Ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου προέτρεψε με δηλώσεις του τους επενδυτές να τοποθετηθούν στα Ελληνικά ομόλογα τα οποία χαρακτήρισε ως μεγάλη ευκαιρία. Είναι γεγονός ότι οι τιμές των ομολόγων μας βρίσκονται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα από τη στιγμή που όλοι οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης τα υποβάθμισαν σε επίπεδο «σκουπιδιών» και τα επιτόκια τους έχουν εκτιναχθεί σε σταθερά υψηλά όρια κοντά στο 11-12% (για τις δεκαετείς εκδόσεις). Θεωρητικά λοιπόν και με την εικόνα που προωθείται σχετικά με τη σταδιακή μείωση του ελλείμματος, τα κρατικά μας ομόλογα θα μπορούσαν να είναι μια ελκυστική επιλογή. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από το να είναι τόσο ειδυλλιακή, τόσο όσον αφορά το παρόν της Ελληνικής οικονομίας αλλά κυρίως τις προοπτικές μετά το πέρας του μνημονίου.

Αφού αναφερθήκαμε στην απογοήτευση από τη μη δημιουργία επιτελικού κυβερνητικού σχήματος για μια ακόμα φορά, σήμερα θα περάσουμε στο άλλο κορυφαίο ζήτημα που με ξέχωρο στόμφο προβαλλόταν τις ημέρες πριν τις τελικές ανακοινώσεις για το νέο σχήμα. Αυτό είναι οι αναμενόμενες δομικές αλλαγές και η αλλαγή στον τρόπο συντονισμού της κυβέρνησης. Οι πρώτες μέρες λειτουργίας του νέου, υποτίθεται, μοντέλου πέρα από τη γνωστή κριτική για τη δυσλειτουργία ενός πολυπληθούς μηχανισμού έχει δημιουργήσει αλγεινές εντυπώσεις και για δυο επιπλέον λόγους. Τόσο για την πλήρη αδυναμία συνεννόησης των κυβερνητικών στελεχών όσον αφορά τις ακριβείς τομείς που καλύπτει το κάθε υπουργείο και τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες των αναπληρωτών υπουργών και των υφυπουργών, όσο και για την ανάδειξη ενός νέου συντονιστικού οργάνου που επί της ουσίας δεν θα ασχολείται με την παραγωγή απτού έργου αλλά με την καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση των πολιτικών επιλογών (χρονική στιγμή προώθησης νομοσχεδίων, επιχειρηματολογία στην ασκούμενη κριτική).

Απανωτές υπήρξαν το τελευταίο διάστημα οι δηλώσεις ισχύος του πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου που έθεταν εξαιρετικά υψηλά το επίπεδο των στελεχών που θα καλούνταν να στηρίξουν με τις υποψηφιότητες τους το νέο θεσμό των περιφερειαρχών. Περιγράφονταν μάλιστα σχεδόν ως πολιτική «λιποταξία» η μη συστράτευση ακόμα και κορυφαίων υπουργών στην επικείμενη μάχη. Είναι απολύτως κατανοητό λοιπόν η τελική επιλογή των υποψηφιοτήτων στις οποίες δεν περιλαμβάνεται κανένα ηγετικό στέλεχος ή έστω κάποιους από τους υπουργούς που επί μέρες ακούγονταν τα ονόματα τους ως πιθανοί διεκδικητές των νέων αυτοδιοικητικών θώκων, να έφερε μια έκδηλη αμηχανία στα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ αλλά μάλλον και στον ίδιο τον πρωθυπουργό που κατόρθωσε να αυτοαναιρεθεί και να επιδείξει πλήρη αδυναμία διαχείρισης του πολιτικού προσωπικού του κόμματος του, καταφεύγοντας μάλιστα ακόμα και σε διφορούμενες επιλογές που υποτίθεται ότι ξεφεύγουν των στενών κομματικών πλαισιίων.

