Το ότι η παρουσία Σαμαρά στη ΔΕΘ ήταν απολύτως επιτυχημένη τόσο σε επικοινωνιακό, όσο και σε ουσιαστικά πολιτικό επίπεδο, είναι κάτι που οι πάντες αποδέχονται. Ακόμα κι όσοι μπορεί να διαφωνούν σε επιμέρους ζητήματα μαζί του, παραδέχονται ότι εξέθεσε μια ολοκληρωμένη πρόταση για ταχύτερη έξοδο από την οικονομική κρίση με έμφαση στην ανάπτυξη και συγκεκριμένα επιχειρήματα για τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης που μετέτρεψε το αρχικώς απευκταίο (προσφυγή του ΔΝΤ) σε πραγματικότητα, χωρίς μάλιστα την απαραίτητη διαπραγμάτευση για τους όρους και το χρονοδιάγραμμα του μνημονίου. Όσοι επένδυσαν στον εγκλωβισμό της κοινωνίας στη λογική του αναπόφευκτου και τη συντήρηση ενός ακραία φοβικού κλίματος, είδαν τα πρώτα έντονα σημάδια ρηγμάτων στο επικοινωνιακό οικοδόμημα τους, και οι αντιδράσεις των επομένων ημερών από τα κυβερνητικά κοράκια και τα κάθε είδους λοιπά «παπαγαλάκια» είναι χαρακτηριστικές της διάχυτης αμηχανίας.

Παραφράζοντας τον τίτλο του εξαίσιου έργου του Μαρσέλ Προυστ, και με αφορμή την αντιπαραβολή Σαμαρά ανάμεσα στη δική του και στην πρωθυπουργική πολιτική στάση, αναζητούμε τα χαρακτηριστικά της υπευθυνότητας στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Ο λαϊκισμός ως κυρίαρχο στοιχείο, έχει επί δεκαετίες διαποτίσει οριζόντια το πολιτικό μας σύστημα αλλά και τον κοινωνικό ιστό. Η πελατειακή σχέση αποτέλεσε το εφαλτήριο της κομματοκρατίας και το κύριο συστατικό της κρατικής παρεμβατικότητας σε όλα τα επίπεδα. Από όλα τα είδη λαϊκισμού (επικοινωνιακού, οικονομικού, κοινωνικού) ο χειρότερος όλων είναι ο λαϊκισμός της ανευθυνότητας ή με άλλα λόγια η λογική της καμένης γης. Αντιμετωπίζοντας το κράτος ως ασυνεχή θεσμό η μια κυβέρνηση δήλωνε ως βασικό άλλοθι της ταχύτατης απομάκρυνσης της από τις προεκλογικές εξαγγελίες το χειρότερο του αναμενόμενου της κατάστασης που παρέλαβε.

Ακούγοντας τις δηλώσεις Σαμαρά στη ΔΕΘ, θυμήθηκα ότι συχνά μιλάμε για την άμεση σχέση οικονομίας και ψυχολογίας, του γενικότερου δηλαδή κλίματος, που επηρεάζει τις εξελίξεις σε πολλαπλάσιο βαθμό από αυτό που καταγράφουν τα τεχνοκρατικά στοιχεία. Η σημερινή κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται από τις αδιέξοδες κυβερνητικές πολιτικές των επιταγών της Τρόικας (άλλωστε οι ίδιοι οι «σύμβουλοι» μας, παραδέχονται τις λαθεμένες προτεραιότητες τους) έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο κλίμα ανασφάλειας κι απογοήτευσης στην αγορά και τους πολίτες, που βαθαίνει περισσότερο την ύφεση και ταυτόχρονα απαξιώνει συνολικά το πολιτικό σύστημα. Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα ο Αντώνης Σαμαράς ήρθε στη ΔΕΘ για να επιχειρήσει τον συναισθηματισμό απεγκλωβισμό, την υπέρβαση του νοσηρού κλίματος χαράσσοντας μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις παθογένειες της μεταπολίτευσης, τις κυβερνητικές αστοχίες και τη σαφή πρόταση ανάταξης των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου.

