Μετά και τις τελευταίες κοινές δηλώσεις Μέρκελ – Παπανδρέου αλλά και τις τοποθετήσεις του προέδρου της ΕΚΤ κ.Τρισέ, έγινε ξεκάθαρο ότι όσο κι αν υπάρχουν καλές προθέσεις για συνεργασία στην καταπολέμηση των κερδοσκοπικών πιέσεων σε χώρες της Ε.Ε., οι συγκεκριμένες δράσεις αργούν να πραγματοποιηθούν και πιθανότατα θα ακολουθηθούν μόνο στην περίπτωση που παρόλη τη λήψη σκληρών δημοσιονομικών μέτρων δεν υπάρξει σταδιακή, ουσιαστική αποκλιμάκωση των όρων δανεισμού από τις διεθνείς αγορές.

Η πλήρης ανατροπή των προεκλογικών υποσχέσεων του ΠΑΣΟΚ απέδειξε περίτρανα για πολλοστή φορά, την αναξιοπιστία των δεσμεύσεων που αναλαμβάνουν τα κόμματα προεκλογικά. Ιδιαίτερα οι αντιπολιτεύσεις που προσβλέπουν υπερκεράζοντας τις κυβερνητικές θέσεις στην κατάκτηση της εξουσίας, με περισσή ευκολία προσφέρουν δώρα και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, και εκμεταλλεύονται είτε την ευκολοπιστία κάποιων κοινωνικών και ηλιακών ομάδων είτε την σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση ανάγκη ενός οράματος για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, ακόμα κι όταν αυτό είναι προδήλως προσχηματικό και εφήμερο.

Πριν την οποιαδήποτε εξειδίκευση των συγκεκριμένων προτάσεων, είναι βασικό για μια ακόμα φορά να τονίσουμε ότι, όσο κι αν κάποιοι μονεταριστές θεωρούν την οικονομία, ασκήσεις οικονομετρίας και μαθηματικών αναλύσεων, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι οι πολίτες όπως και οι αγορές δεν είναι ορθολογιστικές μηχανές συνεχούς αναζήτησης του ιδανικού. Οι πολίτες ζουν μέσα σε ένα σύστημα αποχαυνωτικού, μιντιοκρατικού μάρκετινγκ που τους ωθεί στη συναισθηματική εξάρτηση από την προσπάθεια επίτευξης μιας πλασματικής εικόνας, και οι αγορές λειτουργούν ανάμεσα στις αυτοεκπληρούμενες προφητείες κερδοσκοπικών κύκλων και τις διπλωματικές στοχεύσεις των κυβερνήσεων. Όταν η πίστη και η εμπιστοσύνη, στις διαδικασίες και τους κανόνες της πολιτικής, της κοινωνίας και της αγοράς, κλονίζεται οι συνέπειες είναι πολλαπλασιαστικά αρνητικές. Η Συμπεριφορική οικονομική θεωρία έδωσε διέξοδο στην αφυδατωμένη νεοφιλελεύθερη θεωρητικολογία, όπως πολύ παραστατικά περιγράφει και το ακόλουθο παλαιό αλλά εξαιρετικά επίκαιρο άρθρο «Η οικονομία θέλει και τον ψυχολόγο της» http://archive.enet.gr/online/online_issues?pid=61&dt=12/02/2002&id=99666140

Ο κ.Χρυσοχοϊδης έδρεψε δάφνες και αναδείχθηκε πολιτικά σε κορυφαία προσωπικότητα μετά τη σύλληψη μελών της 17 Νοέμβρη, επί υπουργίας του στο Δημοσίας Τάξεως, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Η εξάρθρωση της οργάνωσης, ή τουλάχιστον αυτό που θεωρήθηκε ως εξάρθρωση, του προσέφερε σε μια κρίσιμη στιγμή με τα διεθνή φώτα στραμμένα μονίμως στη χώρα μας, τη δυνατότητα να προβληθεί ταχύτατα τόσο εσωτερικά όσο και στο εξωτερικό, αποκτώντας ένα κύρος και μια αξιοπιστία που τον ξεχώριζαν στην συνείδηση των πλατιών λαϊκών μαζών για τη μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα του.