Οι διερευνητικές διαρροές σχετικά με την προοπτική αύξησης του ΦΠΑ σε μια σειρά βασικών προϊόντων και υπηρεσιών, αρκούσαν για να ξεσηκώσουν αντιδράσεις από σύσσωμο τον εμπορικό κόσμο αλλά και να δημιουργήσουν ένα γενικευμένο κλίμα «μουδιάσματος» στους πολίτες που έβλεπαν από τη μια την αγορά να οδεύει όχι απλά σε βαθιά ύφεση αλλά στα όρια της σιγής κι από την άλλη το οικογενειακό εισόδημα να συμπιέζεται ανεπανόρθωτα. Μπροστά σε αυτές τις καταστροφικές συνέπειες και στην προσπάθεια αναζήτησης εναλλακτικών πηγών αντίστοιχων κρατικών εσόδων, προβάλλεται έντονα το ενδεχόμενο εξίσωσης του φόρου κατανάλωσης ανάμεσα στο πετρέλαιο θέρμανσης και το πετρέλαιο κίνησης. Αυτή μάλιστα η επιλογή περιβάλλεται κι από ένα πέπλο κοινωνικής δικαιοσύνης με πρόσχημα το γεγονός της κοινής έκπτωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως οικονομικών ή άλλων δεδομένων.

Η πολυπληθής συγκέντρωση πολιτών στην Ουάσιγκτον υπό τη στήριξη, του ιδιαίτερα ενεργού το τελευταίο διάστημα, Tea Party και την συμμετοχή ως ομιλητών της πρώην υποψηφίας αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών Σάρα Πέιλιν και του παρουσιαστή του FOX Γκλεν Μπεκ, αποτελεί ένα πολύπλευρο μήνυμα τόσο για τη διάρθρωση και τις αντιλήψεις σημαντικού μέρους της Αμερικανικής κοινωνίας, όσο και για την ευρύτερη στροφή σε θεοκρατικές και συχνά εξαιρετικά ανασφαλείς πολιτικές προσεγγίσεις. Είναι γεγονός ότι σε περιόδους κρίσης ο άνθρωπος αλλά και η κοινωνία συνολικότερα αντιδρά πιο φοβικά, πιο περιοριστικά, με πιο αρχέτυπο τρόπο, αναζητώντας λύσεις και ανακούφιση σε εμπεδωμένες ιδέες και θεωρίες που ακόμα κι αν συχνά δεν μπορούν να αποδεχτούν οι πιο παραγωγικές κι αποτελεσματικές, προσφέρουν μια αίσθηση σιγουριάς.

Η ΝΔ βίωσε την χειρότερη αποτύπωση των εκλογικών δυνάμεων της σχεδόν ένα χρόνο πριν. Από τότε διήνυσε μια μακριά πορεία εσωστρέφειας με δύσκολες, συγκρουσιακές εσωκομματικές αναμετρήσεις, προσπάθεια ακριβούς αποτύπωσης των αιτιών της βαριάς ήττας και αποτίμησης της πρόσφατης κυβερνητικής πορείας και φυσικά μια γενναία αναδόμηση σε οργανωτικό επίπεδο που σταδιακά οδηγεί και σε αναδιαμόρφωση του πολιτικού προσωπικού της. Ενόψει όμως και των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών η παράταξη οφείλει να ολοκληρώσει τον κύκλο της αναγκαίας εσωστρέφειας και να απευθυνθεί στην δυναμικά στην κοινωνία με βάση το εναλλακτικό της σχέδιο για την αμεσότερη, με λιγότερες κοινωνικές συνέπειες και θετικότερες μεσοπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης της χώρας.

Όταν η Υπουργός Παιδείας μας ανακοίνωνε περιχαρής πριν λίγους μήνες την κατάργηση της βάσης του 10, ως όριο εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, η βασική δικαιολογία της ήταν ότι με τη χρήση της βάσης δεν βελτιώθηκε κάτι ιδιαίτερα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (ήταν άραγε αυτός ο στόχος, ή μήπως η βελτίωση των υποδομών και της ποιότητας σπουδών έχει κυρίως να κάνει με τη βαθμολογία των εισαχθέντων σε αυτές;). Μας διαβεβαίωνε ότι η κατάργηση της, θα επιτρέψει σε κάποια επί τω πλείστων περιφερειακά τμήματα ΤΕΙ να μην έχουν κενές θέσεις δημιουργώντας προβλήματα στη λειτουργία ακόμα και την επιβίωση τους ως σχολές.

