Στο σημείωμά μου με τίτλο «Σώστε τους φοίνικες» ο φίλος Νίκος, με το σχόλιό του θέλησε να μας υπενθυμίσει, ότι περίπου αυτά τα ζητήματα στην εποχή της κρίσης που ζούμε είναι χωρίς σημασία. Πέρα από την αντίρρησή του στην επιλογή του θέματος, η τελευταία πρόταση στο σχόλιό του μου δίνει αφορμή για κάποιες σκέψεις πάνω στην ελπίδα.

Το ραντεβού στα τυφλά των κυβερνήσεων με τον προϋπολογισμό συνεχίζεται, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό, τον ανορθολογισμό και εν τέλει την αναποτελεσματικότητα των οριζόντιων περικοπών. Τα σχέδια απουσιάζουν, οι προτεραιότητες είναι άγνωστες, οι στόχοι και οι πολιτικές που τους υπηρετούν παραμένουν έννοιες κενές περιεχομένου.
Την ώρα που η πάταξη της φοροδιαφυγής υποτίθεται πως είναι και θα έπρεπε απαραίτητα να είναι από τους πρώτους στόχους, τι κάνει η κυβέρνηση; Στο όνομα της περικοπής των δαπανών κόβει τα κονδύλια και του ΣΔΟΕ, με αποτέλεσμα να μειώνονται οι φορολογικοί έλεγχοι και ο πήχης για τις εισπράξεις από τη φοροδιαφυγή να τοποθετείται χαμηλότερα από πέρυσι.

Μάλλον μας περίσσεψε τελευταία ο πυρετός των άρρωστων εποχών και του μεσογειακού πάθους. Ο καθένας τον νόμο στα χέρια του και ομάδες με μεθόδους αυτοδικίας, βίας και ανομίας. Μέσα σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας μάλιστα.

Τυφλός φανατισμός λ.χ. στην παρέλαση της Ρόδου εναντίον τριών βουλευτών που είχαν καταψηφίσει το Μνημόνιο ΙΙ (οι δύο μετά διαγραφής από Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ). Αντισυγκεντρώσεις, όπως τη δεκαετία του 1960, με «αντιφρονούντες», φαινόμενο που μπορεί να εξελιχθεί σε επικίνδυνο, με αιματηρές συμπλοκές σύντομα.

Τι ακολουθεί μετά το PSI; Οι εκλογές. Αυτό είναι το κυρίαρχο μήνυμα πλέον στις τάξεις του οικονομικού επιτελείου, το οποίο αντιλαμβάνεται πως το κρίσιμο στοίχημα, σε αυτή τη φάση, είναι να μην επιτρέψουν στο σύστημα να χαλαρώσει.

Μια πιθανή παραίτηση του υπουργού Οικονομικών κ. Ευάγγελου Βενιζέλου προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αμέσως – αμέσως, δημιουργεί ένα κρίσιμο κενό για την μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου.

Πως η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο, το ακούσαμε για πρώτη φορά πριν από τριάντα περίπου χρόνια από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Σήμερα η άποψη αυτή έχει αποκρυσταλλωθεί στη συνείδηση των απανταχού Ελλήνων. Στην άποψη δε αυτή του απέραντου φρενοκομείου, ενσωματώνεται η επικρατούσα αντίληψη της γενικευμένης διαφθοράς, της χωρίς καν προσχήματα κλοπής του δημόσιου πλούτου, της απόλυτης απαξίωσης κάθε έννοιας δικαίου, ήθους, σεβασμού των θεσμών.

Αυτή την περίοδο άνοιξε και πάλι η συζήτηση για την ανάγκη δημιουργίας νέων κομμάτων. Ποιες οι κοινωνικές απαιτήσεις που μπορεί να εκφράσουν; Με ποιο προσωπικό, ποιες δομές και κυρίως ποιες συγκεκριμένες προτάσεις για τη διαχείριση των αδιεξόδων; Έχουν ήδη γίνει αρκετές προσπάθειες σε όλο το πολιτικό φάσμα, από στελέχη με διακριτή πολυετή πορεία που θα κριθούν για τη διαχρονική συνέπεια και την αξιοπιστία κι αποτελεσματικότητα των σημερινών λεγομένων τους. Κάποια χαίρουν και μιας αρχικής αυξημένης δημοσκοπικής αποδοχής, φαινόμενο συνηθισμένο στα πλαίσια ενός άγουρου ενθουσιασμού για μια πιθανή διαφορετική προσέγγιση στα ζητήματα.

