Ο «αδύναμος κρίκος» του «αδύναμου κρίκου»…
Πριν από 14 ώρες
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Αν ξεπερνάγαμε τις διαχρονικές φοβίες για κάθε αξιολόγηση (λίγο outsourcing τεχνογνωσίας δεν θα έβλαπτε!) προτάσσαμε τις μετατάξεις και την επανεκπαίδευση και συνδέαμε την προώθηση πλεονάζοντος προσωπικού στην αγορά με τους ρυθμούς ανάπτυξης μπορεί να είχαμε κι ένα επιτυχημένο μοντέλο εφεδρείας. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
Όταν ο Παπανδρέου αποφάσισε να χτυπήσει την
πόρτα του ΔΝΤ για οικονομική βοήθεια όλοι γνώριζαν τι θα επακολουθούσε. Η
γνωστή συνταγή της αιματηρής εσωτερικής υποτίμησης θα είχε ως αποτέλεσμα
τη βαθιά ύφεση και επώδυνες κοινωνικές συνέπειες που μόνο γενναίες
μεταρρυθμίσεις στο κράτος και την οικονομία και ισχυρές αναπτυξιακές
πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να τις αντισταθμίσουν.
Οι κοινωνίες συγκροτήθηκαν σε κράτη αποφασίζοντας,
τα μέλη τους, να παραχωρήσουν μέρος των θεωρητικών ελευθεριών τους για να
δημιουργηθούν οι συνθήκες σταθερότητας και ευνομίας τόσο για την
ανάπτυξη των προσωπικών ικανοτήτων όσο και για την εμπέδωση γενικότερων αξιών.
Αυτή η προσδοκώμενη ισορροπία ήρθε να διαταραχθεί από τον ρουσφετολογικό
κρατικό παρεμβατισμό και τις υπερβολικές ευαισθησίες μειοψηφιών που
υποδαυλίζονται κι από φοβίες και συμπλέγματα κακών πρακτικών του παρελθόντος.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Σταδιακά, μεθοδικά βήματα αξιοπιστίας που συνοδεύονται από λογικές απαιτήσεις που θα κλιμακώνονται με βάση τις δικές μας μεταρρυθμιστικές επιτυχίες. Τεχνικοί τρόποι κάλυψης της επιπλέον χρηματοδότησης χωρίς νέα δάνεια υπάρχουν, το ζητούμενο παραμένει η προσήλωση στις αναπτυξιακές πρωτοβουλίες ανάσχεσης της ύφεσης. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
Με όση κοινωνική δικαιοσύνη κι αν
περιβληθούν τα νέα μέτρα, όση ισορροπία κι αν υπάρξει στις προτεραιότητες τους ώστε να προηγούνται οι περικοπές κρατικής σπατάλης και να προστατεύονται
στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα χαμηλά εισοδήματα, το υφεσιακό αποτέλεσμα του νέου
«πακέτου» είναι δεδομένο. Από μια άμεση μείωση του ΑΕΠ έως 1%, μέχρι μια
συνολική επιπρόσθετη συρρίκνωση του 2,5% η κατανάλωση και η αγορά θα
υποστούν ένα νέο πλήγμα που παρά το σχετικά περιορισμένο βάθος του είναι αρκετό
για να βυθίσει ακόμα περισσότερο στην «κατήφεια» την ήδη βαριά νοσούσα
πραγματική οικονομία.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Μεταρρυθμίσεις, διεθνής αξιοπιστία, κοινωνική δικαιοσύνη και βελτίωση της καθημερινότητας, επαφές σε κορυφαίο επίπεδο που επαναπροσδιορίζουν τη θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή σκακιέρα. Στρατηγική κι όχι επικοινωνία, στόχος κι αποτέλεσμα, όχι αφορισμοί και γενικολογίες! Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
Ο νόμος Ραγκούση υπήρξε τουλάχιστον μια
ατυχέστατη και επιπόλαια, για να μην πούμε επικίνδυνη, προσέγγιση σε ένα
κορυφαίο κοινωνικό ζήτημα. Μια χώρα υποδοχέας παράνομων μεταναστών,
ιδιαίτερα σε μια περίοδο συνεχών αναταράξεων στη Μέση Ανατολή, με την τεράστια
έκταση των συνόρων μας να δυσκολεύει την επαρκή εποπτεία τους και το «Δουβλίνο
ΙΙ» να μας μετατρέπει σε «αποθήκη» ψυχών, το τελευταίο που χρειαζόταν ήταν ένα εξαιρετικά
χαλαρό νομοθετικό πλαίσιο χορήγησης ιθαγένειας που την μετατρέπει σε
μαγνήτη για κάθε αλλοδαπό.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Η εφεδρεία απαξιώθηκε γιατί δεν συνδέθηκε εξαρχής με ένα συγκροτημένο πρόγραμμα μετατάξεων κι επανεκπαίδευσης και κυρίως δεν συνδυάστηκε με τους ρυθμούς ανάπτυξης που θα προκύψουν τα επόμενα χρόνια, ώστε να είναι ανάλογη και η προώθηση υπαλλήλων προς την ιδιωτική οικονομία. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
Η Πυθία απέφευγε να δίνει σαφείς προφητείες
συναισθανόμενη ότι η αποκαθήλωση του μάντη έρχεται πολύ εύκολα όταν βιαστεί να
προκρίνει τις εξελίξεις και επιπόλαια παραβλέψει πέρα από τα δεδομένα και
πολλούς μη συστημικούς παράγοντες. Αν και στην πολιτική οι πρόωρες και
επιπόλαιες προφητείες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ρητορικής,
ελέω ανάγκης δημιουργίας κλίματος που μπορεί να πείθει μέρος των πολιτών
που αρέσκονται στην πρόσκαιρη θυμική αντίδραση, η κρισιμότητα κάθε εποχής θέτει
και τα δικά της όρια ανοχής σε αυτές τις πρακτικές.