Οι ανακοινώσεις για βελτίωση στους ρυθμούς ανάπτυξης των ισχυρών της Ευρωζώνης (κυρίως λόγω της αύξησης των Γερμανικών εξαγωγών) και τα θετικά τεστ κοπώσεως των μεγάλων τραπεζικών ομίλων έδωσαν μια αρχική αίσθηση αισιοδοξίας για το μέλλον της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Την ίδια στιγμή η χώρα μας δέχεται πέρα από παρατηρήσεις και κάποιους επαίνους από τους αξιωματούχους της Τρόικας για την, έστω πλασματική, επίτευξη των στόχων για τη μείωση του ελλείμματος (το πρώτο εξάμηνο). Είναι άραγε τόσο θετικές οι εξελίξεις για την Ευρωζώνη, η Ελληνική οικονομία βαδίζει προς την έξοδο της από τους περιορισμούς του μνημονίου, πως κινείται συνολικότερα η παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα και πως μπορεί να επηρεάσει τα τεκταινόμενα και στον τόπο μας;

Συμμετέχω και παρακολουθώ τις αθλητικές εκδηλώσεις από πολύ μικρός και το μπάσκετ ήταν η μεγάλη μου αγάπη από την εποχή που ελάχιστοι ασχολούνταν στην Ελλάδα με το άθλημα, πριν την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τίτλου από την Εθνική μας το 1987. Θυμάμαι πολλές σκηνές βίας στα γήπεδα, άλλες να ξεκινούν από ένταση στην κερκίδα, άλλες να πυροδοτούνται από αντιδράσεις παικτών σε διαιτητικές αποφάσεις ή υπερβολικά σκληρό παιχνίδι αντιπάλων. Η χθεσινή όμως συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες και Σέρβους αθλητές σε ένα φιλικό αγώνα μπάσκετ, δεν είχε μόνο κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αλλά και μια εξέλιξη στο επίπεδο των συνεπειών που αναδεικνύει κάποιους από τους λόγους της απογοήτευσης και της απαξίωσης γενικότερα των θεσμών από σημαντικό μέρος των πολιτών.

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Βασίλη Κικίλια για την Περιφέρεια Αττικής αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους. Τη στιγμή που επί μήνες ανακυκλώνονταν ονόματα γνωστών βουλευτών ως πιθανών υποψηφίων, ο Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς προχώρησε σε μια αναπάντεχη κίνηση προτείνοντας τον νεαρό Πρόεδρο του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης του Δ.Αθηναίων και Γραμματέα Αθλητισμού της ΝΔ. Είναι αναμενόμενο για κάποιους παραδοσιακά σκεπτόμενους αρχικά να ξενίζει η επιλογή ενός λιγότερου γνωστού πολιτικού, όχι τόσο προβεβλημένου μιντιακά, αφού ο νους μας έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει με ανασφάλεια και φοβία των πιθανών συνεπειών το άγνωστο, το απρόβλεπτο, το μη συστημικό. Αυτό όμως δεν ήταν το ζητούμενο από τις πολιτικές κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία, όχι μόνο των δεδηλωμένων οπαδών της παράταξης αλλά και γενικότερα από την κοινωνία;

Όσο ξετυλίγεται η τακτική των κομμάτων ενόψει των Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών του Νοεμβρίου, τόσο και εντείνεται η συζήτηση για το ύφος των επιλογών, όσον αφορά τα πρόσωπα που θα είναι προτιμότερο να εκτεθούν σε αυτή την πολιτική «μάχη»,και κατά πόσο είναι πιο θεμιτή η πρόκριση περιπτώσεων με γνήσια αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά ή ο πολιτικός εναγκαλισμός των τοπικών εκλογών θα πρέπει να συνεχισθεί απτόητος. Οι διοικητικές αλλαγές μέσω του «Καλλικράτη» έχουν επιφέρει μια πρωτοφανή αναστάτωση στις τοπικές κοινωνίες κι έχουν διαμορφώσει ένα εντελώς καινούριο πλαίσιο διαχείρισης για τα κομματικά επιτελεία.

Ιδιαίτερη έκπληξη προκάλεσε σε πολλούς το δημoσίευμα των Financial Times στο οποίο η Αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να «παγώσει» την ολοκλήρωση εξοπλιστικών προγραμμάτων προς την Τουρκία, λόγω της επιθετικής στάσης της τελευταίας απέναντι στο Ισραήλ αλλά και της προσέγγισης της προς το Ιράν, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν συμμορφώνεται πλήρως στις απαιτήσεις της διεθνούς κοινότητας όσον αφορά το ζήτημα της χρήσης πυρηνικής ενέργειας. Είναι άραγε δικαιολογημένη η απορία για τη σημασία και τις συνέπειες αυτής της πρωτοβουλίας ή στο πλαίσιο μιας μακροπρόθεσμης διπλωματικής στρατηγικής απαιτούνται και τακτικές κινήσεις που εξομαλύνουν καταστάσεις, διατηρούν τις γενικότερες ισορροπίες και προσφέρουν εύσχημους διεξόδους εκτόνωσης κρίσεων.

Ιστορική στιγμή για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό αποτέλεσε η σημερινή λειτουργία που ετελέσθη στη Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα, ένα σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού επί 16 ολόκληρους αιώνες, για πρώτη φορά από το 1922. Η ευχή και ελπίδα όλων μας είναι η χορήγηση άδειας για την τέλεση της λειτουργίας από Τουρκικής πλευράς να αποτελεί την απαρχή μιας γενικότερης προσπάθειας των γειτόνων μας προς την εμπέδωση της ανεξιθρησκείας, ιδιαίτερα εφόσον συνεχίζουν να επιθυμούν την ταχύτερη δυνατή ένταξη τους στην Ε.Ε..

Οι πρόσφατες δηλώσεις Παπανδρέου όπου παραδεχόταν την αποτυχία του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου (ιδιαίτερα με τη μορφή που πήρε τη δεκαετία του ΄90) και πρότεινε την εξεύρεση ενός καινούριου 4ου δρόμου προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση, ανοίγει και πάλι τη συζήτηση για το ποια είναι τα όρια του διεθνισμού, τι ρόλο οφείλουν να κατέχουν στη ρύθμιση των κανόνων ή την επιλογή κοινών πολιτικών οι διεθνείς οργανισμοί, ποια η ιδιαίτερη θέση της κάθε χώρας σε αυτό το πρότυπο διαχείρισης. Αυτό που προφανώς παρέλειψε να αναφέρει ο κ.Παπανδρέου είναι ο ίδιος υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της «εκσυγχρονιστικής» σχολής που αποτέλεσε την μετουσίωση, στη χώρα μας, του γενικότερου σοσιαλδημοκρατικού πνεύματος. Μετά άλλωστε την παραδοχή της αποτυχίας του λαϊκίστικου, κρατικοδίαιτου μεταπολιτευτικού μοντέλου όπως αναδείχθηκε τη δεκαετία του ΄80, η ουσιαστική καταδίκη και της εκσυγχρονιστικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί πέρα από την ευθεία αυτοαναίρεση του πρωθυπουργού και το ιστορικό τέλος στην ίδια την ύπαρξη του κινήματος (αν εξαιρέσουμε την τυπική διατήρηση του τίτλου του!!)