Ο περισπούδαστος κ. Τόμσεν που συνοδεύει τον κ. Παπακωνσταντίνου στο road show (που λένε και στο χωριό μου!) ανά την υφήλιο, για την προσέλκυση κεφαλαίων, μας ενημέρωσε για την λαθεμένη υπερβολική επικέντρωση της Τρόικας στο δημοσιονομικό μέρος της προσαρμογής της Ελλάδας. Μετά από την εξάμηνη ενασχόληση του με τις οικονομικές δομές και διαδικασίες της χώρας μας ανακάλυψε ότι το κομμάτι των μεταρρυθμίσεων είναι σημαντικότερο αφού αποτελεί θεμελιώδη συνθήκη για την ανταγωνιστικότερη λειτουργία της αγοράς που θα φέρει και την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών την πρόθεση του να προχωρήσει στην έκδοση ενός ειδικού ομολόγου που θα απευθύνεται στον απανταχού Ελληνισμό, επιδιώκοντας την εισροή κεφαλαίων από ομογενείς. Η απόφαση κρίνεται θετικά, αυτό όμως που δημιουργεί δυσεπίλυτα ερωτήματα είναι η μεγάλη καθυστέρηση στην προώθηση μιας τέτοιας κίνησης αλλά και η μη έγκαιρη καταφυγή σε ένας είδος εσωτερικού δανεισμού από τους Έλληνες καταθέτες και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων.

Ο Γ. Παπανδρέου συνηθίζει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, να κάνει αναφορές που έχουν σχέση με τη σύγχρονη τεχνολογία, την καινοτομία στην επιχειρηματικότητα, το δυναμισμό και την εφευρετικότητα των νέων ανθρώπων. Η πρόσφατη δήλωση του, προτροπή προς τις νεότερες γενιές να πάρουν τη χώρα στα χέρια τους και αν την αλλάξουν, ακούγεται πολύ ενθαρρυντική και ελπιδοφόρα σε θεωρητικό επίπεδο αλλά σε οδηγεί μάλλον στην απογοήτευση αν όχι στο θυμό, όταν αναλογιστείς από ποια χείλη εκστομίζεται και με ποια λογική συνενοχής σε ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον.

Η περιφέρεια Αττικής, και λόγω της μεγάλης πολιτικής της σημασίας από τη στιγμή που καλύπτει πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της χώρας και σχεδόν το μισό του παραγόμενου πλούτου, έχει μετατραπεί σε πολύφερνη «νύφη» για πλειάδα υποψηφίων πέρα από κομματικούς προσδιορισμούς. Ιδιαίτερα ο χώρος του ΠΑΣΟΚ έχει ήδη αναδείξει 3 υποψηφίους. Τον επίσημο κ. Σγουρό, τον υποστηριζόμενο πλέον από το ΣΥΝ κ. Μητρόπουλο και φυσικά την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του βουλευτή και γνωστού δημοσιογράφου Γ. Δημαρά. Οι δυο «αντάρτικες»¨κινήσεις μάλιστα, διαγκωνίζονται για την πιο αντι-μνημονιακή στάση θέλοντας να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια μεγάλου μέρους των παραδοσιακών ψηφοφόρων του κινήματος από την ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική που απέχει παρασάγγας από τις ιδεολογικές αξίες και τις αρχές του χώρου.

Η εμφάνιση του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ αποτέλεσε μια απογοήτευση όχι τόσο για την προσπάθεια του να μας πείσει ότι βρέθηκε προ τετελεσμένων γεγονότων που οδηγούσαν στη χρεοκοπία (οι δηλώσεις Προβόπουλου έχουν λύσει αυτό το ζήτημα προ πολλού) και ότι ο ίδιος επιτέλεσε εθνικό έργο προσφεύγοντας στο μηχανισμό στήριξης της Τρόικας (αποσιωπώντας τις ευθύνες της άστοχης κυβερνητικής πολιτικής του), αλλά κυρίως γιατί επιχείρησε να δώσει μια ωραιοποιημένη αίσθηση για τη σημερινή οικονομική κατάσταση και πάνω απ’ όλα για τις μελλοντικές εξελίξεις. Μην έχοντας «λαγούς» κοινωνικής πολιτικής να βγάλει από το καπέλο του (αυτή την ελπίδα άφηναν οι διαρροές πληροφοριών), θέλησε να εμφυσήσει μια ανύπαρκτη νότα αισιοδοξίας με ορίζοντα την απαρέγκλιτη ολοκλήρωση του μνημονίου το 2013.

Ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου προέτρεψε με δηλώσεις του τους επενδυτές να τοποθετηθούν στα Ελληνικά ομόλογα τα οποία χαρακτήρισε ως μεγάλη ευκαιρία. Είναι γεγονός ότι οι τιμές των ομολόγων μας βρίσκονται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα από τη στιγμή που όλοι οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης τα υποβάθμισαν σε επίπεδο «σκουπιδιών» και τα επιτόκια τους έχουν εκτιναχθεί σε σταθερά υψηλά όρια κοντά στο 11-12% (για τις δεκαετείς εκδόσεις). Θεωρητικά λοιπόν και με την εικόνα που προωθείται σχετικά με τη σταδιακή μείωση του ελλείμματος, τα κρατικά μας ομόλογα θα μπορούσαν να είναι μια ελκυστική επιλογή. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από το να είναι τόσο ειδυλλιακή, τόσο όσον αφορά το παρόν της Ελληνικής οικονομίας αλλά κυρίως τις προοπτικές μετά το πέρας του μνημονίου.

Αφού αναφερθήκαμε στην απογοήτευση από τη μη δημιουργία επιτελικού κυβερνητικού σχήματος για μια ακόμα φορά, σήμερα θα περάσουμε στο άλλο κορυφαίο ζήτημα που με ξέχωρο στόμφο προβαλλόταν τις ημέρες πριν τις τελικές ανακοινώσεις για το νέο σχήμα. Αυτό είναι οι αναμενόμενες δομικές αλλαγές και η αλλαγή στον τρόπο συντονισμού της κυβέρνησης. Οι πρώτες μέρες λειτουργίας του νέου, υποτίθεται, μοντέλου πέρα από τη γνωστή κριτική για τη δυσλειτουργία ενός πολυπληθούς μηχανισμού έχει δημιουργήσει αλγεινές εντυπώσεις και για δυο επιπλέον λόγους. Τόσο για την πλήρη αδυναμία συνεννόησης των κυβερνητικών στελεχών όσον αφορά τις ακριβείς τομείς που καλύπτει το κάθε υπουργείο και τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες των αναπληρωτών υπουργών και των υφυπουργών, όσο και για την ανάδειξη ενός νέου συντονιστικού οργάνου που επί της ουσίας δεν θα ασχολείται με την παραγωγή απτού έργου αλλά με την καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση των πολιτικών επιλογών (χρονική στιγμή προώθησης νομοσχεδίων, επιχειρηματολογία στην ασκούμενη κριτική).

Απανωτές υπήρξαν το τελευταίο διάστημα οι δηλώσεις ισχύος του πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου που έθεταν εξαιρετικά υψηλά το επίπεδο των στελεχών που θα καλούνταν να στηρίξουν με τις υποψηφιότητες τους το νέο θεσμό των περιφερειαρχών. Περιγράφονταν μάλιστα σχεδόν ως πολιτική «λιποταξία» η μη συστράτευση ακόμα και κορυφαίων υπουργών στην επικείμενη μάχη. Είναι απολύτως κατανοητό λοιπόν η τελική επιλογή των υποψηφιοτήτων στις οποίες δεν περιλαμβάνεται κανένα ηγετικό στέλεχος ή έστω κάποιους από τους υπουργούς που επί μέρες ακούγονταν τα ονόματα τους ως πιθανοί διεκδικητές των νέων αυτοδιοικητικών θώκων, να έφερε μια έκδηλη αμηχανία στα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ αλλά μάλλον και στον ίδιο τον πρωθυπουργό που κατόρθωσε να αυτοαναιρεθεί και να επιδείξει πλήρη αδυναμία διαχείρισης του πολιτικού προσωπικού του κόμματος του, καταφεύγοντας μάλιστα ακόμα και σε διφορούμενες επιλογές που υποτίθεται ότι ξεφεύγουν των στενών κομματικών πλαισιίων.

