Τέσσερις χιλιάδες Τσάμηδες συγκεντρώθηκαν στα ελληνοαλβανικά σύνορα, στο τελωνείο Μαυροματίου Σαγιάδας Θεσπρωτίας, από την αλβανική πλευρά. Όσοι ήταν παρόντες στην συγκέντρωση κήρυξαν τον... πόλεμο στην Ελλάδα. Μίλησαν για επαναπατρισμό και επιστροφή των περιουσιών τους, ενώ δεν δίστασαν, για ακόμη μια φορά, να κάνουν λόγο για "γενοκτονία".

Από την εποχή ακόμα που είχαν προκηρυχθεί οι πρώτες εκλογές, λέγαμε ότι δεν υπάρχει ούτε μία ώρα για χάσιμο, καθώς το μέλλον της χώρας κρέμεται από μια κλωστή. Εκτοτε πέρασαν τρεις μήνες και αισίως μπήκαμε στον Ιούλιο και ακόμα η χώρα βρίσκεται σε λήθαργο παρότι μετά κόπων και βασάνων αποκτήσαμε κυβέρνηση. Ηρθε κι αυτή η ατυχία με την υγεία του πρωθυπουργού και του επιλεγέντος υπουργού Οικονομικών και ακόμα όλοι ψάχνονται. Οι υπουργοί ορκίστηκαν, παρέλαβαν τα χαρτοφυλάκιά τους, πλην όμως δεν έχουν ακόμα τις κατευθυντήριες γραμμές για να αρχίσουν να δουλεύουν πάνω στους άμεσους στόχους τους, γιατί απλούστατα δεν έχουν συνταχθεί οι προγραμματικές δηλώσεις που θα αποτελέσουν και τη βάση πάνω στην οποία θα κινηθούν οι διάφοροι τομείς κυβερνητικού έργου.

Ο Κώστας Τσιμάρας θα είναι τελικά ο νέος Γενικός Διευθυντής της Νέας Δημοκρατίας, διαδεχόμενος τον Θανάση Σκορδά, ο οποίος υπουργοποιήθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, μετά τη νίκη στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Δυστυχώς, δεν πρόκειται για ποδόσφαιρο: βάζεις το γκολ, πανηγυρίζουν οι οπαδοί στις κερκίδες... Όσο κι αν οι απλοϊκές και επίπεδες προσεγγίσεις είναι συχνά θελκτικές, τα πράγματα στην ευρωζώνη είναι κάτι παραπάνω από μπλεγμένα και οι χθεσινές αποφάσεις κάθε άλλο παρά τα ξεκαθάρισαν: είναι ίσως μία από τις κλασικές εκείνες περιπτώσεις, που η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που φαίνεται.

Αναζητείται νέα οικονομική πολιτική επειγόντως. Η κυβέρνηση οφείλει τάχιστα -δεν υπάρχει ούτε μέρα για χάσιμο- να παρουσιάσει ένα νέο σχέδιο, το οποίο θα βάζει φρένο στην ύφεση και στην ανεργία και σταδιακά θα οδηγεί τη χώρα στην έξοδο από το τούνελ, ένα σχέδιο που θα υπηρετεί τον στόχο για πρωτογενή πλεονάσματα το συντομότερο δυνατό.

Του Φίλιππου Σαρρή

Η επιλογή του Γιάννη Στουρνάρα για τη νευραλγική θέση του υπουργού Οικονομικών, συνοδεύεται από την αυτονόητη επιθυμία του νέου “τσάρου” της οικονομίας, να μετακομίσει δίπλα του στενούς συνεργάτες και τεχνοκράτες που εμπιστεύεται, πολλοί εκ των οποίων έχουν βρεθεί διαχρονικά στο πλευρό του, όπως πρόσφατα στο ΙΟΒΕ.

Το δυαδικό μοντέλο ανάπτυξης – υπανάπτυξης στο εσωτερικό της ΟΝΕ δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Οδηγούσε, αργά ή γρήγορα, σε αδιέξοδο. Το αδιέξοδο πήρε τη μορφή της υπερχρέωσης. Με δεδομένη την αδυναμία υποτίμησης του ευρώ και χωρίς αποτελεσματική και ταχεία στήριξη εκ μέρους των δυνατών οικονομιών, η υπερχρέωση οδηγούσε λίγο–πολύ αυτόματα στην πτώχευση.