Έντονες είναι οι αντιδράσεις για το απρεπές εξώφυλλο και το εμπαθές άρθρο του Γερμανικού περιοδικού Focus. Η απεικόνιση της Αφροδίτης της Μήλου με την προσβλητική χειρονομία και η περιγραφή των Ελλήνων με τα μελανότερα χρώματα, δικαίως ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών. Ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της αήθους επίθεσης εναντίον της χώρας μας; Η ανάγκη εκμετάλλευσης της επικαιρότητας για αύξηση της κυκλοφορίας; Η γενικευμένη αρνητική στάση των Γερμανών στην πρωτοβουλία στήριξης της οικονομίας μας; Η εμπάθεια και τα συμπλέγματα κάποιων που αναζητούσαν μια χρυσή ευκαιρία να μειώσουν τη διαχρονική αξία του πολιτισμού μας, και να διαχωρίσουν τους σύγχρονους Έλληνες από τους ένδοξους προγόνους τους; Πιθανότατα όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα.

Το τελευταίο διήμερο αποτυπώθηκε ξεκάθαρα για πολλοστή φορά η εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση πολιτικής φιλοσοφίας του Γ.Παπανδρέου και του Α.Σαμαρά. Η νωχελική προσπάθεια διαχείρισης μιας κατάστασης που μοιάζει να ξεπερνά τις δυνατότητες αυτών που καλούνται να τη διαχειριστούν και οι οποίοι συνεχώς παραπαίουν ανάμεσα στη «δαιμονοποίηση» των προκατόχων τους, την αποποίηση προσωπικών ευθυνών και την απέλπιδα, ασαφή αναζήτηση ελπίδας από εξωγενούς παράγοντες, δεν μπορεί να συγκριθεί με τη θετική προσέγγιση με στόχο την ανάταση του ηθικού, την ενεργοποίηση των ζωτικών δυνάμεων των πολιτών και της αγοράς, όπως αυτή καταγράφηκε από την εξαιρετική ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στο ΣΕΦ. Ας δούμε λοιπόν αναλυτικότερα τις δυο πολιτικές θεωρήσεις.

Σε μια χρονική περίοδο που ο πρωθυπουργός επέλεξε να τεθεί η χώρα υπό τριπλή επιτήρηση χωρίς καμιά ιδιαίτερη δέσμευση για κάποιο πλάνο στήριξης της Ελληνικής οικονομίας, ο Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε εξειδικευμένα μέτρα ανάτασης των σημαντικότερων τομέων της αγοράς μας, ώστε να αποφευχθεί η βαθύτατη ύφεση, στην οποία νομοτελειακά οδηγούμαστε με την περιοριστική δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης που σε συνδυασμό με την άδικη, κατά περίπτωση, αύξηση της φορολογίας, μας τοποθετεί σε ένα φαύλο κύκλο αναποτελεσματικότητας με αμφίβολα και δημοσιονομικά οφέλη.

Αν κάποιος διαβάσει καλόπιστα τη συνέντευξη της κ.Μπακογιάννη στο «Βήμα της Κυριακής», θα μπορούσε να ανακαλύψει χρήσιμες και θετικές διαπιστώσεις για την παράταξη και τους στόχους που πρέπει να έχει, που με την πάροδο του χρόνου κι οδεύοντας προς το Συνέδριο του Ιουνίου, λογικά θα επιχειρήσει να μετουσιώσει, μέσα από τις γνώσεις και την εμπειρία που απέκτησε με την άσκηση καίριων καθηκόντων, σε ωφέλιμες προτάσεις συμβάλλοντας δημιουργικά στη μετεξέλιξη του κόμματος. Κι αυτό σίγουρα θα αποβεί θετικό για την προσπάθεια του Προέδρου αλλά και την επιθυμία τόσο των Νεοδημοκρατών όσο και ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας, να πραγματοποιηθεί επιτέλους το μεγάλο βήμα υπέρβασης του μεταπολιτευτικού σκηνικού και αναγέννησης εκ των βάθρων του πολιτικού σκηνικού, σε πρόσωπα αλλά κυρίως σε πολιτικές και στόχους. Υπάρχουν όμως και τρία ζητήματα που τέθηκαν σε αυτή τη συνέντευξη που χρήζουν περαιτέρω πολιτικού σχολιασμού.

