ΜΑΧΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που μπήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο η φράση «ότι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό» σηματοδοτώντας τον άρρηκτο δεσμό της πολιτικής πρακτικής με τον ηθικό καθαγιασμό. Όσο κι αν ο πολιτικός στίβος ενσωματώνει λειτουργικά ένα κομμάτι ανηθικότητας αυτό που αφορά τη συνειδητή υπερβολή στην επικοινωνιακή διαχείριση των υποσχέσεων, που όλοι λίγο πολύ το αποδεχόμαστε ως θεραπευτική αγωγή πρόσκαιρης ελπίδας, παραμένει ένα μεγάλο πεδίο διαμάχης για τα όρια της ηθικής υπόστασης των πολιτικών αποφάσεων.

Επιτρέπεται ένας επαγγελματίας με πολιτικές βλέψεις να συμμετέχει σε δουλειές που έχουν σχέση με το δημόσιο; Συνάδει με το άμεμπτο κύρος ενός μέλους του κοινοβουλίου η οικογενειακή ανάμειξη σε υποθέσεις που εμπλέκονται με κρατικές δραστηριότητες; Που καθορίζεται η κόκκινη γραμμή που οριοθετεί την ταύτιση του θεωρητικά απολύτως νόμιμου με την κοινωνικά επιβαλλόμενη ηθική αναγκαιότητα;

Αν η εκμετάλλευση των φορολογικών παραδείσων ή η μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό, τη στιγμή που νουθετείς την κοινωνία για να στηρίξει την εγχώρια οικονομία, είναι ένα παράπτωμα αξιοπιστίας και συνέπειας, το να παρέχεις τις υπηρεσίες σου με υψηλό μάλιστα τίμημα σε όσους αντιπαρατίθενται με το ελληνικό δημόσιο την στιγμή που προετοιμάζεσαι να αποκτήσεις κυβερνητικά αξιώματα αποτελεί προσχεδιασμένο έγκλημα που ξεπερνά την απλή ηθική υποχρέωση.

Καταρχάς είναι ύβρις προς μια δοκιμαζόμενη εργασιακά ομάδα συμπολιτών το να προσφέρεις την καλοπληρωμένη επιστημονική σου βοήθεια με δόλωμα την αναμενόμενη πολιτική ανέλιξη σου και την μελλοντική δυνατότητα να δημιουργήσεις ευνοϊκές συνθήκες για τη δικαίωση των σημερινών πελατών σου. Όλο αυτό μετατρέπεται σε ακόμα μεγαλύτερη ύβρη όταν συνοδεύεται και με την εμμονή να παριστάνεις ότι ζήτημα προκύπτει μόνο εάν υπάρχουν σχετικές υποθέσεις αφού ανέλαβες το υπουργείο λες και το αμέσως προηγούμενο οκτάμηνο (από τις ευρωεκλογές έως τις εθνικές) η προσέλκυση πελατών δεν οφείλονταν στο υπονοούμενο της κυβερνητικής αναμονής.

Η διαχρονική υποκρισία και η μικροπολιτική αντίληψη που διαπερνά οριζόντια τους ιδεολογικούς χρωματισμούς ξεπερνά κάθε ανοχή όταν ταυτίζεται με την αντίληψη ότι οι παραιτήσεις των πολιτικών στελεχών δίδονται μόνο κάτω από την ανυπέρβλητη μιντιακή πίεση κι όταν αρχίσει να μεγιστοποιείται το πολιτικό κόστος εφόσον χάνεται η δυνατότητα διαχείρισης της κρίσης ή ακόμα χειρότερα αφού προκύψουν αποχρώσεις ενδείξεις ποινικής ενοχής υποβαθμίζοντας την ηθική διάσταση του ζητήματος σε επουσιώδες αγκαθάκι.

Ένα από τα κυριότερα θεσμικά θέματα που διατάραξαν στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης την εμπιστοσύνη ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία ήταν το ανεκπλήρωτο αίσθημα δικαιοσύνης. Μια διαρκής αίσθηση απόκρυψης της αλήθειας, αποφυγής της ευθύνης, που μπορεί να μην πάντοτε δικαιολογημένη αλλά χάραξε στη συνείδηση των πολιτών μια βαθιά πληγή αμφιβολίας. Αλαζονικές συμπεριφορές, παλαιότερες αλλά και πρόσφατες όπως του κ.Κατρούγκαλου, που εναποθέτουν στην νομικίστικη επεξηγηματικότητα τις ελπίδες για την κάλυψη σκιών, βαθαίνουν παρά επουλώνουν αυτό το ρήγμα.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Ο κ. Πανούσης ένας αξιοπρεπέστατος καθηγητής του Παντείου με χαρακτήρα μετριοπαθή, νουνεχή, χωρίς υπερβολές και προκλητικές ακρότητες όπως κάποιοι συνάδερφοι του, αναμένονταν να είναι μια επιλογή που θα υπηρετήσει τη Δημόσια Τάξη με υψηλό δημοκρατικό συναίσθημα αλλά και ρεαλισμό μακριά από τις χαλαρές αντιλήψεις που διαχρονικά διαπερνούσαν το σκεπτικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αποδεικνύεται όμως, μέρα με τη μέρα, ότι ο εκπρόσωπος της «αριστεράς της ευθύνης» στην προσπάθεια του να συγκεράσει την κοινωνική ανάγκη για ασφάλεια με την απέχθεια μέρους της κυβερνητικής παράταξης προς την αστική ευνομία δεν αποφεύγει τραγικά λάθη.

Ξεκίνησε μετατρέποντας τα κέντρα φιλοξενίας παράνομων μεταναστών σε ιδιότυπα κάμπινγκ όπου όποιος θέλει μπαίνει και βγαίνει με το κράτος σχεδόν αμέτοχο παρακολουθητή. Ούτε η ποιότητα των κέντρων και των υπηρεσιών που προσφέρουν αναβαθμίστηκε, ούτε οι μετανάστες βρίσκουν λύση στο πρόβλημα τους με το να διοχετεύονται με τηλεοπτική κάλυψη και πάλι στο κέντρο της Αθήνας βορά στα νύχια του οργανωμένου εγκλήματος, ούτε φυσικά η εικόνα της πόλης και η ζωή των πολιτών αναβαθμίζεται.

Έτσι περάσαμε στο επόμενο στάδιο όπου έμπλεξε, από άγνοια ή κομματική πίεση, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των συνθηκών Σένγκεν και Δουβλίνο ανοίγοντας μια συζήτηση για την άκριτη, μαζική χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων προωθώντας δεκάδες χιλιάδων μεταναστών προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Το νήμα αυτής της διπλωματικά επικίνδυνης λογικής που οδηγεί τη χώρα στον απομονωτισμό «τραβήχτηκε» από άλλους κυβερνητικούς παράγοντες τόσο πολύ που έφτασε στο σημείο να ταυτίζεται ακόμα και με κραυγές για τζιχαντιστές.

Ήρθαν και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών να επιβεβαιώσουν ότι το νέο δόγμα δημόσιας τάξης δεν είναι άλλο από τα «χαλαρά και βλέπουμε!». Η πολυήμερη κατάληψη της Νομικής και των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, η «καλλιτεχνική» βεβήλωση του Πολυτεχνείου και του αγάλματος του Παλαμά ο αποκεφαλισμός της Κυβέλης, η ανίερη ασέλγεια εκκλησιών κι όλες οι λοιπές καταστροφές χωρίς καμιά αστυνομική παρέμβαση υπηρετεί μια δεδομένη προσέγγιση που εξέφρασε ο ίδιος ο κ. Πανούσης μιλώντας για λιγότερες ζημιές από την μη σύγκρουση με τους αντιεξουσιαστές! Ήδη πολλές χώρες ανά την υφήλιο ζητούν την τεχνογνωσία και το πλάνο δράσης αυτής της πρωτοποριακής συλλογιστικής!

Ως κερασάκι στην τούρτα της χλιαρότητας προστέθηκε και η ρύθμιση για την κατάργηση των φυλακών υψηλής ασφάλειας, ευνοϊκές αλλαγές στις άδειες και διεύρυνση των δυνατοτήτων επικοινωνίας των βαρυποινιτών. Ο ανθρωπισμός που οφείλει να διέπει κάθε δημοκρατικό καθεστώς δεν μπορεί να συγχέεται με φωτογραφικές παρεμβάσεις προς όφελος ειδεχθέστατων εγκληματιών που τους δίνουν περιθώριο συνέχισης της δράσης τους, όταν μάλιστα δεν υπάρχει και το τεχνολογικό υπόβαθρο για την αποτελεσματική παρακολούθηση τους εκτός φυλακής.

