Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας,
Οικονομολόγος - Ψυχολόγος, Σύμβουλος Επενδύσεων

Αμέσως μετά την εκλογή του νέου Προέδρου των ΗΠΑ η πρώτη διεθνής πρωτοβουλία του αποχωρήσαντα, - μετά από δυο θητείες γεμάτες προσδοκίες, επιτυχίες, αποτυχίες, διφορούμενες κινήσεις και μπόλικη επικοινωνιακή επιδεξιότητα - , ήταν η επίσκεψη του στην Ελλάδα. Πολλοί αναζητούν κάποιον συμβολισμό, μια δεύτερη ανάγνωση σε αυτή την επιλογή.

Θέλει κάτι να μας πει σχετικά με το μέλλον της Ε.Ε., τις εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις της με τις ΗΠΑ υπό την νέα ηγεσία της; Επιθυμεί να εμπλακεί για μια τελευταία φορά στα αδιέξοδα που συσσωρεύονται στον παγκόσμιο χάρτη ξεκινώντας από έναν από τους φερόμενους ως πιο αδύναμους κρίκους της δυτικής οικονομικής αλυσίδας;

Πέρα από τις προθέσεις Ομπάμα που μπορεί να συνδυάζουν, να ξεπερνούν ή και να προσπερνούν τα παραπάνω ερωτήματα μένοντας σε μια πιο τυπική παρουσία του στη χώρα μας, οι εγχώριοι ταγοί άγονται και φέρονται γύρω από τις δηλώσεις του για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Δηλώσεις που με διάφορες εκφάνσεις έχουν υπάρξει και στο παρελθόν.

Γενικόλογες παραινέσεις προς την Ε.Ε. για τα δάνεια των δικών της μηχανισμών, - εννοείται χωρίς κάποια ιδιαίτερη τεχνική πρόταση - , και καμιά αναφορά στο πως θα μπορούσε να συνδράμει και το ΔΝΤ, στο οποίο η χώρα του διαθέτει ισχυρό λόγο, με μια ανάλογη ή κάποιου άλλου είδους διευκόλυνση για το δικό της μέρος του χρέους. Κανείς δεν κατανοεί γιατί αυτές οι δηλώσεις θα πρέπει να ληφθούν ως κάτι παραπάνω από δημόσιες εκκλήσεις ελεημοσύνης από τη στιγμή που δεν περιλαμβάνονται σε ένα γενικότερο σχέδιο και πώς επί της ουσίας κι όχι σε επίπεδο ευχολογίου θα βοηθήσουν την Ελλάδα στην διευθέτηση του θέματος.

Το ακόμη πιο γελοίο στην όλη υπόθεση είναι ότι όλη αυτή η εγχώρια ρητορική για την στήριξη των ΗΠΑ στην προοπτική αναδιάρθρωσης του χρέους παραλείπει να περιλάβει στα επιχειρήματα της το δεύτερο μέρος κάθε σχετικής Αμερικανικής θέσης. Κάθε αναφορά στο χρέος συνοδεύεται πάντοτε από την ίδια ισχυρή υπενθύμιση ότι η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να ολοκληρώσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να νομιμοποιείται να εγείρει μακροπρόθεσμες απαιτήσεις επί του ζητήματος. Μεταρρυθμίσεις που διαρκώς αναβάλλουμε, αποφεύγουμε ή θολώνουμε την εκτέλεση τους.

Επιθυμητός λοιπόν ο αποχωρήσας Πλανητάρχης στο βαθμό που εξυπηρετεί την αναπαραγωγή μιας ρητορικής για το χρέος που είναι γνωστό ότι η διαδικασία επέμβασης σε αυτό έχει προκαθοριστεί από τα τέλη του 2012 αλλά διαρκώς την αναμασά η νέα ελληνική κυβέρνηση ως το έσχατο όπλο κατευνασμού και εξιλέωσης σε ένα μέρος του εκλογικού κοινού της. Ανεπιθύμητος πάλι όσο τους θυμίζει τις υποχρεώσεις τους και ακόμη πιο αντιπαθητικός όταν η μνήμη τους ανακαλεί στιγμιότυπα από τις ένδοξες εποχές των λαϊκών δικαστηρίων για τον Κλίντον και των μαχητικών πορειών προς την Αμερικανική πρεσβεία. Τι τραβάνε κι αυτοί οι αριστεροί εξουσιαστές!

