδεολογικό χώρο από συναδέρφους τους άλλων χώρων είναι μια θεμιτή κι αναμενόμενη κίνηση. Αυτό που περιγράφεται στη συγκεκριμένη υπόθεση βγάζει μια εμπάθεια κι έναν κομπλεξισμό που δεν ταιριάζει σε ηγέτες που έχουν στα χέρια τους της τύχες της Ευρώπης, στην πιο κρίσιμη ιστορική συγκυρία. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...

ΣΗΜΕΡΑ, στη δημόσια ρητορική, όλοι παραδέχονται ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι τελικά περισσότερο πολιτική, παρά οικονομική υπόθεση.

Οι μέχρι σήμερα «εξουσίες» αμφισβητούνται και ρεύματα πολιτών κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις, δημιουργώντας ένα κομματικό τοπίο με ασαφή όρια, μπερδεμένο ή αντιφατικό λόγο και ποσοστά αποδοχής σε απόλυτη ρευστότητα.

Την ώρα που το καράβι «Ελλάς» μαζί με τους πολίτες του πάει ορθόπλωρο προς τα βράχια, οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν το δούλεμα και τα ευχολόγια. Ενώ οι πάντες ομολογούν ότι ο λογαριασμός δεν πρόκειται να βγει ούτε με το νέο πακέτο βοήθειας αν παράλληλα δεν ληφθούν σοβαρά μέτρα και πρόνοιες ενίσχυσης της ανάπτυξης, όταν φτάνουν στο διά ταύτα, σφυρίζουν αδιάφορα και πετούν την μπάλα στην εξέδρα.