Η ασφάλεια για μια κοινωνία δεν είναι παράπλευρη επιθυμία αλλά δομικό στοιχείο διατήρησης της συνεκτικότητας και εμπέδωσης της ισονομίας ως βασική προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της. Όσοι επιμένουν να την υποσκάπτουν με προκάλυμμα ιδεοληπτικούς ψυχαναγκασμούς ριζωμένους από ξεπερασμένες καταπιεστικότερες εποχές, δεν αδιαφορούν απλά για την αντιμετώπιση υπαρκτών προβλημάτων αλλά μετατρέπουν τη χώρα σε μια κοιτίδα εγκληματικής χαλαρότητας.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας

Υποδεχτήκαμε το Brussels Group με τα βασανιστήρια του σολομού και της σαμπάνιας κλειδώνοντας το σε πολυτελείς σουίτες;

Αναφερόμαστε σε μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο για να αποφύγουμε τις πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και την οικονομία, αν χρειαστεί κρυπτόμενοι πίσω κι από ένα δημοψήφισμα;

Οι εθελοντές φοροεισπράκτορες του Βαρουφάκη θα καταπολεμήσουν κάποιες νοοτροπίες δεκαετιών ή θα αναδείξουν άλλες όπως η συναλλαγή;

Που συναντά η εγχώρια πολιτική επίκληση στον Τζιχαντισμό, την επίκληση στην τέχνη για την βεβήλωση αστικών συμβόλων όπως το Πολυτεχνείο;

Το «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα, κι αυτή την Παρασκευή στη 1 μμ στον iD Radio επιχείρησε να δώσει πειστικές απαντήσεις.

Φρενοκομείο @iDRadio - 13/3/2015 | Κώστας Μανίκας by Idradio on Mixcloud

ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM

Δυο όψεις της ίδιας υφέρπουσας φασίζουσας νοοτροπίας. Δυο παράλληλες εικόνες της πιο αντιδραστικής, της πιο νιχιλιστικής κοινωνικής κουλτούρας. Ο εξοβελισμός της «αποσχιστικής» αριστείας και η διαπόμπευση της «ανισόρροπης» διαφορετικότητας σε ένα πακέτο επιβαλλόμενου εξισωτισμού με την ιδεολογική κουκούλα των πολιτικών προτεραιοτήτων και τη συνενοχή της φοβισμένης συλλογικής ανοχής. Δυο μορφές σχεδόν αποδεκτής βίας που στραγγαλίζουν το καθ’ εικόνα Θεού και την «υπεράνθρωπη» Νιτσεϊκή φύση μας.

Όταν αναλώνεσαι νυχθημερόν σε φορτισμένους συμβολισμούς και δυσνόητους ορισμούς και εμπιστεύεσαι την ελληνική Παιδεία και τον Πολιτισμό στον Μπαλτά και τον Χασάπη τότε ή κάπου στη διαδρομή έχασες τον σημειολογικό προσανατολισμό ή κάτι προσπαθείς να μας πεις με έμμεσο τρόπο. Η αναγόρευση των αντι-εκσυγχρονιστικών ιδεολογικών παρωπίδων που αντιλαμβάνονται την εκπαίδευση ως απολύτως χαλαρό αχταρμά ημιμάθειας και αντιμετωπίζουν με ακόμα πιο ιδεοληπτικό μίσος την αριστεία, την ξεχωριστή ικανότητα μεταφράζονται σε κεντρική επιλογή επιβολής μιας άχρωμης «δικαιοκρατικής» ομοιομορφίας.

Ο Χιτλερισμός που επικαλέσθηκαν δεν βρίσκει πιο ολοκληρωτική έκφραση παρά στη συνειδητή «βιαιοπραγία» της καταπίεσης της διανοητικής μοναδικότητας. Ένας καταναγκασμός απάρνησης της διακριτής αντίληψης θυσία στην κρατική απαλλοτρίωση της συλλογικής δυναμικής. Στην εποχή της ελεύθερης διάχυσης της γνώσης, της τεχνολογικής ανατροπής των δεδομένων συνθηκών, της διαδραστικότητας και της αυξημένης αυτονομίας οι έσχατοι διαχειριστές της εγχώριας Παιδείας κινούνται με άξονα τις πιο ρυπαρές και σκοτεινές ιστορικές γωνιές.

Η τυραννία της αριστείας είναι ο αβάσταχτος δημιουργικός βρόγχος της εξύψωσης που δεν μπορεί να καταπιεί η ομογενοποιημένη αντίληψη του ξεπεσμένου ιδεολόγου και αναζητεί τρόπους να την χαλιναγωγήσει ώστε να μην αποτελεί φόβητρο, ανησυχητικό ερέθισμα στην ευδαιμονία της αδιαφορίας. Ως άλλη πράξη στο ίδιο έργο εντάσσεται και η δια της αφωνίας επιβράβευση της «καλλιτεχνικής» βεβήλωσης του Πολυτεχνείου. Η σπίλωση της καθαρότητας των αστικών συμβόλων συμβαδίζει με την ανεκτικότητα στην πολιτικοποιημένη κατάληψη τους όπως άλλωστε μας έδειξε και η φυσικότητα αποδοχής ανάλογης δράσης στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συμπεριφορική παρέκκλιση από τα τετριμμένα, η ιδιαίτερη άποψη ή η στάση ζωής που δεν αναπαράγει τα στερεότυπα, η αναγόρευση κάθε διαφωνίας σε ιερό πόλεμο γεννούν μια άλλη μορφή τυραννικής βιαιότητας στην οποία εθιζόμαστε λίγο, λίγο, όλοι μας. Πότε με εξευγενισμένες δόσεις ρατσισμού, πότε με γελοιοποίηση και εκφοβισμό της προσωπικότητας που ξεκινά από το ίδιο μας το σπίτι και διαπερνά όλα τους χώρους κοινωνικής δραστηριότητας, πότε ακόμα και με ισοπεδωτικές αντιλήψεις για το πολιτικό σύστημα.

Όταν όμως έρχεται η ώρα του τραγικού απολογισμού όλοι κρυβόμαστε πίσω από καλοφτιαγμένες δικαιολογίες που μεταθέτουν το βάρος της ευθύνης, μας προφυλάσσουν από την παραδοχή της διαχρονικής υπεροπτικής στάσης. Η αντιμετώπιση του θεωρούμενου αδύναμου, αυτού που επιλέγει την προσωπική αυθεντικότητα ή όποιου καταχωρούμε ως εχθρό, με μέσα υποτίμησης ή εξάλειψης του, απλά προβάλλει και μεταθέτει με τον χειρότερο τρόπο το άλυτο μυστήριο των καταπιεσμένων ενστίκτων μας.

Η τυραννία της ανεκτικότητας, αν όχι της αποδοχής, είναι το άλλο άκρο της τυραννίας της αριστείας. Όσο «μαρτύριο» είναι η εξιδανίκευση της ικανότητας για τους ομολογητές της μετριοκρατίας άλλο τόσο «βάσανο» αποτελεί η κατανόηση της διαφορετικότητας για τους αυτοαναγορευόμενους σε κατόχους της μοναδικής αλήθειας. Ο αντικατοπτρισμός στον καθρέφτη της ατροφικής ανθρώπινης ύπαρξης.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Μια κυβέρνηση που εκλογικά αντιπροσωπεύει το 41% των πολιτών και βρέθηκε τις πρώτες εβδομάδες με διπλάσια δημοσκοπική θετική προδιάθεση διέθετε όλη την πίστωση χρόνου για να ξεδιπλώσει ταχύτατα τις πρωτοβουλίες της. Οι νέοι κρατούντες θα έπρεπε να αντιληφθούν πλήρως ότι η εντολή που τους δόθηκε εμπεριείχε ένα διττό σκοπό (τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους αλλά και την πάση θυσία διατήρηση της χώρας στο ευρώ) και να προσπαθήσουν να συνδυάσουν την όποια επιθετική ρητορική με το συμβιβαστικό πνεύμα.

Μόνο που τελικά παρερμήνευσαν τα δημοσκοπικά ευρήματα και εξέλαβαν την αρχική ανοχή, στοιχείο δεδομένο για κάθε καινούρια κυβέρνηση, ως άκριτη αποδοχή κάθε επιλογής. Από την εποχή του Γ. Παπανδρέου που έχαιρε της εκτίμησης του 80% του λαού έως ακόμα και το σχήμα Παπαδήμου που ξεπερνούσε το 65%, κάθε προσπάθεια στα πρώτα της βήματα περιβάλλεται με την κατανόηση και την προσδοκία των πολιτών.

