Είναι θλιβερό, σε μια περίοδο που οι καταιγιστικές εξελίξεις (νέες υποδομές, επέκταση εργασιών της COSCO κλπ) ανοίγουν νέα αναπτυξιακά μονοπάτια για την πόλη, η συζήτηση για το πρώτο λιμάνι της χώρας να περιορίζεται στα εσωκομματικά ζητήματα, τις λεπτές ισορροπίες και τα «μαχαιρώματα» των τοπικών κυβερνητικών παραγόντων ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ο Πειραιάς βρίσκεται αντιμέτωπος με τη πιο κρίσιμη ευκαιρία της ιστορίας του, στην οποία η νέα περιφερειακή διοικητική δομή μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα, εφόσον παραχωρηθούν με ξεκάθαρο τρόπο οι ανάλογες αρμοδιότητες και φυσικά εξασφαλιστούν οι απαιτούμενοι πόροι.

Η δυσφημιστική για τη χώρα, εικόνα των συμβασιούχων του Υπ. Πολιτισμού να αποκλείουν την πρόσβαση στην Ακρόπολη και να μετατρέπεται ο περιβάλλον χώρος σε πεδίο μάχης με τις δυνάμεις ασφαλείας, θα έπρεπε να δημιουργεί σε απεργούς και κυβέρνηση συναισθήματα ντροπής για την ανικανότητα τους να διαχειριστούν με πολιιτκούς όρους ένα ζήτημα που χρονίζει. Η ιστορία των συμβασιούχων, πολλές φορές με πολυετή συνεχή ανανέωση συμβάσεων είναι μια μόνιμη γάγγραινα του δημοσίου τομέα μας, που ανακυκλώνεται για μικροκομματικούς λόγους. Ο σεβασμός όμως απέναντι στα εθνικά σύμβολα, θα έπρεπε να έχει εμπνεύσει και τις δυο πλευρές ώστε οι αντιδράσεις τους να κινούνται στα όρια της ευπρέπειας και της αξιοσύνης που αντιπροσωπεύει ο συγκεκριμένος χώρος.

Η επισήμανση του επικεφαλής του Eurogroup ότι ήταν γνωστό ότι η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες αντιμετώπιζε διαρθρωτικά ζητήματα που δεν τις επέτρεπαν να διαχειριστεί την εκτίναξη του χρέους της στα τέλη της δεκαετίας του ’80, προκάλεσε αντιδράσεις στο πολιτικό σύστημα της χώρας και υποκριτικές αναλύσεις από τα ΜΜΕ. Έμοιαζε λες και πρώτη φορά σε αυτό τον τόπο ακούμε την αποτύπωση των πραγματικών δεδομένων για τη εξέλιξη του οικονομικού μοντέλου μας, προς τα σημερινά αδιέξοδα. Λες και δεν γνωρίζαμε πότε ξεπέρασε το χρέος το 100% του ΑΕΠ, ούτε τον συνεχή λαϊκίστικο τρόπο διαχείρισης των δημοσιονομικών ζητημάτων, ελέω πελατειακών σχέσεων και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας που δεν επέτρεπε τον ορθό ανταγωνισμό στην αγορά. Η απλή αναφορά του αυτονόητου έμοιασε να μας ξαφνιάζει, ως σαν να αποτελούσε μια τεράστια αποκάλυψη!!

Αρχικά προκάλεσε εντύπωση, κατόπιν άνοιξε έναν ενδιαφέροντα κύκλο συζήτησης για την πολιτική ουσία τέτοιων προσεγγίσεων, για να καταλήξει στη συνειδητοποίηση ότι η πολιτική είναι αναγκασμένη να προσαρμοστεί στα νέα τεχνολογικά δεδομένα και τις εξελίξεις στον τρόπο διαχείρισης και διάχυσης της πληροφορίας. Τα βίντεο της ΝΔ που θύμιζαν προεκλογικές δηλώσεις και υποσχέσεις του κ. Παπανδρέου σε αντιπαράθεση με την κυβερνητικές επιλογές του, ήταν εξόχως εύστοχα, δεικτικά και συμπύκνωναν το μήνυμα της αναξιοπιστίας του πρωθυπουργού. Δείχνει έτσι να εισέρχεται η πολιτική αντιπαράθεση στην ψηφιακή εποχή του μέλλοντος μας.