Οι συσσωρευμένες αρνητικές οικονομικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών που καταδεικνύουν ότι η πραγματική οικονομία, η αγορά, δεν ανταποκρίνεται θετικά στην ακολουθούμενη πολιτική οδηγώντας μάλιστα σε σημαντικά μειωμένα κρατικά έσοδα και άρα νέα ελλείμματα, είναι μια τρανή επιβεβαίωση του αδιέξοδου της κυβερνητικής πολιτικής. Όταν ο Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς αλλά και πολλοί εξαίρετοι διεθνείς οικονομολόγοι (ανάμεσα τους κι ο «σύμβουλος» του κ. Παπανδρέου νομπελίστας Τζ.Στίγκλιτζ), έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για ανακύκλωση της ύφεσης με οικτρά αποτελέσματα για την κοινωνία και την αγορά, με αμφίβολα μάλιστα δημοσιονομικά αποτελέσματα, κάποιοι τους κατηγορούσαν για λαïκισμό, επενδύοντας όμως οι ίδιοι ουσιαστικά στον εστέτ λαϊκισμό της σοβαροφάνειας και της δήθεν υπευθυνότητας όχι βέβαια απέναντι στους συμπολίτες τους αλλά πρωτίστως απέναντι σε όσους θέλουν να καθοδηγούν με προκατασκευασμένα σχέδια και πρακτικές τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο φιλελευθερισμός ως έννοια, έχει ταλαιπωρηθεί στην πορεία των ετών στη χώρα μας δεχόμενος έως και διαμονοποίηση ακόμα και για τις πιο απλές έννοιες του. Κάποιοι εσκεμμένα προσπάθησαν να τον ταυτίσουν συλλήβδην με τις εμμονές στον θεωρητικό φιλελευθερισμό (ο όρος νεοφιλελευθερισμός είναι μάλλον αδόκιμος) και την δυνατότητα αυτορρύθμισης των αγορών. Όποτε κι αν επιχειρήθηκε να προωθηθούν μεταρρυθμίσεις που θα στόχευαν τόσο στην επιτελική λειτουργία του κράτους όσο και στην βελτίωση των όρων λειτουργίας της αγοράς, το συνδικαλιστικό κατεστημένο, ο λαϊκίστικος πολιτικαντισμός, και η περιχαράκωση σε αδιέξοδα και συχνά παράλογα κεκτημένα, απέτρεψαν εν τη γενέσει τους αυτές τις προσπάθειες.

Μετά την ανακοίνωση της Ισπανικής αναδόχου εταιρείας που είχε αναλάβει την ευθύνη κατασκευής του μεσαίου τμήματος της Εθνικής Οδού Ε65 Κεντρικής Ελλάδας (από Μοναστήρι Καρδίτσας έως Τρίκαλα), σύμφωνα με την οποία για οικονομικούς λόγους εξαγγέλλεται η παύση εργασιών, το κομβικό αυτό έργο για την ανάπτυξη ιδιαίτερα της Δυτικής Θεσσαλίας, βρίσκεται υπό τη «σκιά» μιας πιθανής καθυστέρησης αν όχι αναβολής. Είναι άραγε η κερδοσκοπική διάθεση των διεθνών εργολάβων που έφερε αυτή την εξέλιξη ή το Ελληνικό κράτος αποδεικνύει για μια ακόμα φορά την αναποτελεσματικότητα του;

Με πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά και της ΝΔ, άνοιξε στη χώρα μας, έστω και με χαρακτηριστική καθυστέρηση, το ζήτημα της διαχείρισης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας. Οι πάντες μοιάζουν πλέον να συμφωνούν στην άμεση ανάγκη πρωτοβουλιών για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση αυτού του ανεκμετάλλευτου πλούτου, διαφέρουν όμως οι προσεγγίσεις για την επιλογή των κατάλληλων «εργαλείων» που θα προσφέρουν τη μέγιστη δυνατή απόδοση. Είναι άραγε η άμεση πώληση, η μακροχρόνια μίσθωση, η διαπραγμάτευση μέσω ειδικών ομολόγων ή ο συνδυασμός όλων των παραπάνω και σε ποια δοσολογία, η πιο αποτελεσματική λύση για την ορθότερη διαχείριση;