Ενάμιση μήνα μετά, αναλώθηκε πολύτιμος χρόνος για ερμηνείες ορισμών, συμβολισμούς (όπως η δήμευση του ινστιτούτου Γκαίτε!), γελοιότητες (με τους τουρίστες μυστικούς φοροεισπράκτορες!) και συνωμοσιολογικά σενάρια που επιχειρούν να απαλείψουν από το δημόσιο διάλογο αρνητικά φορτισμένες εκφράσεις, να προσδώσουν μια επίπλαστη διαφορετική αίσθηση στο δεδομένο πλαίσιο και να μεταθέσουν την ευθύνη των πιεστικών εξελίξεων σε αποπροσανατολιστικούς εγχώριους και διεθνείς παράγοντες.

Κι ενώ οι πάντες βλέπουν την κλεψύδρα, για την συμφωνία επί της μεταρρυθμιστικής ατζέντας, να αδειάζει όσο πλησιάζουμε προς τα τέλη Απριλίου, εμείς που αποδεχτήκαμε την έλλειψη χρηματοδότησης έως ότου ολοκληρωθεί αυτή η αξιολόγηση δείχνουμε μια αξιοπερίεργη άνεση συνεχίζοντας την εκμετάλλευση της δημιουργικής ασάφειας όχι για να καταθέσουμε ρεαλιστικές και κοστολογημένες προτάσεις για το... «τοξικό» μέρος του μνημονίου αλλά για να χαθούμε σε μια ατελείωτη σειρά από δηλώσεις επί δηλώσεων και επεξηγήσεων επί επεξηγήσεων που δεν καταλήγουν σε κάποιο απτό αποτέλεσμα.

Κάποιοι θεωρούν ότι η χώρα μπορεί να πορευτεί χωρίς χρηματοδότηση έως τον Ιούνιο, εξαντλώντας κάθε διαθέσιμο αποθεματικό κρατικού φορέα, αναχρηματοδοτώντας με πολύ τσουχτερό επιτόκιο τα έντοκα γραμμάτια, ακόμα και ρευστοποιώντας ένα μικρό μέρος του χρυσού της (με προφανή άγνοια των διαδικαστικών δυσκολιών και της τεράστιας πληγής στη διεθνή εικόνα μας) ή να ενστερνιστεί ευφάνταστα σενάρια για χρήση ειδικών ανταλλακτικών κουπονιών για την πληρωμή μέρους των μισθών και των συντάξεων.

Να φτάσουμε λοιπόν, σέρνοντας τα γεγονότα, έως το τέλος Ιουνίου όπου ή θα υπογραφεί μια νέα συμφωνία χρηματοδότησης για τα επόμενα χρόνια με όρους που με δυσκολία θα μπορούν να παρουσιαστούν ως ένα ανώδυνο αναπτυξιακό σχέδιο (παρόλο που θα συνυπάρχουν οι ενισχύσεις από το πακέτο Γιουνκέρ και την ποσοτική χαλάρωση Ντράγκι), αφού και το δημοσιονομικό κενό θα είναι τεράστιο και οι αγορές θα αποτελούν μακρινό όνειρο, ή θα επιχειρηθεί μια νέα λαϊκή νομιμοποίηση για την επιλογή του επόμενου βήματος. Το πραγματικό όμως δημοψήφισμα δεν θα είναι αυτό που θα αφορά την κοινωνία και πιθανότατα να μην χρειαστεί αλλά το «κρυφό» διαρκές εσωκομματικό δημοψήφισμα.

Το πρώτο, θα είναι μια δυσάρεστη επιλογή γιατί αν επιβεβαιώσει την τάση για συμβιβασμό και πρόσδεση στο ευρώ θα έχει καταστήσει την κυβέρνηση ιδεολογικά ανενεργή, αν προκρίνει την συγκρουσιακή λογική θα καταγράψει ιστορικά τον ΣΥΡΙΖΑ ως την πολιτική δύναμη που έφερε τον πραγματικό Αρμαγεδδώνα παρασυρμένοι από το συλλογικό θυμικό που σύντομα θα μετατραπεί σε ποτάμι οργής εναντίον του.

Το δεύτερο, είναι μια καθημερινή μάχη με την καθαρότητα των αξιών που πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροσωπεύει, ακόμα και μετά την εκλογική μεγέθυνση του, ένα ποσοστό των οργάνων του που ξεκίνησε από το 30% και εκτοξεύθηκε στην πρόσφατη επικύρωση της συμφωνίας στο 43%! Αυτό το κυλιόμενο «δημοψήφισμα» θα είναι μια μόνιμη πληγή στα κυβερνητικά πλευρά που μπορεί να την συμπαρασύρει σε μια ερμαφρόδιτη πορεία που θα καταστήσει το αδιέξοδο νομοτελειακή εξέλιξη.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Από τον Κωνσταντίνο Μανίκα

Όταν η συνωμοσιολογία γίνεται κεντρική κυβερνητική επιλογή και η δημιουργική ασάφεια μετατρέπεται σε οδικό χάρτη προς το αδιέξοδο, εμείς αποκαλύπτουμε το Plan B του Βαρουφάκη για τη χρηματοδότηση της χώρας.

Όταν η ανθρωπιστική κρίση μένει κενός όρος που αποπροσανατολίζει από το ουσιαστικό πρόβλημα της καταπολέμησης της ανεργίας και το μεταναστευτικό χρησιμοποιείται ως άλλοθι απομόνωσης από τις Ευρωπαϊκές συνθήκες, εμείς επαναφέρουμε τη συζήτηση στην πραγματική βάση της.

Όταν η Κεντροδεξιά αναζητεί την οργανωτική, ιδεολογική και στελεχιακή πορεία της εμείς περιγράφουμε την απαραίτητη «γέφυρα» προς την μεταμνημονιακή εποχή.

Στο «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα. Κάθε Παρασκευή στη 1 μμ στον iD Radio.

Φρενοκομείο @iDRadio - 6/3/2015 | Kώστας Μανίκας by Idradio on Mixcloud

ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM

Επιμένω να τονίζω ότι βασική προϋπόθεση ψύχραιμης και ρεαλιστικής προσέγγισης στην πολιτική είναι να μην παρασύρεσαι σε προσωπικές εμμονές και απωθημένα. Επίσης πίστευα εξαρχής ότι όταν η χώρα δεν είχε καν υπογράψει την παράταση της δανειακής σύμβασης και οι προοπτικές για το οριστικό πλαίσιο των επόμενων ετών, που θα καθοριστεί τον Ιούνιο, είναι αβέβαιες αποτελεί πολυτέλεια να αναλώνεται μια παράταξη σε αντεγκλήσεις, συγκρούσεις φιλόδοξων επιγόνων και ανούσιες επικοινωνιακές προκλήσεις.

Κι επειδή πολύ συχνά βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο, όλα αυτά άρχισαν χωρίς καν να έχει αφιερωθεί ο απαραίτητος χρόνος για την εξονυχιστική, επιστημονικά τεκμηριωμένη αποτίμηση του αποτελέσματος, την προσεκτική εκτίμηση της ύπαρξης επιμέρους πολιτικών ή επικοινωνιακών λαθών που μπορεί να στοίχισαν την εκλογική ήττα, το γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο και τις διαθέσεις των πολιτών μέσα στο οποίο δόθηκε αυτή η μάχη. Με μια λίγο εξουσιομανή βιασύνη επιχειρείται ένα άλμα στο μέλλον (και μάλλον προς το κενό) με αποσπασματικά στοιχεία, προσωποκεντρικές αναλύσεις, αναμόχλευση πεπαλαιωμένων παθών.

Πότε πρόλαβαν άπαντες να αξιολογήσουν σε βάθος τις ηλικιακές, επαγγελματικές και γεωγραφικές ανακατανομές της ψήφου, να εξάγουν ολοκληρωμένα συμπεράσματα και να καθορίσουν ολιστικό, όχι παρορμητικό ή μονόπλευρο, παραταξιακό πλάνο πορείας για το επόμενο διάστημα. Πως στάθμισαν τόσο γρήγορα την επίπτωση της μιας ή της άλλης κυβερνητικής πολιτικής στο εκλογικό σώμα όταν φάνηκε και επιβεβαιώνεται από την μετεκλογική ανοχή στην νέα συγκυβέρνηση ότι κύρια προτεραιότητα του ήταν με καθυστέρηση πενταετίας να βιώσει μια «περήφανη» σύγκρουση με τους εταίρους, ακόμα κι αν αποδειχτεί άκαιρη και προσχηματική, χωρίς όμως επιπτώσεις για την Ευρωπαϊκή θέση μας και την προσωπική τους οικονομική κατάσταση! Μια άλλη πιο «επαναστατική» εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν»!