Παρακολουθώντας την χθεσινοβραδυνή συνέντευξη του κ. Παπακωνσταντίνου, δυο στοιχεία ήταν πρόδηλα. Το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο της ακολουθούμενης πολιτικής και η αδυναμία να δοθούν πειστικές εξηγήσεις για την αναγκαιότητα και την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών αποφάσεων κατά το πρώτο 7μηνο από την ανάληψη της εξουσίας. Ιδιαίτερα όσον αφορά το δεύτερο και μετά την στρατηγική επιλογή της ΝΔ να συνδυάζει την προβολή της εναλλακτικής της πρότασης με την πρόσκληση προς την κυβέρνηση σε απολογία για τα πεπραγμένα του κρίσιμου αυτού χρονικού διαστήματος, οι αιτιάσεις του Υπ. Οικονομικών είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον αν και δεν έδωσαν ξεκάθαρες απαντήσεις στο γιατί αποτελούσαν μονόδρομο οι επιλογές τους.

Έχουμε υποσχεθεί αυτό το μπλογκ, να αποτελεί το μέσο έκφρασης της άποψης μας για τα ζητήματα που μας απασχολούν, με πρωτότυπες αναλύσεις. Ενδιαφέροντα θέματα από τον ημερήσιο τύπο, τα περιοδικά αλλά και το διαδίκτυο (sites & blogs) αναρτώνται στις αντίστοιχες σελίδες. Είπα όμως μετά τον «καταθλιπτικό» απολογισμό των πεπραγμένων της κυβέρνησης Παπανδρέου να σας προσφέρουμε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικά, τελευταία σχόλια του Χάρρυ Κλυνν, που είναι ιδιαίτερα ενεργός και στο twitter. Ο ταυτόχρονα αστείος και αιχμηρός λόγος του, συμπυκνώνει και εκφράζει, όπως μας έχει συνηθίσει δεκαετίες τώρα, γνήσια το λαϊκό αίσθημα γύρω από τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Απολαύστε τον!!

Μισθοί και συντάξεις αυξήθηκαν πάνω από τον πληθωρισμό και ταυτόχρονα διασφαλίζονται τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, η φοροδιαφυγή καταπολεμήθηκε αποτελεσματικά αποδεικνύοντας ότι όντως «υπάρχουν λεφτά» και το φορολογικό σύστημα έγινε δικαιότερο, οι σπατάλες στα νοσοκομεία κι οι «περίεργες» προμήθειες εξορθολογίστηκαν, το κυβερνητικό σχήμα είναι μικρό κι ευέλικτο, η παιδεία αναβαθμίζεται με νέους πόρους και έμφαση στην έρευνα και την καινοτομία, το αναπτυξιακό μοντέλο αλλάζει στηρίζοντας την «πράσινη ανάπτυξη», τον εναλλακτικό τουρισμό, τη ναυτιλία και τις σύγχρονες υπηρεσίες, οι πολίτες αισθάνονται πιο ασφαλείς από την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και της λαθρομετανάστευσης και φυσικά προωθήθηκαν θεσμικές αλλαγές που περιορίζουν τη διαφθορά και αλλάζουν τη σχέση κράτους – πολίτη. Αυτή θα έπρεπε να είναι η Ελλάδα μετά από ένα χρόνο κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ με βάση τις προεκλογικές του εξαγγελίες, αλλά οι βαρύγδουπες υποσχέσεις του κ. Παπανδρέου αποδείχτηκαν πολύ γρήγορα όνειρο απατηλό.

Η αγωνία του κυβερνητικού στρατοπέδου αλλά και όσων στηρίζουν με έμμεσο ή άμεσο τρόπο τις πολιτικές του επιλογές, σχετικά με την έκταση και την ένταση έκφρασης της λαϊκής κατακραυγής στις κάλπες του Νοεμβρίου, τους έχουν οδηγήσει σε μια πρωτοφανή προσπάθεια εκμετάλλευσης κάθε δυνατού στοιχείου που θα μπορούσε να σύρει στην ανυποληψία και την εσωστρέφεια τη ΝΔ. Ξεκίνησαν με την ενορχηστρωμένη επικοινωνιακή προσπάθεια απαξίωσης της πρότασης Σαμαρά για ταχύτερη έξοδο από το μνημόνιο από πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους, αμέσως μετά την επιτυχημένη παρουσία του στη ΔΕΘ, για να περάσουν στην προσπάθεια ανάδειξης θέματος επιστροφής Καραμανλή σε ενεργό πολιτικό ρόλο, με υπονοούμενα για εκ νέου ανάληψη της αρχηγίας του κόμματος.