Το έγκυρο περιοδικό Economist ανήρτησε στο διαδικτυακό του τόπο, ένα αρκετά ισορροπημένο άρθρο σχετικά με την προοπτική οικονομικής στήριξης της Ελλάδας από την Ε.Ε., παραθέτοντας τις διαφορετικές προσεγγίσεις των εταίρων μας, τις αντιρρήσεις και το σκεπτικισμό των Γερμανών αλλά και τα ισχυρά επιχειρήματα (πίεση στο Ευρώ, προοπτική γενικότερης αστάθειας) που τελικά θα βαρύνουν σημαντικά ώστε έστω και με νωχελικά αρχικά βήματα, να καταλήξουν σε κάποια μορφή ενίσχυσης της χώρας μας.

Σας παραθέτουμε το σχόλιο που αναρτήσαμε στη σελίδα του Economist σε ελεύθερη μετάφραση. Το Αγγλόφωνο κείμενο του άρθρου με τίτλο, "Μια προσπάθεια με μισή καρδιά", και το πρωτότυπο σχόλιο μας βρίσκονται στη διεύθυνση:  http://www.economist.com/world/europe/displayStory.cfm?story_id=15520726&source=features_box4

Το πολυαναμενόμενο φορολογικό νομοσχέδιο, που θα προστάτευε τα μικρά και μεσαία εισοδήματα των μισθωτών & συνταξιούχων, θα έδινε νέα πνοή στους μκρομεσαίους επαγγελματίες και θα απέδιδε μεγαλύτερη δικαιοσύνη στον επιμερισμό των φορολογικών βαρών, απεδείχθη όπως οι περισσότερες από τις υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ, ένας τεράστιος πομφόλυγας (όπως αποδεικνύουν και οι φήμες για άμεσες αλλαγές στο θέμα των αποδείξεων). Οι 8 καινούριες κλίμακες (!!), το πάγωμα των μισθών, η ουσιαστική κατάργηση του αφορολόγητου (απαιτείται κατάθεση αποδείξεων που να αντιστοιχεί στο 30%, για την κατοχύρωση του), τα δήθεν κίνητρα για επαναπατρισμό κεφαλαίων (αφού πρώτα έπραξαν ότι μπορούσαν για να τα στείλουν σε ξένες τράπεζες), η υποτιθέμενη φορολόγηση των off-shore εταιριών (είναι γνωστό ότι κάθε μεγάλο ακίνητο αποτελεί και μια χωριστή εταιρία με άλλο διαχειριστή διοριζόμενο από τον ιδιοκτήτη) κι η βαριά φορολόγηση των ακινήτων (αποτρεπτική για κάθε σοβαρή επένδυση), αποτελούν την αδιάψευστη απόδειξη του συμπεράσματος μας.

Οι προθέσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό ζήτημα, ανέδειξαν ολοκάθαρα, ως αντικατοπτρισμός των βασικών κοινωνικών μας χαρακτηριστικών, το χάσμα ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές. Από τη μια η γενιά του Πολυτεχνείου που σήμερα είναι ο κύριος εκφραστής των φορέων εξουσίας και διοίκησης στην πολιτική, την αγορά και την κοινωνία, κι από την άλλη οι νεότερες γενιές (από generation x και μετά) που βρίσκονται ακόμα στην αρχή της επαγγελματικής τους καριέρας και της κοινωνικής τους δραστηριοποίησης.