Κατέληξαν κιόλας κάποιοι στο ότι το πρόβλημα επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα (που μπορεί μέχρι την ημέρα των εκλογών να παρέμεναν ισχυρά δημοσκοπικά όπλα) χρησιμοποιώντας τη συλλογικότητα των αποφάσεων μόνο όταν πρόκειται να μοιραστεί τιμάριο της επιτυχίας χωρίς να κάνουν πρώτα τον κόπο να αξιολογήσουν τη δική τους θετική ή αρνητική συνεισφορά και την ποιότητα των κοστολογημένων εναλλακτικών προτάσεων τους, εφόσον έκαναν, όλα αυτά τα χρόνια;

Η Κεντροδεξιά βρίσκεται στο μεταίχμιο της μετάβασης στη μεταμνημονιακή εποχή, όχι ως μια στατική προσαρμογή σε νέα δεδομένα, άλλωστε οι εξελίξεις προμηνύουν μετονομαζόμενη συνέχιση του μνημονίου, αλλά ως προαπαιτούμενο ολοκλήρωσης της δημιουργίας ενός χώρου που θα ανταποκρίνεται τις επόμενες δεκαετίες στις απαιτήσεις της Νέας Μεταπολίτευσης. Η επανίδρυση που δεν ολοκληρώθηκε το 2010, ανεξάρτητη από τυπικούς συμβολισμούς ονομάτων και σημάτων, θα πρέπει να κουβαλά τον ανατρεπτικό αέρα της αντίστοιχης πρωτοβουλίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974.

Με ενότητα, σύμπνοια, δημιουργικό συλλογισμό και προτάσεις πρέπει να επιχειρηθεί η επικαιροποιημένη ιδεολογική αποσαφήνιση (όχι η συνθηματική αλλαγή), η οργανωτική αναδόμηση (όχι η ισορροπιστική τακτοποίηση δομών και προσώπων) και η στελεχιακή ανανέωση (όχι η συντήρηση «πλαστών» επετηρίδων).

Προσαρμογή, όχι των καταστατικών παραταξιακών αξιών αλλά των πολιτικών μέσων και των οικονομικών εργαλείων με τις οποίες επιτυγχάνονται, στις παγκοσμιοποιημένες συνθήκες με σαφή προσανατολισμό σε φιλελεύθερες ιδέες που δεν νοθεύονται με ψηφοθηρικές δόσεις εξευμενισμού της κρατικοδίαιτης νοοτροπίας και πίστη σε κοινές, για την πλειοψηφία των Ελλήνων, αστικές αξίες όπως η αξιοσύνη, η ασφάλεια, ο αγνός πατριωτισμός.

Μετατροπή του κόμματος σε ανοιχτό στην κοινωνία μηχανισμό με τον ανασχεδιασμό των δομών σε μια πυραμιδική μορφή, πιο συνεκτική, πιο αντιπροσωπευτική των αυθύπαρκτων κοινωνικών δυνάμεων, ακόμα πιο παραγωγική. Διαρκή και προς όλους αξιολόγηση με σύγχρονους πολιτικούς και επικοινωνιακούς όρους που θα επιβραβεύει τη συνολική δράση και τις ικανότητες κάθε μέλους. Θα υπενθυμίσω σε επόμενο άρθρο τις σχετικές προτάσεις μου τα τελευταία πέντε χρόνια.

Το «γεφύρι» προς αυτό τον προορισμό απαιτεί δημιουργική χρήση του χρόνου και ειλικρινή συστράτευση όλων όσων επιθυμούν τη σφυρηλάτηση των βάσεων μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς μακριά από μίζερες αντιπαλότητες για τις αποχρώσεις του «μπλε» και εγωκεντρικούς ηγεμονισμούς.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας

Μια κυβέρνηση περιπλεγμένη στους νεολογισμούς, τους ορισμούς και την παρερμηνεία της μεταρρυθμιστικής ασάφειας.

Ένα δεδομένο χρηματοδοτικό κενό και τα επιπρόσθετα 40-60 δις που απαιτούνται για τη συγκράτηση του χρέους έως το 2020.

Μια θεωρία των παιγνίων προσαρμοσμένη στην εγχώρια σκακιέρα που κρύβεται πίσω από την «περήφανη» αντισυμβατικότητα στο εξωτερικό.

Ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που βαλτώνει στην ανυποληψία και την ατιμωρησία ψάχνει τις λύσεις σε λάθος στόχο.

Το «Φρενοκομείο» κι ο Κώστας Μανίκας δίνουν κάθε Παρασκευή στη 1μμ, στον iD Radio, το στίγμα των εξελίξεων που έρχονται.

Φρενοκομείο @iD Radio – 27/2/2015 | Κώστας Μανίκας by Idradio on Mixcloud

ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM

Από επιλογή απέφυγα όλες αυτές τις μέρες να γράψω ένα άρθρο για τη συμφωνία με τους εταίρους. Τα ΜΜΕ κατακλύστηκαν από αναλύσεις επί αναλύσεων τη στιγμή που δεν είχε καν επιβεβαιωθεί οριστικά το κείμενο των μεταρρυθμίσεων που θα την συνόδευε. Όμως ακόμα και μετά από την ολοκλήρωση αυτού του σκέλους χαθήκαμε στους ελιγμούς της δημιουργικής ασάφειας που εμείς, μάλλον από υποσυνείδητη τάση πλαστού εφησυχασμού, εκλάβαμε σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη ως συνενοχή των Ευρωπαίων στην παραπλάνηση των κοινοβουλίων τους!

Δεν γίνεται ειλικρινά να συνεχίζεις να μιλάς για σκίσιμο του μνημονίου όταν υπογράφεις «την παράταση της σύμβασης που συνοδεύεται από μια σειρά δεσμεύσεων», αποδέχεσαι τον τεχνικό έλεγχο της τρόικας που υποκριτικά μετονομάζεις σε «θεσμούς», απεμπολείς «την ανάκληση μέτρων ή μονομερών αλλαγών που επηρεάζουν τα δημοσιονομικά», αποχαιρετάς την πιστοληπτική γραμμή και τα αδιάθετα κεφάλαια του ΤΧΣ που σε συνδυασμό με την έξοδο στις αγορές θα σε έβγαζαν οριστικά από το μνημόνιο, αποδέχεσαι πλήρως το σκεπτικό για τη βιωσιμότητα του χρέους και την ύπαρξη υψηλών πλεονασμάτων.

Ούτε βέβαια μπορείς να κηρύσσεις το τέλος της λιτότητας όταν καταθέτεις ένα εκτενέστατο κείμενο μέτρων (που μένει να αξιολογηθεί έως τον Απρίλιο κι εφόσον ποσοτικοποιηθεί να γίνει αποδεκτό) όπου περιλαμβάνονται και υφεσιακά μέτρα όπως η αύξηση του ΦΠΑ (οι ξενοδοχειακές υπηρεσίες μάλλον δεν θα την αποφύγουν και αναζητείται η πιο ανώδυνη μεταφορά και άλλων προϊόντων σε υψηλότερο συντελεστή), η περιστολή επιδομάτων στο δημόσιο τομέα και κοινωνικών επιδομάτων (άρα νέα μείωση εισοδημάτων για κάποιους).

Επιπρόσθετα αναζητούνται πόροι από την περαιτέρω φορολόγηση του καπνού, των οινοπνευματωδών ποτών, των τυχερών παιγνίων, ανακοινώνονται νέες ειδικές εισφορές προς τους ασαφώς «πλουσίους» οι οποίοι ήδη πληρώνουν υψηλή εισφορά αλληλεγγύης. Είναι απορίας άξιον πως προσφεύγει σε αυτές τις λύσεις ο κ. Βαρουφάκης όταν ο ίδιος επανειλημμένα αναφέρεται σε μείωση των κρατικών εσόδων λόγω της μειωμένης ζήτησης από την επιβολή καταναλωτικών φόρων.

Ή πιστεύει ότι θα παραταθεί η ύφεση οπότε υπάρχει πιθανότητα να συμβεί αυτό που περιγράφει, ειδικά σε προϊόντα χαμηλής ελαστικότητας ζήτησης, άρα δεν έχει λόγους να επιβάλλει νέους φόρους πέρα από την τήρηση των δημοσιονομικών επιταγών των «θεσμών» ή περιμένει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια άρα και αυξημένα έσοδα από την κατανάλωση αλλά φοβάται να το πει για να μην χάσει την αίγλη του λαϊκού επαναστάτη.

Και φυσικά δεν γίνεσαι πιστευτός ότι αντιμάχεσαι πλήρως μια συγκεκριμένη πολιτική όταν περιλαμβάνεις στις μεταρρυθμίσεις σου τη μείωση δαπανών σε υγεία, ΟΤΑ, άμυνα και παιδεία, την αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων όταν ακόμα και η μακροχρόνια μίσθωση και αξιοποίηση ακινήτων από ιδιώτες όπως έγινε με τα περιφερειακά αεροδρόμια και τα λιμάνια αποτελούσε προεκλογική κόκκινη γραμμή σου ή προωθείς την ενοποίηση των ταμείων, το τέλος των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αφήνεις ανοικτό προς διαπραγμάτευση το θέμα της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία και την προσαρμογή των εργασιακών στις «βέλτιστες Ευρωπαϊκές πρακτικές» που είναι γνωστό ότι κινούνται στα πλαίσια των ευέλικτων μορφών και της διευκόλυνσης των απολύσεων.