Δηλώνω εξαρχής ότι δεν είμαι φανατικός των βιβλίων και των ταινιών του Χάρι Πότερ. Η παιδική όμως αθωότητα, με αυτή την άδολη, ευθεία αντίδραση στα γεγονότα είναι συχνά απολύτως αφοπλιστική. Ακούγοντας λοιπόν τις συνεχείς αναφορές των τελευταίων ημερών σε μάγους και Χάρι Πότερ ένας «μικρός» φίλος μου με ρώτησε ποιος είναι τελικά ο Χάρι Πότερ και ποιος ο κακός μάγος Βόλντεμορτ σε αυτή την ιστορία. Στον κόσμο της μυθοπλασίας γύρω από τη μαγεία υπάρχουν αυτοί που αντιπροσωπεύουν τις συνετές, δημιουργικές δυνάμεις κι αυτοί που επιβουλεύονται κάθε θετική προσπάθεια για ίδιον όφελος, διαστρεβλώνοντας δεδομένα και υφαίνοντας πλέγμα συνομωσιών. Εύλογη λοιπόν η παιδική απορία. Τι σηματοδοτεί η στάση Σαμαρά και που αποβλέπει ο Παπανδρέου με τις επιλογές του; Τελικά που βρίσκονται οι «καλές» και που οι «κακές» δυνάμεις σε αυτή την αντιπαράθεση;

Η σκανδαλολογία υπήρξε στον τόπο μας βασικό συστατικό κάθε προεκλογικής περιόδου και βασικό όπλο (το άλλο είναι η οικονομική κατάσταση) κάθε αντιπολίτευσης στην προσπάθεια αποδόμησης της εκάστοτε κυβέρνησης. Η έλλειψη θεσμών διαφάνειας και διαδικασιών που θα επιτρέπουν τον συνεχή, ανεξάρτητο έλεγχο όλων των αποφάσεων, ώστε να περιορίζονται τα περιθώρια αδιαφανών κινήσεων, επιτρέπει μια ατέρμονη ηθικολογία, συχνά αστήριχτη. Εθίζοντας τους πολίτες στην ταχεία κατακρήμνιση και την ισοπέδωση όσων πριν λίγο καιρό αναγόρευαν σε «σωτήρες» (μάλλον ως διαδικασία αυτοκάθαρσης των δικών μας ενοχών), επιχειρείται η νομοτελειακή ανάδειξη κάποιων σε λύση, σε ένα πρόβλημα που οι ρίζες του εκτείνονται πέρα από τις πρόσκαιρες κομματικές αντιμαχίες.

Το ότι η κατάσταση στην «καρδιά» της Αθήνας αγγίζει, αν δεν τα έχει ξεπεράσει, τα όρια του "εμφράγματος", είναι δεδομένο. Τα τελευταία συμβάντα με συμπλοκές συμμοριών, ξεκαθάρισμα λογαριασμών κλπ ήταν απλώς μια ακόμα επιβεβαίωση της μίζερης. αποκρουστικής πραγματικότητας. Συγκεκριμένα σημεία στο κέντρο της πόλης υπήρξαν εδώ και δεκαετίες άντρα πορνείας, διακίνησης ναρκωτικών, λαθρεμπορίου και γενικότερα οργανωμένου εγκλήματος. Εθελοτυφλεί όμως όποιος δεν αναγνωρίζει την περαιτέρω έκρηξη αυτών των φαινομένων τα τελευταία χρόνια αλλά και τη ραγδαία μείωση της ποιότητας ζωής, που έφερε η αθρόα εισδοχή λαθρομεταναστών. Ακόμα και τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι ειδικά στη "βαριά" εγκληματικότητα (ανθρωποκτονίες, ληστείες, βιασμοί κλπ) η συμμετοχή των μεταναστών είναι δυσανάλογα μεγάλη με βάση τον πληθυσμό που αντιπροσωπεύουν.