Του Κωνσταντίνου Μανίκα,
Οικονομολόγου - Ψυχολόγου

Κουράστηκες να ακούς και να βλέπεις τα ταξίδια της αστικής πολιτικής τάξης στα Λονδίνα, στα Παρίσια, και τα Μιλάνα; Επιθυμείς μια πιο εξωτική προσέγγιση στους προορισμούς του κυβερνητικού σου προσωπικού; Ευτυχώς ανήλθε στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ και πλέον τα.. ψώνια κάνουν ψώνια σε επαναστατικούς παραδείσους. Ψωνίζουν και... ψωνίζονται με κοινό εφαλτήριο τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό με μόνιμο θύμα το... προλεταριάτο τα συμφέροντα του οποίου διατείνονται ότι προασπίζονται.

Δεν έχει τόση σημασία αν η επίσκεψη Παππά, συνοδεία του... αξιόμαχου κ. Αρτεμίου αφορούσε την προοπτική προμήθειας βασικών ειδών στην Ελλάδα σε περίπτωση ελλείψεων (ελέω χρεοκοπίας;). Άλλωστε η επάρκεια της Νοτιοαμερικάνικης χώρας σε αυτά τα προϊόντα, ειδικά το τελευταίο διάστημα, είναι γνωστή. Όλοι θυμούνται τις απείρου κάλους σκηνές στους δρόμους του Καράκας, τις ιλαροτραγικές αναφορές σε κατανάλωση... σκυλοτροφών και την περιορισμένη χρήση χαρτιού υγείας.

Ούτε μειώνει τις αλγεινές εντυπώσεις η δικαιολογία Παππά ότι η συμφωνία θα αφορούσε την αντίθετη ροή αγαθών, από την Ελλάδα προς την Βενεζουέλα. Δεν θυμάμαι τον Μαδούρο να εκλιπαρεί κανέναν για την παροχή προϊόντων, πόσο δε μάλλον δεν είχε υπάρξει κανένα σχετικό έτοιμα προς την Ελλάδα η οποία έτσι κι αλλιώς δεν χαρακτηρίζεται από διατροφική επάρκεια τέτοια που θα επέτρεπε την αποστολή βοήθειας από πλευράς μας.

Ακόμη και ο πιο καλόπιστος παρατηρητής των εξελίξεων δεν μπορεί να μην μπει στη συζήτηση για ένα πιθανό ευρύτερο, εναλλακτικό κυβερνητικό σχέδιο που συνόδευε τις σκέψεις των κυβερνώντων όλο το διάστημα της περσινής... εξαντλητικής (για τα νεύρα και τις τσέπες μας!) διαπραγμάτευσης. Ένα σχέδιο που γυρόφερνε πέριξ του σκεπτικού Βαρουφάκη για την έκδοση των περιβόητων IOU, την διερεύνηση της πιθανότητας έκδοσης δραχμών στην... Μόσχα, την προμήθεια πετρελαίου από το Ιράν (με αντάλλαγμα ζουμερά πορτοκάλια!) και την εισαγωγή αγαθών πρώτης ανάγκης από τους ανά την γη αριστερούς συμμάχους.

Το πιο τραγικό, - ακόμη κι αν δεχτείς ότι όλο αυτό ήταν ένα ευφάνταστο σενάριο επί χάρτου που  δεν θα πέρναγε ποτέ σε φάση εκτέλεσης, παρά τις αμφίβολης αξιοπιστίας κυβερνητικές διαβεβαιώσεις -, είναι η πιστοποίηση με αδιάσειστα πειστήρια ότι το βλέμμα και ο νους του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σταθερά προσανατολισμένος προς διπλωματικές συνεργασίες με τους πιο ασταθείς, διεφθαρμένους ή οικονομικά ανισόρροπους παράγοντες της παγκόσμιας κοινότητας.

Όχι βέβαια ότι θα περίμενε κανείς κάτι καλύτερο από αυτούς που σπατάλησαν και σπαταλούν πολύτιμο χρόνο σε ρητορικές ακροβασίες. Από τους ίδιους που κόστισαν στην χώρα την μνημονιακή παράταση για άλλα τρία χρόνια, φόρτωσαν στο χρέος μερικά παραπάνω δισεκατομμύρια και στην κοινωνία μια σειρά από σκληρά δημοσιονομικά μέτρα που αφυδάτωσαν πλήρως την οικονομική δραστηριότητα και συμπίεσαν ακόμη περισσότερο τα εισοδήματα μας.