Ούτε αντιμετωπίζεις τις κοινωνικές πληγές της κρίσης με ημίμετρα ελεημοσύνης όπως τα κουπόνια τροφίμων που δεν δίνουν οριστική λύση στο πραγματικό πρόβλημα, αυτό της ανεργίας που θα συνεχίσει να επιτείνεται όσο οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν απογειώνονται (το 2,9% για το 2015 δεν θα καταλήξει πάνω από 1% στερώντας δεκάδες χιλιάδες συμπολιτών μας από την επάνοδο στην εργασία), έχοντας μάλιστα δεσμευτεί τα όποια σχετικά μέτρα να έχουν μηδενικό κόστος που στην καλύτερη σημαίνει νέες επιβαρύνσεις για τους υπόλοιπους πολίτες άρα μηδενικό αποτέλεσμα όσον αφορά την συνολική αύξηση της κατανάλωσης.

Η κυβέρνηση παριστάνει μετά την υπογραφή της νέας σύμβασης ότι δεν καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Συνεχίζει στην γραμμή της αντίστροφης θεωρίας των παιγνίων που θέτει στο στόχαστρο την χειραγώγηση του πιεσμένου θυμικού των πολιτών και φθάνει μέχρι το σημείο να μιλά για εκβιασμούς ώστε να αποδεχτεί τη συμφωνία όταν η ίδια την έχει παρουσιάσει ως τεράστια επιτυχία. Χαρακτηρίζει προσχεδιασμένο χρηματοδοτικό πνιγμό (που πιθανότατα θα αποφευχθεί με αποστράγγιση των δημόσιων ταμείων και μια σειρά τεχνικών λύσεων), με αρκετή δόση συνωμοσιολογίας, την έλλειψη πόρων για την κάλυψη των άμεσων αναγκών προς τους πιστωτές όταν το ίδιο το κείμενο ξεκαθαρίζει ότι καμιά εκταμίευση δεν θα υπάρξει πριν την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Με ανώριμη αφέλεια εκλάβαμε τις επιμέρους ασάφειες της συμφωνίας ως Ευρωπαϊκή χαλαρότητα που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας με θολά τεχνάσματα ενώ επρόκειτο απλά για αναγνώριση του καινούριου δημοσιονομικού εκτροχιασμού που θα οδηγήσει στην ανάγκη νέας χρηματοδότησης μετά τον Ιούνιο και μια δική τους τεχνική παράκαμψη ώστε να μην οι τεθούν σε αμφισβήτηση οι στόχοι δίνοντας το περιθώριο επιμέρους αλλαγών (αναζητείται ακόμα το περιβόητο τοξικό 30% του μνημονίου;) εφόσον μπορούν να χρηματοδοτηθούν χωρίς δημοσιονομικές επιβαρύνσεις.

Τότε και μόνο τότε θα μπορεί να γίνει με ασφάλεια η σύγκριση με το σχέδιο της προηγούμενης κυβέρνησης για κλείσιμο της αξιολόγησης με αποδοχή της πιλοτικής αύξησης του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία και τον ορισμό σε 20 χρόνια του διαστήματος για κατοχύρωση συντάξιμου δικαιώματος (όλα τα άλλα μέτρα στο περιβόητο email δεν ήταν παρά δυνητικές λύσεις σε περίπτωση εκτροχιασμού του προϋπολογισμού, κάτι που δεν είχε συμβεί επί 2,5 χρόνια) και ακολούθως απομείωση του χρέους και περιορισμό των πλεονασμάτων κατά 1-1,5% ώστε να απελευθερωθούν πόροι για κοινωνικές και αναπτυξιακές δράσεις με την χρηματοδότηση της χώρας εξασφαλισμένη από την πιστοληπτική γραμμή και την έξοδο στις αγορές που πλέον την αποχαιρετάμε για αρκετό καιρό.

Και τότε θα δούμε αν η νέα συμφωνία (κι όχι η παράταση της υπάρχουσας που «πετύχαμε») θα έχει στοιχεία που θα την καθιστούν πιο αποδοτική για την οικονομία και πιο «απελευθερωτική» για τον ελληνικό λαό.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Μια κυβέρνηση σε διαδικασία μεταρρυθμιστικής αντικατάστασης του 30% του υπάρχοντος προγράμματος αναζητεί αποδεκτά ισοδύναμα μέτρα.

Ρυθμίσεις χρεών που μοιάζουν να ευνοούν τους κακοπληρωτές και να τιμωρούν τους συνεπείς κι ένα ασφαλιστικό που ψάχνει με λάθος τρόπο χρηματοδοτικούς πόρους, κλείνοντας τα μάτια στο δημογραφικό και παραγωγικό πρόβλημα.

Μια παιδεία που ξανακυλά στην μετριοκρατία και στο στιγματισμό της μοναδικότητας.

Για μια ακόμα Παρασκευή, στη 1μμ το «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα στον iD Radio ψυχαναλύει την επικαιρότητα.

Φρενοκομείο @iD Radio – 20/2/2015 | Κώστας Μανίκας by Idradio on Mixcloud

ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM

Όταν αποφασίζεις να χρησιμοποιήσεις τακτικές της θεωρίας των παιγνίων στην άσκηση πολιτικής, οφείλεις να καθορίσεις με ρεαλιστικό τρόπο όλες τις μεταβλητές αξιολογώντας την τρέχουσα αλλά και την εν δυνάμει θέση τους. Στο διεθνές πεδίο, όπου παίρνονται πλέον όλες οι κρίσιμες αποφάσεις, είσαι υποχρεωμένος να προσεγγίσεις με νηφαλιότητα και διορατικότητα τα πλεονεκτήματα, τα μειονεκτήματα αλλά και την ιδιοσυγκρασία κάθε «παίκτη» και να προχωράς χτίζοντας συμμαχίες, κερδίζοντας ουσιαστική συμπαράσταση κι όχι εθιμοτυπική συμπάθεια και κάνοντας κινήσεις που δεν περιορίζονται στον πρόσκαιρο εντυπωσιασμό αλλά στην αισθητή μετατόπιση των δεδομένων εγγύτερα στις απόψεις σου.

Η Ελλάδα, μέσω της νέας κυβέρνησης, βάλθηκε να μας αποδείξει ότι υπάρχει και αντίστροφη θεωρία των παιγνίων. Ο Γ. Βαρουφάκης λάτρης αυτών των θεωριών προσπάθησε να ακολουθήσει ανάλογη στρατηγική μόνο που το έκανε με έναν εντελώς λάθος τρόπο, τόσο που να μας κάνει να πιστέψουμε ότι τελικά το στρατηγικό παιχνίδι δεν ήταν ποτέ επικεντρωμένο στο εξωτερικό αλλά στο εσωτερικό της χώρας και την καλύτερη εκτονωτική διαχείριση του συλλογικού θυμικού.

Πραγματικές συμμαχίες δεν επιχειρήθηκαν γιατί αυτές θα έπρεπε να αφορούν πρωτίστως τις ήδη πληγείσες από την λιτότητα χώρες κι όχι τις δυο από τις τρεις μεγαλύτερες δυνάμεις της Ε.Ε. (Γαλλία και Ιταλία) που όσο κι αν δυσανασχετούν με επιμέρους στοιχεία της ακολουθούμενης πολιτικής άλλο τόσο προχωρούν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά και το ασφαλιστικό (τομείς που διαχρονικά στην Ελλάδα φοβόμαστε να αγγίξουμε με επίγνωση των αμείλικτων δημογραφικών και παραγωγικών παραγόντων) και φυσικά δεν είναι διατεθειμένες να έρθουν σε ρήξη με την Γερμανία τόσο για οικονομικούς όσο και για διπλωματικούς λόγους.

Αντί αυτού αφήσαμε τις μικροκομματικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις να μας κρατήσουν σε απόσταση από Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία πείθοντας τους ότι οι μαξιμαλιστικές αρχικές μας απαιτήσεις προσβάλλουν τις δικές τους «αιματηρές» προσπάθειες.

Όταν ο Βαρουφάκης περιέφερε, με περίσσεια καθηγητικής φιλαυτίας, αλαζονικής απειρίας και τον κομπασμό του περαστικού από αυτά τα πολιτικά λημέρια, τον ενοχλητικό ναρκισσισμό του στα διεθνή φόρα δεν έφερνε απλώς σε άβολη θέση Ευρωπαίους αξιωματούχους, για να βρωμίσει με αγένεια την στωική ελληνική περηφάνια αλλά έσπρωχνε και δυνητικούς συμμάχους ακόμα πιο μακριά μας.

Μόνο αν μετατοπιστεί το πεδίο του συγκεκριμένου παιγνίου στην εσωτερική σκακιέρα γίνεται κατανοητή η «ανεξήγητη» εμμονή σε μια αποπροσανατολιστική αντισυμαβτικότητα. Γνωρίζοντας ότι τα περιθώρια ελιγμών στο εξωτερικό είναι περιορισμένα και το τελικό αποτέλεσμα στις λεπτομέρειες του θα είναι ατροφική συμφωνία που δεν θα γεννά συναισθήματα παλιγγενεσίας, ο υπ. Οικονομικών φρόντισε να επενδύσει στην προκαταβολική εξύψωση της περιφρονητικής αυτάρκειας απέναντι στους «δυνάστες» ώστε η μετριότητα της τελικής απόφασης να περιβάλλεται από την άχνα του αδούλωτου «Σπάρτακου» στοιχείο ικανό να ικανοποιήσει από μόνο του μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Κάπου εδώ όμως ολοκληρώνονται τα πάσης φύσεως παιχνίδια και περνάμε στην αμείλικτη πίεση των αριθμών και της πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας. Όσο αυτά θα κερδίζουν σιγά, σιγά το μερίδιο που τους αρμόζει στο στρατηγικό τραπέζι τόσο η μουδιασμένη αυταπάτη θα δίνει τη θέση της στην κυνικότητα της αλήθειας.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Αρκεί η ονομαστική αλλαγή των όρων για να σημάνει ουσιαστική αλλαγή πολιτικής;

Μπορούν οι προγραμματικές δηλώσεις να αποδειχτούν κάτι παραπάνω από φιλόδοξα σχέδια, ιδεολογικές εμμονές και συρραφή υπαρχόντων ρυθμίσεων;

Ποιες οι ανεκπλήρωτες προϋποθέσεις στο σχέδιο Βαρουφάκη απειλούν την βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους;

Αποτυπώνουν οι όψιμες μετεκλογικές δημοσκοπήσεις την δημοψηφισματική βούληση ή την συνήθη βουβή ανοχή;

Σε ποιο βαθμό αποτελεί η Ρωσολαγνεία ασφαλή πυξίδα διπλωματικών επιλογών;

Ο Κώστας Μανίκας και το «Φρενοκομείο» στον iD Radio (κάθε Παρασκευή στη 1 μμ) αναζήτησαν για μια ακόμα φορά απαντήσεις:

Φρενοκομείο @iD Radio - 13/2/2015 | Κώστας Μανίκας by Idradio on Mixcloud

ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι οικονομολόγοι αποτελούν ίσως την πιο επιρρεπή στη λαθροχειρία επιστημονική κοινότητα. Στην προσπάθεια να συνδυάσουν ιδεολογικές καταβολές, πολιτικές σκοπιμότητες, κερδοσκοπικά ή προσωπικά συμφέροντα συχνά ρέπουν προς την «δημιουργική» παρέμβαση πάνω στον καθορισμό των μαθηματικών μεταβλητών έχοντας επίγνωση ότι αρκεί μια απειροελάχιστη αλλαγή σε έναν παράγοντα για να παραχθούν εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.

Με μια ισχυρή δόση αντίληψης αυτοεκπληρούμενης προφητείας έρχονται κατόπιν να πανηγυρίσουν για την επιβεβαίωση των αρχικών θεωριών τους που στηρίχθηκαν στις προϋποθέσεις που οι ίδιοι καθόρισαν. Το γαϊτανάκι της εθελοτυφλίας κλείνει με τη χρήση των συμπερασμάτων από όσους επιδιώκουν να κατευθύνουν τις εξελίξεις προς μια συγκεκριμένη πορεία και, γιατί όχι, να χειραγωγήσουν τη λειτουργία των αγορών και των πολιτικών επιλογών.

Διάβασα πρόσφατα μια ανάλυση του διαβόητου Νομπελίστα οικονομολόγου κ. Krugman, έναν από αυτούς τους προέβλεπαν από την αρχή της κρίσης την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, σχετικά με την επίπτωση της αύξησης των κρατικών δαπανών στη μείωση του στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα. Η αφορμή για αυτό του το άρθρο ήταν, για μια ακόμα φορά, το ελληνικό δημοσιονομικό ζήτημα και το σκεπτικό του κειμένου ήταν ότι θα ήταν μικρή η πλεονασματική συρρίκνωση αν επιτρεπόταν στην νέα κυβέρνηση να προχωρήσει σε παροχές και περισσότερες δημόσιες επενδύσεις.

Αν και δεν διαχωρίζει την διαφορετική επίδραση των παροχών από τις πιο παραγωγικές και αναπτυξιακές δημόσιες επενδύσεις. Αν και παραβλέπει πως και οι δεύτερες μπορεί να έχουν κυρίως πιο μακροπρόθεσμα θετικά οφέλη, προχωρά στη χρήση μιας μαθηματικής σχέσης για να περιβάλλει με την ανάλογη επιστημονική χροιά τα επιχειρήματα του. Τελικά αλλοιώνοντας τους δυο βασικούς συντελεστές μετατρέπει την θετικιστική μέθοδο σε πέπλο συγκάλυψης της αλήθειας.

Στην εξίσωση ΔPS = - ΔG*(1-μτ) όπου (ΔPS) η μεταβολή του πρωτογενούς πλεονάσματος, (ΔG) η μεταβολή στις κρατικές δαπάνες, (μ) o ευρέως πλέον γνωστός δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής και (τ) η επίδραση της αύξησης 1 ευρώ του ΑΕΠ στα κρατικά έσοδα, καθορίζει το (μ) ως 1,3 και το (τ) ως 0,4. Θα μου πείτε «και τι έγινε;». Σε κάποια στοιχεία θα στηρίζεται για να δώσει στις μεταβλητές του αυτές τις τιμές; Φυσικά μόνο που διαλέγει τα λάθος στοιχεία για να καταλήξει στο λάθος συμπέρασμα. Ότι δηλαδή η μείωση του πλεονάσματος θα είναι λιγότερο από 50%.

Αντί όμως να χρησιμοποιήσει τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή του 2013 για τον οποίο έχουμε τα τελευταία ολοκληρωμένα στοιχεία και έχει περιοριστεί στο 0,9, προτιμά να κάνει μια αυθαίρετη χρήση του μέσου όρου όλων των χρόνων της κρίσης, όταν η υψηλή ύφεση (λόγω και των μεγάλων εισοδηματικών περικοπών) και η καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων είχαν εκτοξεύσει τον πολλαπλασιαστή ακόμα και στο 1,8!

Από την άλλη ανεβάζει το ποσοστό της επιστροφής ως δημοσίων δαπανών κάθε αύξησης του ΑΕΠ στο 0,4 (δηλαδή 40%) όταν ο ελληνικός προϋπολογισμός αποδεικνύει ότι αυτός ο αριθμός ποτέ δεν ξεπερνά το 30%. Για παράδειγμα το 2013, με ΑΕΠ γύρω στα 185 δις ευρώ τα έσοδα δεν ήταν παραπάνω από 55 δις.

Αν λοιπόν χρησιμοποιηθούν οι συντελεστές που μόλις παρέθεσα αντί για αυτούς του πρώτου υπολογισμού το αποτέλεσμα δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με το αρχικό. Η επίδραση της αύξησης των δημοσίων δαπανών στο πλεόνασμα αγγίζει το 75%!

Όσο κι αν σκοπός του άρθρου δεν είναι να μειώσει την αξία κανενός επιστήμονα ή να στηλιτεύσει τις θέσεις που κατά καιρούς παίρνει ως υποβολιμαίες και κατευθυνόμενες, δεν είναι δυνατόν να μην μας δημιουργεί απορίες το γεγονός ότι οι θεωρίες προβάλλονται και διαχειρίζονται με την ικανότητα και την ευελιξία που διακρίνει κορυφαίους και προβεβλημένους από τα ΜΜΕ καθηγητές και λοιπούς αναλυτές με τρόπο που επιχειρούν να καθορίσουν τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις σε διεθνές επίπεδο.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος –Ψυχολόγος

Μια διαχρονική τάση ετεροπροσδιορισμού την είχαμε πάντα ως νεοελληνικό έθνος. Όπως επίσης και την εμμονή να διαχωριζόμαστε ταυτιζόμενοι απόλυτα με την μια ή την άλλη κυρίαρχη δύναμη. Πλάθαμε του μύθους μας και πείθαμε τους εαυτούς μας ότι η αποστομωτική απάντηση σε όλα τα ζητήματα βρίσκεται στον από μηχανής εξωγενή Θεό που επεμβαίνει λυτρωτικά αποκαθιστώντας την τιμή των δίκαιων εθνικών αιτημάτων.