Μετά τη συμπλήρωση των περιβόητων 100 πρώτων ημερών διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που θα άλλαζαν το πρόσωπο και την αξιοπιστία της Ελλάδας στο εξωτερικό, θα έβαζαν τις βάσεις για τον εκσυγχρονισμό του κράτους, των δομών της οικονομίας και την εμβάθυνση του εκδημοκρατισμού στην κοινωνία, ελπίδες που αποδείχθηκαν όλες μακρινές χίμαιρες, λες κι απελευθερώθηκαν από έναν σφιχτό, περιοριστικό ψυχολογικό πέπλο ευπρεπούς νομιμοφροσύνης (σαν τις στημένες, παλιές οικογενειακές φωτογραφίες) οι κυβερνώντες βάλθηκαν να μας αποδείξουν ότι γνωρίζουν καλά την τέχνη των πολλαπλών στροφών με ταχύτητες και τεχνικές μάλιστα που θυμίζουν το γνωστό από τα λούνα πάρκ «γύρο του θανάτου». Είναι τόσο απανωτές και τόσο ισχυρές οι περιστροφές και οι συνεχόμενες αλλαγές κατεύθυνσης που πέρα από τον ίλιγγο των κυβερνητικών στελεχών, οι δηλώσεις των οποίων τις τελευταίες ημέρες προσπαθούν να δικαιολογηθούν με αντιφατικά επιχειρήματα, φέρνουν και τον πολίτη σε κατάσταση μειδιάματος ή εκνευρισμού, και σταδιακά όλους μας σε μια φάση γενικευμένης ζάλης, που πιθανότατα όμως θα οδηγήσει πολύ πιο σύντομα του αναμενόμενου σε αποστροφή και ισχυρή αποδοκιμασία των πρακτικών της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Με ύψος και βλέμμα θλιμμένο, σχεδόν περίλυπο, με φωνή παθητική, τονικά λίγο χαμηλότερη, χωρίς εξάρσεις και εντάσεις, ώμους γυρτούς πέραν του συνηθισμένου, σχεδόν ενοχικός και με παντελή έλλειψη δυναμισμού, οραματισμού για το καλύτερο αύριο μετά την πάροδο της κρίσης, ο Γ.Παπανδρέου εμφανίσθηκε χθες βράδυ, ενώπιον του Ελληνικού λαού με ένα διάγγελμα, κραυγή απελπισίας για την κατάσταση της οικονομίας και το μέλλον της χώρας. Αφού μας εξέθεσε τα γνωστά πλέον δεδομένα και το πλαίσιο μέσα στο οποίο οφείλουμε να κινηθούμε, με περισσή παρρησία και πλήρη λήθη για την προεκλογική καταγγελία των προθέσεων Καραμανλή και τις δικές του παραπλανητικές, δημαγωγικές εξαγγελίες, ως και να αναλάμβανε σήμερα τα καθήκοντα του πρωθυπουργού, μας ενημέρωσε για τα επιπρόσθετα μέτρα τα οποία κρίνονται αναγκαία για την άμεση βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, χωρίς όμως την ελάχιστη αναφορά στους τρόπους άμεσης στήριξης της βυθιζόμενης αγοράς και την έκρηξης της ανεργίας που νομοτελειακά έρχεται.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά την τραγική εκείνη ημέρα της πτώσης του στρατιωτικού ελικοπτέρου και οι μνήμες του ιστορικού της κρίσης των Ιμίων που κατέληξε στον άδικο αλλά περήφανο χαμό των αξιωματικών Καραθανάση, Βλαχάκου και Γιαλοψού, στοιχειώνουν ακόμα το μυαλό μας. Ακόμα κι όταν οι αδυσώπητοι ρυθμοί της καθημερινότητας και η επιλεκτική «αμνησία» των μέσων ενημέρωσης παραγκωνίζουν, σχεδόν αποσιωπούν τέτοιες επετείους, πάντοτε θα υπάρχουν γύρω μας, δίπλα μας, άνθρωποι που θα μας τις θυμίζουν γιατί αυτοί συνεχίζουν να μην λησμονούν εκείνα τα γεγονότα, να απορούν για τις εξελίξεις, να πονούν για το τελικό τους αποτέλεσμα.

Μετά την επιτυχημένη έκδοση ομολόγου με το γιγάντιο επιτόκιο του 6.2% (άραγε γιατί δανειστήκαμε 3 δις επιπλέον των αρχικά ζητούμενων, εάν έχουμε ειλικρινή εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα σταθερότητας της κυβέρνησης και δεν αναμέναμε τη σταδιακή αποκλιμάκωση των spreads σε σύντομο χρονικό διάστημα, εφόσον όντως γίνουν εμφανή τα πρώτα θετικά αποτελέσματα) και τη φημολογία για ενδεχόμενη εμπλοκή του Κινεζικού κράτους με αγορά ενός σημαντικού πακέτου ομολόγων (αξίας από 5 έως 25 δις ευρώ) με αντάλλαγμα τη συμμετοχή τους στην Εθνική Τράπεζα ή τον ΟΣΕ, υπήρξαν δυο αυτόματες αλληλεξαρτούμενες αντιδράσεις. Από την μια, υπήρξε μια γενικευμένη αντίδραση στην προοπτική εισόδου του «Κίτρινου» οικονομικού πυρετού στην Ευρωπαϊκή οικονομία, όχι μόνο μέσω της αγοράς μέρους του χρέους Ευρωπαϊκών χωρών, Από την άλλη, η αρχικά μουδιασμένη αντίδραση των εταίρων μας στις εξαγγελίες των προθέσεων της κυβέρνησης μετουσιώθηκε με αξιοπρόσεκτη ένταση, σε υποστήριξη των Ελληνικών προσπαθειών με δηλώσεις και διαρροές για πιθανή οικονομική στήριξη της χώρας (προείσπραξη κοινοτικών κονδυλίων, ενίσχυση μέσω της Ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων, διμερή δανεισμό, κοινοπρακτικό δανεισμό και έκδοση κοινού ευρω-ομολόγου με ελκυστικό επιτόκιο).

Το τελευταίο διάστημα διακινούνται πολύ συχνά, ιδιαίτερα από διαπρεπείς οικονομολόγους του εξωτερικού, συγκρίσεις ανάμεσα στη χρεοκοπία της Αργεντινής το 2001 και των σύγχρονων Ελληνικών δημοσιονομικών προβλημάτων, επιχειρώντας να πείσουν τους πολίτες, αλλά κυρίως να καθοδηγήσουν τις αγορές που μονίμως κι εναγωνίως αναζητούν καινούρια βάση για κερδοσκοπικά παιχνίδια, ότι οι δυο περιπτώσεις έχουν πολλά κοινά στοιχεία, οπότε η χώρα μας σχεδόν νομοτελειακά οδηγείται προς την πτώχευση (κατά τον νομπελίστα κ.Ρουμπινί μπορεί να έχει ήδη συμβεί). Αυτή η εμμονή την αντιπαραβολή των δυο καταστάσεων, σε διαφορετικό χωροχρόνο & οικονομικό περιβάλλον μου θυμίζει, κατ’ αντιστοιχία, προσπάθεια ταύτισης του ταγκό με το μπάλλο. Είναι φυσικά και οι δύο, παραδοσιακοί χοροί των χωρών τους, εμπεριέχουν μια ξεχωριστή ένταση, δυναμισμό και συναισθηματική φόρτιση, όταν τους βλέπεις να χορεύονται με περισσή χάρη από δυο άτομα, αλλά όλα αυτά δεν τους κάνουν ταυτόσημους, συνεχίζουν να έχουν κεφαλαιώδεις διαφορές, στο βηματισμό, την ανάπτυξη, την εξέλιξη τους.

Ο Αντώνης Σαμαράς με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του για την ανάγκη να διαβεί η κοινωνίας μας στο επόμενο επίπεδο δημοκρατικής, κοινωνικής και πολιτικής εξέλιξης, κήρυξε ουσιαστικά την έναρξη της Νέας Μεταπολίτευσης. Έδωσε όμως ταυτόχρονα και επίσημα το έναυσμα για την μετεξέλιξη της Νέας Δημοκρατίας στην σύγχρονη, δημοκρατική πατριωτική, οικονομικά φιλελεύθερη και κοινωνικά ευαίσθητη παράταξη που έχει ανάγκη η νέα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας.

Για όσους έχουν ουσιαστική επαφή με την Ελληνική ύπαιθρο, γνωρίζουν τα διαχρονικά προβλήματα του αγροτικού πληθυσμού αλλά και το συνολικότερο ζήτημα της περιφερειακής ανάπτυξης και της αδυναμίας, θεμελιώδους αποκέντρωσης του κρατικού μηχανισμού, διάχυσης αρμοδιοτήτων, ανάδειξης ιδιαιτεροτήτων και ευκαιριών μετεξέλιξης των τοπικών κοινωνιών. Γνωρίζουν καλά τις δυσκολίες, συχνά ανυπέρβλητες, τις αντιξοότητες και το ευμετάβλητο της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, το μεγάλο συνεχιζόμενο κύμα εσωτερικής αστυφιλίας, κυρίως των μορφωμένων νέων ανθρώπων, αλλά και μετανάστευσης στο εξωτερικό πολλών ανειδίκευτων συμπολιτών μας.