Η χθεσινή κόντρα μεταξύ του κ. Χρυσοχοΐδη και του κ. Παπουτσή για την κατάσταση που επικρατεί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ενισχύει την άποψη ότι εδώ και ένα χρόνο πληρώνουμε ακριβά τις εσωκομματικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ.

Διαβάζω καθημερινά τα εμπιστευτικά έγγραφα του Wikileaks που αναδημοσιεύουν «Τα Νέα» και ομολογώ ότι έχω σοκαριστεί!

Αν πιστέψουμε αυτά που γράφονται -δεν τα έχει άλλωστε διαψεύσει κανείς- η Ελλάδα είναι ένα ατέλειωτο σουρωτήρι όπου οι ξένες μυστικές υπηρεσίες μαθαίνουν με λεπτομέρειες τα μυστικά του ελληνικού κράτους. Σύμφωνα με τα αρχεία αυτά, οι αμερικανοί έχουν πληροφοριοδότες παντού. Στην κυβέρνηση, στον στρατό, στην αστυνομία -σιγά το δύσκολο θα πείτε- και όπου αλλού βρίσκονται τα συμφέροντα ης χώρας.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Το ότι η Bild δεν είναι ο φάρος της παγκόσμιας δημοσιογραφικής αξιοπιστίας είναι γεγονός. Όμως μέσα στην υπερβολή της, καταδεικνύει τη ρίζα του πολιτικού αδιέξοδου που βιώνει ο Τσίπρας. Ενώ φλέρταρε με τη δραχμή, πέρασε στη λογική της καλύτερης διαπραγμάτευσης που ο ίδιος θα πετύχαινε, προφανώς λόγω γνώσεων και διεθνούς κύρους. Μπορεί να μην έχει προσωπική σχέση με εξτρεμιστικές οργανώσεις, αλλά η πανσπερμία συνιστωσών στο ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει οργανώσεις και φωνές που υποθάλπουν τη λαθρομετανάστευση, τις "δυναμικές" κινητοποιήσεις και τα έκτροπα, με τον ίδιο να ισορροπεί ανάμεσα στην τυπικότητα των δηλώσεων και τα υπονοούμενα. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Το γαρ πολύ της θλίψεως... Ένας ακόμα νεότευκτος αντιμνημονιακός που προσπαθεί να ανοίξει όλα τα ζητήματα που κάποτε του έφεραν μια εκλογική επιρροή, με τον πλέον λαϊκίστικο τρόπο. Η εγκληματικότητα είναι τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα για να αντιμετωπίζεται με τέτοιες πομφόλυγες. Είναι γεγονός ότι η χρήση των όπλων από τους αστυνομικούς περιορίζεται  περισσότερο απ' ότι σε όλη τη Δύση λόγω των γνωστών μεταπολεμικών και λοιπών συνδρόμων. Πουθενά όμως δεν υπάρχει ελεύθερη χρήση. Δεν μιλάμε για κεφαλοκυνηγούς, σε εργαζόμενους ανθρώπους αναφερόμαστε! Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...

Στρατηγική αποδυνάμωσης των πιέσεων που δέχεται εκ δεξιών και εξ ευωνύμων της προετοιμάζει η ΝΔ, στοχεύοντας στην αυτοδυναμία από το αποτέλεσμα που θα βγάλει η επικείμενη κάλπη. Υπό το πρίσμα αυτό, από την Συγγρού επιχειρούν να «τελειώσουν» κάθε συζήτηση που περιστρέφεται γύρω από το θέμα των μετεκλογικών συνεργασιών. Σενάρια τα οποία, όπως εκτιμούν από τον γ’ όροφο του «γαλάζιου» αρχηγείου απεργάζονται, όχι τόσο το εσωτερικό πολιτικοεπιχειρηματικό σύστημα, όσο εξωχώρια κέντρα εξουσίας.

Επιτέλους, δεν είναι δυνατόν αυτή η χώρα να μη θυμίζει στοιχειωδώς συντεταγμένη πολιτεία. Κανένα καθεστώς απανταχού της γης, δημοκρατικό, φιλελεύθερο, σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό, λαοκρατικό, ολοκληρωτικό, αυταρχικό, φασιστικό, ή ακόμη και αναρχικό, δεν θα ανεχόταν και δεν ανέχεται τους προπηλακισμούς και τους ξυλοδαρμούς από μικρές ομάδες δήθεν «αγανακτισμένων», εγκαθέτων σε ημερήσια σχεδόν βάση. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει σε συνθήκες οχλοκρατίας, όποιες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζει.