Του Νίκου Κωνσταντάρα

Η Τουρκία βρίσκεται σε μεταίχμιο. Από το 2002 που κυβερνάει, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έβγαλε τη χώρα από την οικονομική κρίση και την πολιτική αστάθεια και την κατέστησε οικονομική και πολιτική δύναμη στην περιοχή, με βλέψεις για μεγαλύτερο ρόλο στη διεθνή σκηνή. Την ίδια ώρα, όμως, η Τουρκία εμπλέκεται όλο και βαθύτερα στον εμφύλιο της Συρίας, οι σχέσεις της με τη Ρωσία περνούν ξαφνική κρίση, οι μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό ατονούν, το Κουρδικό φουντώνει, η Ευρωπαϊκή Ενωση ανησυχεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την άρνηση της Αγκυρας να εξομαλύνει τις σχέσεις της με τη Λευκωσία.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ - Τη στιγμή που η Ε.Ε. ταλανίζεται από την αδυναμία της να αποκτήσει διοικητικό και παραγωγικό όραμα, επιτρέποντας ισχυρούς κλυδωνισμούς στην ενότητα της, τιμάται για τη διαχρονική ειρηνευτική δράση της (ιδιαίτερα για τη σταθεροποίηση των πρώην κομμουνιστικών χωρών). Μακάρι αυτές οι μνήμες να ξυπνήσουν κάτι από τη χαμένη Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...

Του Δημήτρη Χατζηδημητρίου

Μετά το Μάρτιο του 1987, όταν η Ελλάδα και η Τουρκία έφθασαν στο «κατώφλι του πολέμου», εξαιτίας της επιμονής της Αγκυρας να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, οι τότε πρωθυπουργοί Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ αποφάσισαν να καθιερώσουν μιαν απευθείας επικοινωνία μεταξύ τους, παρακάμπτοντας τα καθιερωμένα και επίσημα δίκτυα επαφών, όπως είναι τα υπουργεία Εξωτερικών και οι εντεταλμένοι διπλωματικοί υπάλληλοί τους.

Πωλητήριο στο παλαιό πολιτικό γραφείο του στο Κολωνάκι βάζει ο Κώστας Καραμανλής. Όπως γράφουν τα Νέα το γραφείο, το οποίο βρίσκεται στη συμβολή της Πατριάρχου Ιωακείμ με την Πλουτάρχου, ήταν το δικηγορικό γραφείο του Αλέκου Καραμανλή.

Υπάρχει Ελληνας που να μην κάνει ή να μην έχει κάνει αρνητικές σκέψεις για την Α. Μέρκελ; Υπάρχει Ελληνας που να μην έχει θυμώσει ή να μην είναι διαρκώς θυμωμένος μαζί της; Δύσκολο να βρεις έστω και λίγους. Ακόμα και οι πιο μνημονιακοί Ελληνες, έστω κάποιες στιγμές, «τα έχουν πάρει» με τη Γερμανίδα καγκελάριο που αναγόρευσε σε πολιτική την παραδειγματική τιμωρία μιας χώρας μέλους της Ε.Ε. και υποκατέστησε την αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη με την ηθικολογία, που βάθυνε την κρίση.

Του Μιχάλη Δημητρίου

Αλήθεια, τι απέμεινε από τη σύντομη επίσκεψη του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα; Οι κραυγαλέες διαδηλώσεις του ΚΚΕ και του τότε ενιαίου Συνασπισμού; Οι δήθεν καταγγελίες για την παλαιά πολιτική των ΗΠΑ και τα νέα σκοτεινά (τα ανύπαρκτα) σχέδια εις βάρος της Κύπρου και του Αιγαίου; Ο Μπιλ Κλίντον ήλθε και ξανάλθε ως ιδώτης στην Ελλάδα και δεν φάνηκε να τρέφει ο ελληνικός λαός αισθήματα πικρίας και αποστροφής.

Η επίσκεψη της Μέρκελ στην Αθήνα είναι οπωσδήποτε ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στο δράμα που ζει η Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια. Η καγκελάριος δεν θα ρίσκαρε να έρθει τώρα σε μια χώρα που έχει υποφέρει τόσο πολύ εξαιτίας της δικής της πολιτικής (δικαίως ή αδίκως είναι άλλη κουβέντα) αν δεν είχε να δώσει κάτι θετικό.