Επιθυμητά και καλοδεχούμενα τα μεγάλα επιχειρηματικά πλάνα που προσφέρουν πρόσθετη αξία, τεχνογνωσία και εξειδίκευση σε συγκεκριμένους τομείς. Επενδύσεις που αναπτύσσουν υποδομές και ενισχύουν τομείς που για λόγους πρακτικούς (έλλειψης πόρων, οικονομιών κλίμακος, τεχνικού ή γνωστικού υπόβαθρου) χρειάζεται και η συνδρομή ξένων κεφαλαίων. Οι ιδιαίτερες όμως παρούσες συνθήκες θα πρέπει να μας κάνουν διπλά επιφυλακτικούς για την αξιοπιστία των ενδιαφερόμενων επενδυτών και προσεκτικούς στην κατάρτιση των όρων των συμβάσεων, ώστε να μην παραχωρείτε δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικό τίμημα. Πολλοί θα επιθυμούσαν να τοποθετηθούν στην Ελληνική αγορά με μειωμένο κόστος λόγω της διεθνούς απαξίωσης της οικονομίας μας και με ιδιαίτερα ελκυστικές προϋποθέσεις δημιουργώντας τελικά μονοπωλιακές καταστάσεις. Ιδιαίτερα η κυβέρνηση που εξελέγη με βασικό σύνθημα την «πράσινη» ανάπτυξη θα όφειλε να είναι εξόχως ευαίσθητη και στην προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των πολιτών στις περιοχές των οποίων θα γίνουν οι επενδύσεις. Το ζήτημα του «Ελληνικού» και της πιθανότητας κατασκευής καζίνο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το ότι η παρουσία Σαμαρά στη ΔΕΘ ήταν απολύτως επιτυχημένη τόσο σε επικοινωνιακό, όσο και σε ουσιαστικά πολιτικό επίπεδο, είναι κάτι που οι πάντες αποδέχονται. Ακόμα κι όσοι μπορεί να διαφωνούν σε επιμέρους ζητήματα μαζί του, παραδέχονται ότι εξέθεσε μια ολοκληρωμένη πρόταση για ταχύτερη έξοδο από την οικονομική κρίση με έμφαση στην ανάπτυξη και συγκεκριμένα επιχειρήματα για τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης που μετέτρεψε το αρχικώς απευκταίο (προσφυγή του ΔΝΤ) σε πραγματικότητα, χωρίς μάλιστα την απαραίτητη διαπραγμάτευση για τους όρους και το χρονοδιάγραμμα του μνημονίου. Όσοι επένδυσαν στον εγκλωβισμό της κοινωνίας στη λογική του αναπόφευκτου και τη συντήρηση ενός ακραία φοβικού κλίματος, είδαν τα πρώτα έντονα σημάδια ρηγμάτων στο επικοινωνιακό οικοδόμημα τους, και οι αντιδράσεις των επομένων ημερών από τα κυβερνητικά κοράκια και τα κάθε είδους λοιπά «παπαγαλάκια» είναι χαρακτηριστικές της διάχυτης αμηχανίας.

Παραφράζοντας τον τίτλο του εξαίσιου έργου του Μαρσέλ Προυστ, και με αφορμή την αντιπαραβολή Σαμαρά ανάμεσα στη δική του και στην πρωθυπουργική πολιτική στάση, αναζητούμε τα χαρακτηριστικά της υπευθυνότητας στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Ο λαϊκισμός ως κυρίαρχο στοιχείο, έχει επί δεκαετίες διαποτίσει οριζόντια το πολιτικό μας σύστημα αλλά και τον κοινωνικό ιστό. Η πελατειακή σχέση αποτέλεσε το εφαλτήριο της κομματοκρατίας και το κύριο συστατικό της κρατικής παρεμβατικότητας σε όλα τα επίπεδα. Από όλα τα είδη λαϊκισμού (επικοινωνιακού, οικονομικού, κοινωνικού) ο χειρότερος όλων είναι ο λαϊκισμός της ανευθυνότητας ή με άλλα λόγια η λογική της καμένης γης. Αντιμετωπίζοντας το κράτος ως ασυνεχή θεσμό η μια κυβέρνηση δήλωνε ως βασικό άλλοθι της ταχύτατης απομάκρυνσης της από τις προεκλογικές εξαγγελίες το χειρότερο του αναμενόμενου της κατάστασης που παρέλαβε.

Ακούγοντας τις δηλώσεις Σαμαρά στη ΔΕΘ, θυμήθηκα ότι συχνά μιλάμε για την άμεση σχέση οικονομίας και ψυχολογίας, του γενικότερου δηλαδή κλίματος, που επηρεάζει τις εξελίξεις σε πολλαπλάσιο βαθμό από αυτό που καταγράφουν τα τεχνοκρατικά στοιχεία. Η σημερινή κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται από τις αδιέξοδες κυβερνητικές πολιτικές των επιταγών της Τρόικας (άλλωστε οι ίδιοι οι «σύμβουλοι» μας, παραδέχονται τις λαθεμένες προτεραιότητες τους) έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο κλίμα ανασφάλειας κι απογοήτευσης στην αγορά και τους πολίτες, που βαθαίνει περισσότερο την ύφεση και ταυτόχρονα απαξιώνει συνολικά το πολιτικό σύστημα. Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα ο Αντώνης Σαμαράς ήρθε στη ΔΕΘ για να επιχειρήσει τον συναισθηματισμό απεγκλωβισμό, την υπέρβαση του νοσηρού κλίματος χαράσσοντας μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις παθογένειες της μεταπολίτευσης, τις κυβερνητικές αστοχίες και τη σαφή πρόταση ανάταξης των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου.