Κι αν σε άλλες εποχές ο διαχωρισμός ήταν μια απλουστευμένη αναπαραγωγή του Ψυχρού Πολέμου (Δύση ή Ανατολή), στο σημερινό πολυπαραγοντικό διπλωματικό καμβά η τοποθέτηση στο χάρτη των εξελίξεων είναι πλέον μια πιο περίπλοκη διαδικασία. Όσοι βιάζονται να λάβουν παρορμητικά θέση αποκλειστικά με βάση τις ισορροπίες του παρελθόντος, αδιαφορώντας για τις τευτονικές αλλαγές των τελευταίων ετών, θα βρεθούν προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Όπως παρόμοια έκπληξη θα αντιμετωπίσουν κι όσοι προσβλέπουν σε θεμελιώδη ανατροπή των δομών προς ίδιον όφελος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εγχώρια διαμάχη για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να διεκδικηθεί ο διοικητικός και παραγωγικός ανασχεδιασμός της Ε.Ε οι αδυναμίες των οποίων είναι πιο πασίδηλες από ποτέ το τελευταίο διάστημα. Ανάμεσα στην ολοκληρωτική απόρριψη της ομοσπονδιοποίησης και την απόλυτη απομονωτική ανεξαρτησία αναπτύσσονται θεωρίες για ταύτιση με τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ (εσχάτως προέκυψαν απόψεις που συνδυάζουν την πρόσδεση και στα δυο άρματα!) ως αντίβαρο στις Ευρωπαϊκές μονομέρειες.

Πιανόμαστε από ευήκοες δηλώσεις των ηγετών των συγκεκριμένων χωρών που προσκρούουν στις πράξεις τους. Αναζητούμε σε πρωτοβουλίες τους εθνικά υπονοούμενα παραγνωρίζοντας ότι πρωτίστως αφορούν τη διαχείριση των εσωτερικών μετώπων τους. Ο Ομπάμα προτρέπει σε υπέρβαση της λιτότητας όταν ο ίδιος κάνει τρισεκατομμύρια δολαρίων περικοπές κρατικών δαπανών και ο Πούτιν αναφέρεται μέσω συνεργατών, για να μην αναλάβει ο ίδιος αμετάκλητες υποχρεώσεις, σε μια απροσδιόριστη συμπαράσταση στην Ελλάδα που καταλήγει σε πιθανή στήριξη με διαρκώς υποτιμημένα ρούβλια!

Ο πρώτος απευθύνεται στους Ρεπουμπλικάνους και την Αμερικανική κοινωνία θέλοντας να τονίσει ότι η πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης που ακολούθησε είχε θετικά αποτελέσματα για την ανάπτυξη και την απασχόληση στις ΗΠΑ και ο δεύτερος δίνει στην Ε.Ε. το σήμα του πιθανού αντιπερισπασμού μιας διευρυμένης Ευρασιατικής Ένωσης. Όμως ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος έχουν να προσφέρουν κάτι απτό για την διευθέτηση των εθνικών μας αδιεξόδων. Ούτε σοβαρές χρηματοδοτικές προθέσεις φαίνονται, ούτε κύμα μαζικών επενδύσεων εκδηλώνεται, παρά μόνο στη συλλογική φαντασίωση μας.

Και οι δυο τους χρησιμοποιούν ως χρηστικό πρόσκαιρο πιόνι την Ελληνική περίπτωση για να εξυπηρετήσουν τις πάγιες γεωπολιτικές βλέψεις τους για τη δημιουργία ελεγχόμενων ρηγμάτων στην Ε.Ε. Οι ΗΠΑ επιθυμούν μια Ευρώπη ελεγχόμενα ασταθή, παρακολουθητή των Αμερικανικών κινήσεων, σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο και όχι έναν ισότιμο συνεργάτη με ισχυρό νόμισμα και αυτόνομη αμυντική δομή ενώ η Ρωσία αναζητεί την ευκαιρία που θα αποσυντονίσει πλήρως το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα ώστε να την καταστήσει ένα δυσλειτουργικό μόρφωμα ουρά των εξελίξεων άρα και ευκολότερα αντιμετωπίσιμο αντίπαλο τόσο οικονομικά, όσο και σε γεωστρατηγικά θέματα όπως αυτό της Ουκρανίας.

Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι μας χρησιμοποιούν ως αναλώσιμο πιόνι σε μια σκακιέρα με πολύ σημαντικότερα διακυβεύματα και προσαρμόσουμε την πολιτική μας, ώστε να αποκομίζουμε τα όποια δυνητικά επιμέρους κέρδη (κυρίως επενδυτικά) μπορεί να προκύψουν από τις σχέσεις μας με παίκτες εκτός του βασικού μας Ευρωπαϊκού πλαισίου, χωρίς να βάζουμε σε κίνδυνο την ύπαρξη της βασικής, ασφαλούς στέγης μας, τόσο περισσότερο θα πλησιάζουμε στον απαραίτητο πραγματισμό.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Δυο βασικά σημεία της δημοσιονομικής προσέγγισης του νέου υπ. Οικονομικών είναι η απομείωση του χρέους (το κούρεμα που υπόσχονταν ο ΣΥΡΙΖΑ χάθηκε στις προεκλογικές καλένδες της ψηφοθηρίας!) και ο περιορισμός του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Μόνο που από ένα κούρεμα που δεν εξασφάλιζε υποχρεωτικά και μικρότερες ετήσιες πληρωμές τόκων από τις υπάρχουσες και την μονομερή ελαχιστοποίηση των πλεονασμάτων στο 1,5% για τα επόμενα χρόνια, περάσαμε σε μια ρητορική ανακατασκευή αυτού που ήδη είχε αποφασίσει η Ε.Ε. από το Νοέμβριο του 2012. Επιμήκυνση του χρέους και ανάλογα με την ελάφρυνση από τόκους αντίστοιχη μείωση και των πλεονασμάτων.

Όλα τα τεχνικά μέσα αντικατάστασης των ομολόγων με πανάκριβες αέναες εκδόσεις που διαπνέονται από ένα ανεπίτρεπτο για διακρατικό χρέος είδος εταιρικής νοοτροπίας, ρήτρες ανάπτυξης που κινούνται σε μια μετοχική αντίληψη που μπορεί τη μια να μηδενίζει και την άλλη να εκτοξεύει στα ουράνια τις πληρωμές ή αντικαταστατική έμμεση χρηματοδότηση από την ΕΚΤ μέσω εντόκων γραμματίων που φορτώνουν με «τοκογλυφικούς» τόκους τον προϋπολογισμό διογκώνοντας το χρέος, γι’ αυτό και όλες οι χώρες επιδιώκουν τον περιορισμό της χρήσης τους, δεν αποτελούν παρά θεωρητικά εργαλεία που αναδεικνύονται για να διανθίσουν ανέξοδα τον δήθεν αγωνιστικό βερμπαλισμό.

Αν ο κ. Βαρουφάκης ήθελε να είναι ειλικρινής με όσες ιδέες αναπτύσσει θα έπρεπε να δώσει μια ειλικρινή απάντηση στο εξής ερώτημα. Αν αυτό που θα συμφωνηθεί ως τρόπος διευθέτησης που χρέους δεν περιλαμβάνει μείωση των ετήσιων τόκων τουλάχιστον ισόποση με τον εξαγγελθέντα περιορισμό των πλεονασμάτων πως θα καταστεί το χρέος όχι απλά βιώσιμο με βάση τις δικές του θέσεις αλλά έστω και με το υπάρχον χρονοδιάγραμμα που μιλά για 120% το 2020;

Η δεδομένη πρόθεση για επιμήκυνση (τουλάχιστον στα 50 χρόνια) και μείωση (σχεδόν μηδενισμό) των επιτοκίων θα επιφέρει ελάφρυνση των τόκων γύρω στα 2 δις ευρώ, άρα δίνει δυνατότητα επαναπροσδιορισμού του πλεονάσματος στο 2% για φέτος και στο 3,5% για του χρόνου. Αυτό είχε ήδη επιτευχθεί και απέμενε η ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης και η μετάβαση στην πιστωτική γραμμή που να συγκρατήσουμε ότι αποτελείται από τα αδιάθετα κεφάλαια του ΤΧΣ. Οποιαδήποτε συμφωνία που θα προσπαθήσει να παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως επιτυχία, θα πρέπει να πηγαίνει τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα κι όχι απλά να καταλήγει στον ίδιο στόχο με άλλη διατύπωση.