Οι διερευνητικές διαρροές σχετικά με την προοπτική αύξησης του ΦΠΑ σε μια σειρά βασικών προϊόντων και υπηρεσιών, αρκούσαν για να ξεσηκώσουν αντιδράσεις από σύσσωμο τον εμπορικό κόσμο αλλά και να δημιουργήσουν ένα γενικευμένο κλίμα «μουδιάσματος» στους πολίτες που έβλεπαν από τη μια την αγορά να οδεύει όχι απλά σε βαθιά ύφεση αλλά στα όρια της σιγής κι από την άλλη το οικογενειακό εισόδημα να συμπιέζεται ανεπανόρθωτα. Μπροστά σε αυτές τις καταστροφικές συνέπειες και στην προσπάθεια αναζήτησης εναλλακτικών πηγών αντίστοιχων κρατικών εσόδων, προβάλλεται έντονα το ενδεχόμενο εξίσωσης του φόρου κατανάλωσης ανάμεσα στο πετρέλαιο θέρμανσης και το πετρέλαιο κίνησης. Αυτή μάλιστα η επιλογή περιβάλλεται κι από ένα πέπλο κοινωνικής δικαιοσύνης με πρόσχημα το γεγονός της κοινής έκπτωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως οικονομικών ή άλλων δεδομένων.

Η πολυπληθής συγκέντρωση πολιτών στην Ουάσιγκτον υπό τη στήριξη, του ιδιαίτερα ενεργού το τελευταίο διάστημα, Tea Party και την συμμετοχή ως ομιλητών της πρώην υποψηφίας αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών Σάρα Πέιλιν και του παρουσιαστή του FOX Γκλεν Μπεκ, αποτελεί ένα πολύπλευρο μήνυμα τόσο για τη διάρθρωση και τις αντιλήψεις σημαντικού μέρους της Αμερικανικής κοινωνίας, όσο και για την ευρύτερη στροφή σε θεοκρατικές και συχνά εξαιρετικά ανασφαλείς πολιτικές προσεγγίσεις. Είναι γεγονός ότι σε περιόδους κρίσης ο άνθρωπος αλλά και η κοινωνία συνολικότερα αντιδρά πιο φοβικά, πιο περιοριστικά, με πιο αρχέτυπο τρόπο, αναζητώντας λύσεις και ανακούφιση σε εμπεδωμένες ιδέες και θεωρίες που ακόμα κι αν συχνά δεν μπορούν να αποδεχτούν οι πιο παραγωγικές κι αποτελεσματικές, προσφέρουν μια αίσθηση σιγουριάς.

Η ΝΔ βίωσε την χειρότερη αποτύπωση των εκλογικών δυνάμεων της σχεδόν ένα χρόνο πριν. Από τότε διήνυσε μια μακριά πορεία εσωστρέφειας με δύσκολες, συγκρουσιακές εσωκομματικές αναμετρήσεις, προσπάθεια ακριβούς αποτύπωσης των αιτιών της βαριάς ήττας και αποτίμησης της πρόσφατης κυβερνητικής πορείας και φυσικά μια γενναία αναδόμηση σε οργανωτικό επίπεδο που σταδιακά οδηγεί και σε αναδιαμόρφωση του πολιτικού προσωπικού της. Ενόψει όμως και των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών η παράταξη οφείλει να ολοκληρώσει τον κύκλο της αναγκαίας εσωστρέφειας και να απευθυνθεί στην δυναμικά στην κοινωνία με βάση το εναλλακτικό της σχέδιο για την αμεσότερη, με λιγότερες κοινωνικές συνέπειες και θετικότερες μεσοπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης της χώρας.

Όταν η Υπουργός Παιδείας μας ανακοίνωνε περιχαρής πριν λίγους μήνες την κατάργηση της βάσης του 10, ως όριο εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, η βασική δικαιολογία της ήταν ότι με τη χρήση της βάσης δεν βελτιώθηκε κάτι ιδιαίτερα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (ήταν άραγε αυτός ο στόχος, ή μήπως η βελτίωση των υποδομών και της ποιότητας σπουδών έχει κυρίως να κάνει με τη βαθμολογία των εισαχθέντων σε αυτές;). Μας διαβεβαίωνε ότι η κατάργηση της, θα επιτρέψει σε κάποια επί τω πλείστων περιφερειακά τμήματα ΤΕΙ να μην έχουν κενές θέσεις δημιουργώντας προβλήματα στη λειτουργία ακόμα και την επιβίωση τους ως σχολές.

Οι ανακοινώσεις για βελτίωση στους ρυθμούς ανάπτυξης των ισχυρών της Ευρωζώνης (κυρίως λόγω της αύξησης των Γερμανικών εξαγωγών) και τα θετικά τεστ κοπώσεως των μεγάλων τραπεζικών ομίλων έδωσαν μια αρχική αίσθηση αισιοδοξίας για το μέλλον της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Την ίδια στιγμή η χώρα μας δέχεται πέρα από παρατηρήσεις και κάποιους επαίνους από τους αξιωματούχους της Τρόικας για την, έστω πλασματική, επίτευξη των στόχων για τη μείωση του ελλείμματος (το πρώτο εξάμηνο). Είναι άραγε τόσο θετικές οι εξελίξεις για την Ευρωζώνη, η Ελληνική οικονομία βαδίζει προς την έξοδο της από τους περιορισμούς του μνημονίου, πως κινείται συνολικότερα η παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα και πως μπορεί να επηρεάσει τα τεκταινόμενα και στον τόπο μας;

Συμμετέχω και παρακολουθώ τις αθλητικές εκδηλώσεις από πολύ μικρός και το μπάσκετ ήταν η μεγάλη μου αγάπη από την εποχή που ελάχιστοι ασχολούνταν στην Ελλάδα με το άθλημα, πριν την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τίτλου από την Εθνική μας το 1987. Θυμάμαι πολλές σκηνές βίας στα γήπεδα, άλλες να ξεκινούν από ένταση στην κερκίδα, άλλες να πυροδοτούνται από αντιδράσεις παικτών σε διαιτητικές αποφάσεις ή υπερβολικά σκληρό παιχνίδι αντιπάλων. Η χθεσινή όμως συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες και Σέρβους αθλητές σε ένα φιλικό αγώνα μπάσκετ, δεν είχε μόνο κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αλλά και μια εξέλιξη στο επίπεδο των συνεπειών που αναδεικνύει κάποιους από τους λόγους της απογοήτευσης και της απαξίωσης γενικότερα των θεσμών από σημαντικό μέρος των πολιτών.

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Βασίλη Κικίλια για την Περιφέρεια Αττικής αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους. Τη στιγμή που επί μήνες ανακυκλώνονταν ονόματα γνωστών βουλευτών ως πιθανών υποψηφίων, ο Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς προχώρησε σε μια αναπάντεχη κίνηση προτείνοντας τον νεαρό Πρόεδρο του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης του Δ.Αθηναίων και Γραμματέα Αθλητισμού της ΝΔ. Είναι αναμενόμενο για κάποιους παραδοσιακά σκεπτόμενους αρχικά να ξενίζει η επιλογή ενός λιγότερου γνωστού πολιτικού, όχι τόσο προβεβλημένου μιντιακά, αφού ο νους μας έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει με ανασφάλεια και φοβία των πιθανών συνεπειών το άγνωστο, το απρόβλεπτο, το μη συστημικό. Αυτό όμως δεν ήταν το ζητούμενο από τις πολιτικές κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία, όχι μόνο των δεδηλωμένων οπαδών της παράταξης αλλά και γενικότερα από την κοινωνία;

Όσο ξετυλίγεται η τακτική των κομμάτων ενόψει των Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών του Νοεμβρίου, τόσο και εντείνεται η συζήτηση για το ύφος των επιλογών, όσον αφορά τα πρόσωπα που θα είναι προτιμότερο να εκτεθούν σε αυτή την πολιτική «μάχη»,και κατά πόσο είναι πιο θεμιτή η πρόκριση περιπτώσεων με γνήσια αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά ή ο πολιτικός εναγκαλισμός των τοπικών εκλογών θα πρέπει να συνεχισθεί απτόητος. Οι διοικητικές αλλαγές μέσω του «Καλλικράτη» έχουν επιφέρει μια πρωτοφανή αναστάτωση στις τοπικές κοινωνίες κι έχουν διαμορφώσει ένα εντελώς καινούριο πλαίσιο διαχείρισης για τα κομματικά επιτελεία.

Ιδιαίτερη έκπληξη προκάλεσε σε πολλούς το δημoσίευμα των Financial Times στο οποίο η Αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να «παγώσει» την ολοκλήρωση εξοπλιστικών προγραμμάτων προς την Τουρκία, λόγω της επιθετικής στάσης της τελευταίας απέναντι στο Ισραήλ αλλά και της προσέγγισης της προς το Ιράν, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν συμμορφώνεται πλήρως στις απαιτήσεις της διεθνούς κοινότητας όσον αφορά το ζήτημα της χρήσης πυρηνικής ενέργειας. Είναι άραγε δικαιολογημένη η απορία για τη σημασία και τις συνέπειες αυτής της πρωτοβουλίας ή στο πλαίσιο μιας μακροπρόθεσμης διπλωματικής στρατηγικής απαιτούνται και τακτικές κινήσεις που εξομαλύνουν καταστάσεις, διατηρούν τις γενικότερες ισορροπίες και προσφέρουν εύσχημους διεξόδους εκτόνωσης κρίσεων.

Ιστορική στιγμή για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό αποτέλεσε η σημερινή λειτουργία που ετελέσθη στη Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα, ένα σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού επί 16 ολόκληρους αιώνες, για πρώτη φορά από το 1922. Η ευχή και ελπίδα όλων μας είναι η χορήγηση άδειας για την τέλεση της λειτουργίας από Τουρκικής πλευράς να αποτελεί την απαρχή μιας γενικότερης προσπάθειας των γειτόνων μας προς την εμπέδωση της ανεξιθρησκείας, ιδιαίτερα εφόσον συνεχίζουν να επιθυμούν την ταχύτερη δυνατή ένταξη τους στην Ε.Ε..

Οι πρόσφατες δηλώσεις Παπανδρέου όπου παραδεχόταν την αποτυχία του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου (ιδιαίτερα με τη μορφή που πήρε τη δεκαετία του ΄90) και πρότεινε την εξεύρεση ενός καινούριου 4ου δρόμου προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση, ανοίγει και πάλι τη συζήτηση για το ποια είναι τα όρια του διεθνισμού, τι ρόλο οφείλουν να κατέχουν στη ρύθμιση των κανόνων ή την επιλογή κοινών πολιτικών οι διεθνείς οργανισμοί, ποια η ιδιαίτερη θέση της κάθε χώρας σε αυτό το πρότυπο διαχείρισης. Αυτό που προφανώς παρέλειψε να αναφέρει ο κ.Παπανδρέου είναι ο ίδιος υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της «εκσυγχρονιστικής» σχολής που αποτέλεσε την μετουσίωση, στη χώρα μας, του γενικότερου σοσιαλδημοκρατικού πνεύματος. Μετά άλλωστε την παραδοχή της αποτυχίας του λαϊκίστικου, κρατικοδίαιτου μεταπολιτευτικού μοντέλου όπως αναδείχθηκε τη δεκαετία του ΄80, η ουσιαστική καταδίκη και της εκσυγχρονιστικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί πέρα από την ευθεία αυτοαναίρεση του πρωθυπουργού και το ιστορικό τέλος στην ίδια την ύπαρξη του κινήματος (αν εξαιρέσουμε την τυπική διατήρηση του τίτλου του!!)

Οι συσσωρευμένες αρνητικές οικονομικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών που καταδεικνύουν ότι η πραγματική οικονομία, η αγορά, δεν ανταποκρίνεται θετικά στην ακολουθούμενη πολιτική οδηγώντας μάλιστα σε σημαντικά μειωμένα κρατικά έσοδα και άρα νέα ελλείμματα, είναι μια τρανή επιβεβαίωση του αδιέξοδου της κυβερνητικής πολιτικής. Όταν ο Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς αλλά και πολλοί εξαίρετοι διεθνείς οικονομολόγοι (ανάμεσα τους κι ο «σύμβουλος» του κ. Παπανδρέου νομπελίστας Τζ.Στίγκλιτζ), έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για ανακύκλωση της ύφεσης με οικτρά αποτελέσματα για την κοινωνία και την αγορά, με αμφίβολα μάλιστα δημοσιονομικά αποτελέσματα, κάποιοι τους κατηγορούσαν για λαïκισμό, επενδύοντας όμως οι ίδιοι ουσιαστικά στον εστέτ λαϊκισμό της σοβαροφάνειας και της δήθεν υπευθυνότητας όχι βέβαια απέναντι στους συμπολίτες τους αλλά πρωτίστως απέναντι σε όσους θέλουν να καθοδηγούν με προκατασκευασμένα σχέδια και πρακτικές τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.