Ο περισπούδαστος κ. Τόμσεν που συνοδεύει τον κ. Παπακωνσταντίνου στο road show (που λένε και στο χωριό μου!) ανά την υφήλιο, για την προσέλκυση κεφαλαίων, μας ενημέρωσε για την λαθεμένη υπερβολική επικέντρωση της Τρόικας στο δημοσιονομικό μέρος της προσαρμογής της Ελλάδας. Μετά από την εξάμηνη ενασχόληση του με τις οικονομικές δομές και διαδικασίες της χώρας μας ανακάλυψε ότι το κομμάτι των μεταρρυθμίσεων είναι σημαντικότερο αφού αποτελεί θεμελιώδη συνθήκη για την ανταγωνιστικότερη λειτουργία της αγοράς που θα φέρει και την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών την πρόθεση του να προχωρήσει στην έκδοση ενός ειδικού ομολόγου που θα απευθύνεται στον απανταχού Ελληνισμό, επιδιώκοντας την εισροή κεφαλαίων από ομογενείς. Η απόφαση κρίνεται θετικά, αυτό όμως που δημιουργεί δυσεπίλυτα ερωτήματα είναι η μεγάλη καθυστέρηση στην προώθηση μιας τέτοιας κίνησης αλλά και η μη έγκαιρη καταφυγή σε ένας είδος εσωτερικού δανεισμού από τους Έλληνες καταθέτες και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων.

Ο Γ. Παπανδρέου συνηθίζει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, να κάνει αναφορές που έχουν σχέση με τη σύγχρονη τεχνολογία, την καινοτομία στην επιχειρηματικότητα, το δυναμισμό και την εφευρετικότητα των νέων ανθρώπων. Η πρόσφατη δήλωση του, προτροπή προς τις νεότερες γενιές να πάρουν τη χώρα στα χέρια τους και αν την αλλάξουν, ακούγεται πολύ ενθαρρυντική και ελπιδοφόρα σε θεωρητικό επίπεδο αλλά σε οδηγεί μάλλον στην απογοήτευση αν όχι στο θυμό, όταν αναλογιστείς από ποια χείλη εκστομίζεται και με ποια λογική συνενοχής σε ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον.

Η περιφέρεια Αττικής, και λόγω της μεγάλης πολιτικής της σημασίας από τη στιγμή που καλύπτει πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της χώρας και σχεδόν το μισό του παραγόμενου πλούτου, έχει μετατραπεί σε πολύφερνη «νύφη» για πλειάδα υποψηφίων πέρα από κομματικούς προσδιορισμούς. Ιδιαίτερα ο χώρος του ΠΑΣΟΚ έχει ήδη αναδείξει 3 υποψηφίους. Τον επίσημο κ. Σγουρό, τον υποστηριζόμενο πλέον από το ΣΥΝ κ. Μητρόπουλο και φυσικά την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του βουλευτή και γνωστού δημοσιογράφου Γ. Δημαρά. Οι δυο «αντάρτικες»¨κινήσεις μάλιστα, διαγκωνίζονται για την πιο αντι-μνημονιακή στάση θέλοντας να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια μεγάλου μέρους των παραδοσιακών ψηφοφόρων του κινήματος από την ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική που απέχει παρασάγγας από τις ιδεολογικές αξίες και τις αρχές του χώρου.