Η χθεσινή ομιλία του Προέδρου της ΝΔ στην Κ.Ε. του κόμματος, αποτελεί μια θεμελιώδη στιγμή στην ιστορία της παράταξης και μια κορυφαία συγκυρία για την εξέλιξη και πρόοδο της κοινωνίας μας. Από αυτό το σημαντικό κομματικό βήμα, ο Αντώνης Σαμαράς κήρυξε ουσιαστικά και επίσημα την έναρξη αναγέννησης της παράταξης και μετασχηματισμού της Ελληνικής κοινωνίας. Στην πολιτικά εξαιρετικά σημαντική και κοινωνικά επωφελής, σε επίπεδο συνοχής και αλληλεγγύης, περίοδο της Μεταπολίτευσης, στη διάρκεια της οποίας, με τις όποιες διαχρονικά λάθος επιλογές, τις καθυστερήσεις, τις ανακολουθίες, τις φοβίες και τις υποχωρήσεις, η χώρα έκανε βήματα προόδου, κυρίως εκμεταλλευόμενη την είσοδο μας στη Ε.Ε. και δυο δεκαετίες αργότερα και στον σκληρό πυρήνα της ΟΝΕ, αλλά και εξομάλυνσης ιστορικών πολιτικοκοινωνικών διαχωρισμών και βελτίωσης των υποδομών και του συνολικού βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Η αναφορά του Αντώνη Σαμαρά, μιλώντας στους Οννεδίτες, στην ανάγκη Νέας Μεταπολίτευσης μέσα από μια δημοκρατική, ειρηνική επανάσταση επαναφέρει πιο άμεσα, πιο επιτακτικά τη συζήτηση για την ανάγκη εκ βάθρων ανασυγκρότησης της παράταξης τόσο σε οργανωτικό όσο και σε ιδεολογικό επίπεδο. Η ιστορική συγκυρία είναι εξαιρετική, εν μέσω οικονομικής κρίσης, αμφισβήτησης των αυτορυθμιζόμενων αγορών, της ανάγκης για ένα ευέλικτο με εποπτικό ρόλο κράτος, του εκσυγχρονισμού στη διάρθρωση των κομματιών μηχανισμών και του ρόλου του πολίτη σε αυτές τις διεργασίες, δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για να αναδυθεί ένα εντελώς καινούριο μοντέλο διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων, οδηγώντας στον εμπλουτισμό και τη μετεξέλιξη των ανατροπών που έφερε η μεταπολίτευση του 1974.

Οι ανακοινώσεις του Αντώνη Σαμαρά σχετικά με τις θέσεις της ΝΔ στο ευαίσθητο θέμα της χορήγησης υπηκοότητας στους μετανάστες και οι αναφορές του στο ζήτημα λίγες ημέρες μετά, στην ομιλία του στους Οννεδίτες, φαίνεται ότι συνέλαβε το ΠΑΣΟΚ απροετοίμαστο να αντιδράσει σε μια συγκροτημένη άποψη που λαμβάνει υπόψη της όλες τις παραμέτρους και τις ιδιοτυπίες του Ελληνικού περιβάλλοντος. Αυτό έγινε εμφανές τόσο από την παραπλανητική, ψευδή αναφορά Παπανδρέου στην υποτιθέμενη άρνηση της ΝΔ στη χορήγηση ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών, όσο και από την προσπάθεια Ραγκούση να μας πείσει ότι το Γερμανικό μεταναστευτικό μοντέλο έχει σημαντικές διαφορές από τις προτάσεις Σαμαρά (στην ουσία δεν είναι τόσο καθοριστικές οι διαφορές), λες και η αναφορά του προέδρου ης ΝΔ στο συγκεκριμένο μοντέλο έγινε με διάθεση και όρους ταύτισης που προφανώς δεν μπορούν να γίνουν ανάμεσα σε δυο χώρες με διαφορετική γεωπολιτική θέση, σύσταση μεταναστευτικού σώματος, όγκου μεταναστών, οικονομικής δύναμης και κοινωνικών αντοχών απορρόφησης κλπ.