Η ιστορική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που επικύρωνε τη νομιμότητα της μονομερούς ανεξαρτησίας του Κοσόβου, αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως δευτερεύουσα είδηση από τα ΜΜΕ, εν μέσω μάλιστα θέρους, που όπως έλεγε κι ο Ουμπέρτο Έκο αν δεν υπάρχουν ειδήσεις θα πρέπει να τις δημιουργήσουμε. Προφανώς είτε αδυνατούν να αντιληφθούν το μέγεθος των συνεπειών αυτής καθαυτής της απόφασης αλλά και των παράπλευρων ζητημάτων που ανοίγει όσον αφορά τις διεκδικήσεις αυτονομιστικών κινημάτων ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως στη Βαλκανική γειτονιά μας αλλά πιθανότατα και στην ενδοχώρα με τη στενή (Θράκη, Τσάμηδες, «Μακεδόνες») αλλά και την ευρεία έννοια (Τουρκοκύπριοι). Κυρίως όμως ήταν μια ένδειξη του επί της ουσίας πολιτικού τρόπου λειτουργίας και της φύσης των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Μια από τις πρώτες κυβερνητικές προσπάθειες να ανοίξει το χρονίζων θέμα των κλειστών επαγγελμάτων που διατηρούσαν στη χώρα μας πολλούς κλάδους σε ένα ιδιότυπο καθεστώς, ουσιαστικά κρατικοδίαιτου επιχειρείν, μοιάζει να οδηγείται σε αδιέξοδο. Από τη μια οι προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν λύνουν στη ρίζα τους τα προβλήματα προστατευτισμού αφού και πάλι ο αριθμός των αδειών σε φορτηγά και βυτία θα ελέγχεται με κάποιο τρόπο και το κόμιστρο δεν θα διαμορφώνεται με όρους ελεύθερου ανταγωνισμού, περιορίζοντας τις όποιες θετικές επιπτώσεις στο κόστος μεταφορών άρα και στην τελική τιμή προϊόντων και υπηρεσιών. Από την άλλη η μείωση της τιμής της άδειας, χωρίς πρόβλεψη για αντίστοιχο δίχτυ προστασίας ιδιαίτερα για όσους προχώρησαν πρόσφατα σε μια τέτοια επένδυση, δημιούργησε το κύμα αντιδράσεων που οδήγησε στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Εκεί που προσπαθείς να χαλαρώσεις και να μπεις σε κλίμα διακοπών, το Ελληνικό πολιτικό σύστημα παρά το γεγονός ότι χωλαίνει πλέον επικίνδυνα δεν χάνει ευκαιρία να σου θυμίζει την σχεδόν παραπαίουσα παρουσία του. Με την ευκαιρία του εορτασμού των 36 ετών από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, σε κλίμα λιγότερο πανηγυρικό απ’ ότι συνήθως, ελέω κρίσης και κοινωνικών αντιδράσεων, συναθροίστηκαν οι κορυφαίοι παράγοντες της Μεταπολίτευσης για να μας θυμίσουν την αξία των αδιασάλευτων δημοκρατικών θεσμών αλλά και με σκωπτικό ύφος να επισημάνουν τα λάθη δεκαετιών που εξέθρεψαν μια στρεβλή προσέγγιση σε επίπεδο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό κι ανάδειξαν χαρακτηριστικά και νοοτροπίες που οδήγησαν τελικά τη χώρα σε πρωτοφανή αδιέξοδα. Είναι βέβαια φυσική η απορία, αν και κατά πόσο θα υπήρχε έστω και η ελάχιστη αναφορά στις παθογένειες της Ελληνικής κοινωνίας, αν δεν μας είχε παρασύρει στο διάβα της η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αποκαλύπτοντας όλες τις στρεβλώσεις και τις εγγενείς αδυναμίες του συστήματος μας.

Από τη μια η προ λίγων ημερών αήθης επίθεση στον Κ.Καραμανλή από Γαλλικό περιοδικό που τον περιελάμβανε στους καταστροφείς της Ευρωπαϊκής οικονομίας, κι από την άλλη ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται από τη δικαιοσύνη, την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ η όποια εμπλοκή συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού σε υποθέσεις που χειρίζεται πλέον η δικαιοσύνη, αφήνουν μια έντονη αίσθηση προσχεδιασμένης επίθεσης όχι μόνο για να πληγεί η υστεροφημία του Καραμανλή αλλά κυρίως για να αναδείξει πιθανές αντιφάσεις των τοποθετήσεων της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ σε σχέση με τα πεπραγμένα του παρελθόντος.

Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, ανακαλούνται από τη μνήμη οι σκηνές της αποτρόπαιας επίθεσης των Τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο και ανακυκλώνονται συνεχώς τα γνωστά, σχεδόν μονότονα ευχολόγια για δίκαιη επίλυση του ζητήματος της κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου. Όσο οι «φωνές» των θυμάτων και των αγνοουμένων, παραμένουν διαυγείς και ηχηρές, ο στόχος για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης που θα επιτρέψει την αρμονική επανένωση του νησιού παραμένει ισχυρός. Επιτρέπουν όμως τα σημερινά πολιτικοοικονομικά δεδομένα να αισιοδοξούμε για μια άμεση θετική εξέλιξη;