Η εμφάνιση του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ αποτέλεσε μια απογοήτευση όχι τόσο για την προσπάθεια του να μας πείσει ότι βρέθηκε προ τετελεσμένων γεγονότων που οδηγούσαν στη χρεοκοπία (οι δηλώσεις Προβόπουλου έχουν λύσει αυτό το ζήτημα προ πολλού) και ότι ο ίδιος επιτέλεσε εθνικό έργο προσφεύγοντας στο μηχανισμό στήριξης της Τρόικας (αποσιωπώντας τις ευθύνες της άστοχης κυβερνητικής πολιτικής του), αλλά κυρίως γιατί επιχείρησε να δώσει μια ωραιοποιημένη αίσθηση για τη σημερινή οικονομική κατάσταση και πάνω απ’ όλα για τις μελλοντικές εξελίξεις. Μην έχοντας «λαγούς» κοινωνικής πολιτικής να βγάλει από το καπέλο του (αυτή την ελπίδα άφηναν οι διαρροές πληροφοριών), θέλησε να εμφυσήσει μια ανύπαρκτη νότα αισιοδοξίας με ορίζοντα την απαρέγκλιτη ολοκλήρωση του μνημονίου το 2013.

Ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου προέτρεψε με δηλώσεις του τους επενδυτές να τοποθετηθούν στα Ελληνικά ομόλογα τα οποία χαρακτήρισε ως μεγάλη ευκαιρία. Είναι γεγονός ότι οι τιμές των ομολόγων μας βρίσκονται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα από τη στιγμή που όλοι οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης τα υποβάθμισαν σε επίπεδο «σκουπιδιών» και τα επιτόκια τους έχουν εκτιναχθεί σε σταθερά υψηλά όρια κοντά στο 11-12% (για τις δεκαετείς εκδόσεις). Θεωρητικά λοιπόν και με την εικόνα που προωθείται σχετικά με τη σταδιακή μείωση του ελλείμματος, τα κρατικά μας ομόλογα θα μπορούσαν να είναι μια ελκυστική επιλογή. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από το να είναι τόσο ειδυλλιακή, τόσο όσον αφορά το παρόν της Ελληνικής οικονομίας αλλά κυρίως τις προοπτικές μετά το πέρας του μνημονίου.

Αφού αναφερθήκαμε στην απογοήτευση από τη μη δημιουργία επιτελικού κυβερνητικού σχήματος για μια ακόμα φορά, σήμερα θα περάσουμε στο άλλο κορυφαίο ζήτημα που με ξέχωρο στόμφο προβαλλόταν τις ημέρες πριν τις τελικές ανακοινώσεις για το νέο σχήμα. Αυτό είναι οι αναμενόμενες δομικές αλλαγές και η αλλαγή στον τρόπο συντονισμού της κυβέρνησης. Οι πρώτες μέρες λειτουργίας του νέου, υποτίθεται, μοντέλου πέρα από τη γνωστή κριτική για τη δυσλειτουργία ενός πολυπληθούς μηχανισμού έχει δημιουργήσει αλγεινές εντυπώσεις και για δυο επιπλέον λόγους. Τόσο για την πλήρη αδυναμία συνεννόησης των κυβερνητικών στελεχών όσον αφορά τις ακριβείς τομείς που καλύπτει το κάθε υπουργείο και τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες των αναπληρωτών υπουργών και των υφυπουργών, όσο και για την ανάδειξη ενός νέου συντονιστικού οργάνου που επί της ουσίας δεν θα ασχολείται με την παραγωγή απτού έργου αλλά με την καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση των πολιτικών επιλογών (χρονική στιγμή προώθησης νομοσχεδίων, επιχειρηματολογία στην ασκούμενη κριτική).

Απανωτές υπήρξαν το τελευταίο διάστημα οι δηλώσεις ισχύος του πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου που έθεταν εξαιρετικά υψηλά το επίπεδο των στελεχών που θα καλούνταν να στηρίξουν με τις υποψηφιότητες τους το νέο θεσμό των περιφερειαρχών. Περιγράφονταν μάλιστα σχεδόν ως πολιτική «λιποταξία» η μη συστράτευση ακόμα και κορυφαίων υπουργών στην επικείμενη μάχη. Είναι απολύτως κατανοητό λοιπόν η τελική επιλογή των υποψηφιοτήτων στις οποίες δεν περιλαμβάνεται κανένα ηγετικό στέλεχος ή έστω κάποιους από τους υπουργούς που επί μέρες ακούγονταν τα ονόματα τους ως πιθανοί διεκδικητές των νέων αυτοδιοικητικών θώκων, να έφερε μια έκδηλη αμηχανία στα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ αλλά μάλλον και στον ίδιο τον πρωθυπουργό που κατόρθωσε να αυτοαναιρεθεί και να επιδείξει πλήρη αδυναμία διαχείρισης του πολιτικού προσωπικού του κόμματος του, καταφεύγοντας μάλιστα ακόμα και σε διφορούμενες επιλογές που υποτίθεται ότι ξεφεύγουν των στενών κομματικών πλαισιίων.