Οι παλαιότεροι θυμόμαστε τον όρο «υπαρκτός σοσιαλισμός», που είχε επικρατήσει πριν από την πτώση του γνωστού συστήματος. Ο όρος «υπαρκτός» είχε προστεθεί από όσους δεν πίστευαν ότι η διαχείριση από τις χώρες που είχαν κομμουνιστικά καθεστώτα είναι η πρέπουσα με βάση τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα. Τα ευρωπαϊκά κόμματα της σοσιαλδημοκρατικής Αριστεράς διαμορφώνουν τον τελευταίο καιρό μια διαφορετική αντίληψη για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί η κρίση. Η πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστερά, αλλά και κόμματα της Δεξιάς, δέχονται μεν την Ευρώπη, αλλά όχι αυτή που υπάρχει, ασκώντας δομική αντιπολίτευση και κριτική.

Η εικόνα κάθε προεκλογικής Βουλής ομολογώ ότι ήταν τα προηγούμενα χρόνια πάνω -κάτω η ίδια. Υπουργοί αλλά κυρίως βουλευτές να καταθέτουν αβέρτα τροπολογίες για να ικανοποιήσουν την εκλογική τους πελατεία και να εξασφαλίσουν το «σταυρουδάκι».

Πολλές από αυτές τις τροπολογίες μάλιστα τις κατέθεταν συνεννοημένοι ακόμα και με βουλευτές αντιπάλων κομμάτων που όμως είχαν κι αυτοί ψηφοφόρους οι οποίοι βολεύονταν. Σε ορισμένες περιπτώσεις ,συμφωνούσαν να ψηφίσουν κάποιες άλλες βουλευτικές τροπολογίες με αντάλλαγμα την θετική ψήφο των συναδέλφων τους στη δική τους.

Δεν ξέρω αν την εντολή για την πολύ σκληρή ανακοίνωση κατά της Β. Παπανδρέου ο Γ. Παπανδρέου την έδωσε μέσα από την πισίνα του ΟΑΚΑ, μεταξύ μιας απλωτής στο ελεύθερο και μιας προσπάθειας στο ύπτιο. Το βέβαιο είναι ότι προέκυψε μια «βρεγμένη», σχεδόν «μούσκεμα», ανακοίνωση, η οποία -για αυτό ακριβώς- είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική των προθέσεων του τέως προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά και των προβλημάτων που έχει να αντιμετωπίσει ο διάδοχός του…

Η αποδέσμευση από το Μνημόνιο εντός της επόμενης 4ετίας διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, εφόσον βέβαια καταφέρει να κερδίσει την αυτοδυναμία, είναι το ισχυρότερο από τα προεκλογικά όπλα που ετοιμάζεται να ενεργοποιήσει ο Αντώνης Σαμαράς με την προκήρυξη των εκλογών.

Σαν βόμβα έσκασε το ρεπορτάζ της έγκυρης γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» την Παρασκευή: «Η Μπούντεσμπανκ απορρίπτει αναξιόπιστα τραπεζικά δάνεια - Δεν γίνονται πλέον δεκτοί τίτλοι τους οποίους εγγυώνται η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα αναφερόταν στους τίτλους του.

Αν και οι άλλες κεντρικές τράπεζες των χωρών - μελών της Ευρωζώνης ακολουθήσουν το παράδειγμα της ομοσπονδιακής κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, της Μπούντεσμπανκ, αυτό θα σηματοδοτήσει ουσιαστικά τον θάνατο του τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Σε μια τέτοια περίπτωση οι ελληνικές, πορτογαλικές και ιρλανδικές τράπεζες θα πρέπει να αναζητήσουν χρηματοδότηση... εκτός Ευρώπης!

Ένα βασικό- το βασικότερο θα έλεγα, πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ΝΔ έναντι των ψηφοφόρων, είναι η σύγχυση που έχει προκληθεί σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, σχετικά με τη διαφορά μεταξύ Μνημονίου 1 και Μνημονίου 2.

Το πρώτο, η ΝΔ το καταψήφισε, το δεύτερο το υπερψήφισε συμμετέχοντας ταυτοχρόνως στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Για τον λόγο αυτό, πολλοί (αυτο)πολιτογραφημένοι δεξιοί δηλώνουν και δημοσίως ότι προβληματίζονται αν θα πρέπει να ψηφίσουν το κόμμα που ψήφιζαν παραδοσιακά ή αν θα πρέπει να δώσουν την ψήφο τους στον Καμμένο που υπερακοντίζει σε αντιμνημονιακά συνθήματα.

Πριν από δύο μήνες η Ανγκελα Μέρκελ περιέγραψε το όραμά της για την Ευρώπη. Υπογράμμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση φθίνει πληθυσμιακά και οικονομικά. Οι γεννήσεις υποχωρούν, ο πληθυσμός της γερνάει και η οικονομία της, που σήμερα αντιπροσωπεύει το 20% του παγκόσμιου παραγόμενου πλούτου, αντιμετωπίζει εντονότατο ανταγωνισμό από τις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας.

Κατά τις εκτιμήσεις της, το ευρωπαϊκό εισόδημα θα πέσει στο 15% τις επόμενες δεκαετίες, γεγονός που αν επιβεβαιωθεί θα υπονομεύσει το σημερινό επίπεδο ευημερίας. Και είναι αλήθεια πως απέναντι στη γηράσκουσα Ευρώπη στήνονται πολυπληθείς χώρες και δυναμικές νεανικές κοινωνίες με δίψα για μάθηση, παραγωγή και ευημερία.

Η συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά στην «Καθημερινή της Κυριακής», μπορεί να αποδειχτεί το tipping point της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου. Υπό την έννοια ότι έρχεται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο και κομβικό σημείο, με το νέο ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου να μην μπορεί να επανασυσπειρωθεί, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας να παραμένουν στάσιμα, και το κόμμα του Πάνου Καμμένου να εξελίσσεται στον δεύτερο πυλώνα της Κεντροδεξιάς.

Αυτό που φοβόμασταν όλοι, πως μέχρι να γίνουν οι εκλογές η χώρα θα ξαναβυθιστεί στη νιρβάνα της απραξίας, έχει ήδη επιβεβαιωθεί στην πράξη. Στην κυβέρνηση και τις κρατικές υπηρεσίες δεν κινείται τίποτα και οι υπουργοί ασχολούνται μόνο με τα κομματικά και προσωπικά εκλογικά τους σχέδια και σχεδόν καθόλου με την αναγκαία επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου.

Στη Βουλή, δε, εκτός από τα απαραίτητα νομοθετήματα για τα οποία είναι δεσμευμένη η κυβέρνηση από τη δανειακή σύμβαση, βλέπουμε και πλείστες τροπολογίες άσχετες, που κατά κύριο λόγο επιχειρούν νa εξυπηρετήσουν την κομματική και προσωπική πελατεία των πολιτικών.