Αν λοιπόν η νέα αναδιάρθρωση του χρέους είναι αυτού του μεγέθους με ποιο τρόπο θα καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό που θα δημιουργηθεί από την εμμονή για στόχο πλεονάσματος 1,5% όταν και τότε για να πληρωθούν οι εναπομείναντες χαμηλότεροι τόκοι; Κάθε χρόνο έως το 2020 θα υπάρχει ένα κενό από 0,5% έως 1,5% (1-3 δις) που θα μας απομακρύνει και πάλι ακόμα κι από τον αρχικό στόχο για το 120% χρέος.

Σε αυτή τη διαπίστωση να προστεθούν και τα μειωμένα έως εξαλειμμένα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις που αναστέλλονται ή σταματούν οριστικά τα οποία ήταν μια ακόμα σημαντική μεταβλητή δεκάδων δις για την επίτευξη του επιθυμητού επιπέδου χρέους ως το τέλος της δεκαετίας. Θα πρέπει επίσης να αφαιρεθεί κι ένα μέρος από τα κεφάλαια του ΤΧΣ που η νέα κυβέρνηση επιθυμεί να χρησιμοποιήσει για τη διαγραφή κάποιων «κόκκινων» δανείων, αν και δεν προβλέπεται αυτή η χρήση τους από τη στιγμή που πέρασαν στην πιστωτική γραμμή.

Κεφάλαια που αν βγαίναμε πλήρως στις αγορές όπως προβλεπόταν η μη χρήση αυτών των ποσών θα μείωναν αυτόματα το χρέος κατά 6%. Όπως κατά περίπου 9% θα μειώνονταν το χρέος κι από την πώληση των μετοχών του ΤΧΣ στις τράπεζες κάτι που είναι πλέον αμφίβολο να συμβεί αν τηρηθούν οι κυβερνητικές δεσμεύσεις για περαιτέρω κρατικοποίηση τους.

Άρα καταλήγουμε στην προοπτική μιας τριπλής πληγής που αφήνει κυριολεκτικά στον αέρα όλο τον προγραμματισμό για την πορεία του χρέους. Εκτός κι αν υπάρχουν άλλες πιο ριζικές λύσεις στο πίσω μέρος του κυβερνητικών μυαλών που δικαιολογούν και το γεγονός ότι κανένας λόγος δεν γίνεται για το χρηματοδοτικό κενό όχι του 2015 (που υποτίθεται ότι θα καλύπτονταν από ένα μέρος της πιστωτικής γραμμής κι από την έξοδο στις αγορές) αλλά κυρίως του 2016 που όλοι πριν λίγους μήνες θεωρούσαν ότι θα προέρχονταν αποκλειστικά από τις αγορές.

Αλλά ο όρος «αγορές» έχει πάψει πλέον καν να αναφέρεται από τα επίσημα ελληνικά χείλη και μοιάζει να έχει ξεχαστεί ως προοπτική. Γιατί άραγε; Ή επειδή το κενό που περιγράψαμε στην επίτευξη του στόχου για μείωση του χρέους στο 120% θα καλυφθεί με αναγκαστικό νέο δανεισμό (εσωτερικό ή εξωτερικό με νέα επαχθέστερη συμφωνία) ή επειδή έχει παρθεί η απόφαση «ηρωικής» εξόδου και αλλαγής νομίσματος. Αυτό είναι το καλά κρυμμένο μυστικό;

Υ.Γ. Όλα αυτά λοιπόν που συνολικά αγγίζουν τα 60 δισ. ευρώ πάντα υπό την αίρεση ότι δεν θα υπάρξουν σημαντικές αρνητικές αποκλίσεις στην εκτέλεση του υπάρχοντος (που ήδη δείχνει υπαρκτή υστέρηση εσόδων) και των επόμενων προϋπολογισμών που θα οδηγούσε σε λήψη επιπρόσθετων νέων μέτρων.

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος –Ψυχολόγος

Οι προγραμματικές δηλώσεις έχουν πάντα μια αίσθηση οραματικού μεγαλείου, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από κάποιον που για πρώτη φορά γεύεται το μεθυστικό ποτό της εξουσίας. Ο Τσίπρας μας είπε πολλά τετριμμένα (που ελπίζουμε να μην πραγματωθούν με τον ίδιο τρόπο που μικρό κυβερνητικό σχήμα θεωρείται αυτό που διαθέτει 10 υπουργούς και καμιά 25 αναπληρωτές!), μερικά ενδιαφέροντα και άλλα φιλόδοξα σχέδια που θα κριθούν στην πορεία όπως συμβαίνει με κάθε κυβέρνηση. Μεγαλύτερη σημασία όμως έχουν όσα δεν μας είπε είτε λόγω αρχικής άγνοιας των δεδομένων, είτε λόγω ηθελημένης ωραιοποίησης μιας σειράς από αξιακές αρχές του.

Δεν μας διευκρίνισε πως γίνεται να κριτικάρεις την προηγούμενη κυβέρνηση για το ότι δεν ζήτησε εξάμηνη παράταση του μνημονίου, όταν εσύ τώρα αρνείσαι να την δεχτείς γιατί δεν συμφωνείς με τους όρους της. Ας έκανε δηλαδή ο προηγούμενος τον «κακό» για να διαθέτω εγώ περισσότερο χρόνο και να μην αναγκαστώ να αναλάβω τις ευθύνες μου;

Δεν μας εξήγησε με ποιο τρόπο θα περιόριζε την λιτότητα αν ήταν ο ίδιος πρωθυπουργός όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πως θα μείωνε τα 25 δις ευρώ πρωτογενών ελλειμμάτων χωρίς ουσιαστικά να αγγίξει τον υπερμεγέθη δημόσιο τομέα και την πραγματική κρατική σπατάλη; Εκτός κι αν θεωρεί ότι αρκούν οι επικοινωνιακές φούσκες των ελάχιστων εκατομμυρίων ευρώ από τη σωστή κίνηση του περιορισμού των υπουργικών συμβούλων και των κυβερνητικών αυτοκινήτων.

Δεν παραδέχεται ευθαρσώς ότι αυτό που υπονοεί είναι ότι οι εταίροι μας θα έπρεπε να επωμιστούν ταυτόχρονα και την απομείωση του χρέους και την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων... εις το διηνεκές, χορεύοντας στο ρυθμό των νταουλιών που με τόση επιτυχία περιφέρει εσχάτως στην Ευρώπη.

Δεν μας ενημέρωσε για το πως αντιλαμβάνεται την αξιολόγηση στο δημόσιο ως πραγματικό εργαλείο βελτιστοποίησης κι όχι ως πρόσχημα. Δεν καταλάβαμε πως συνδυάζεται το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων να περνά μέσα από την άκριτη κρατική χρηματοδότηση τους. Δεν έγινε κατανοητό πως θα βελτιωθεί η παροχή υγειονομικών υπηρεσιών όταν στο όνομα του εκλογικού λαϊκισμού περιορίζονται οι προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού για να καλυφθούν θέσεις από χαμηλών προσόντων απολυμένους. Έμεινε μυστήριο πως θα χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα χωρίς νέους φόρους και ειδικές εισφορές υπέρ τρίτων.

Κυρίως δεν ξεδιαλύναμε από τα λόγια του τον τρόπο με τον οποίο θα προέλθει η αναγκαία παραγωγική άνθηση. Στην φορολογική πρόταση του δεν αφιερώθηκε ούτε μια λέξη για την κινητροδότηση των επιχειρήσεων. Στο αναπτυξιακό του πλάνο δεν περιλαμβάνεται το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας, η αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων περιγράφηκε με μια ανεδαφική, κλειστοφοβική λογική.

Ακόμα περιμένω να ακούσω τις κυβερνητικές προβλέψεις για το ρυθμό ανάπτυξης και την αντίστοιχη μείωση της ανεργίας το 2015. Προβλέψεις που να ξεπερνούν τα δεδομένα του 2,9% και 22,5% αντίστοιχα. Αλλιώς οι αυτοκρατορικές εξαγγελίες θα μετατραπούν σε ψηφοθηρικά φληναφήματα.

Υ.Γ. Ούτε μια φράση δεν χαλάλισε ο Τσίπρας, μέσα σε μιάμιση ώρα ομιλίας, για το πως θα διασφαλιστεί η χρηματοδότηση της χώρας, πως θα επανέλθουμε στις αγορές ομολόγων. Εκτός κι αν έχει ήδη αποφασιστεί η αλλαγή νομίσματος ή έχει προαποφασιστεί η συνέχιση του μνημονίου και κάποιοι παρέλειψαν να μας ενημερώσουν!

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος –Ψυχολόγος

Πέρασαν δυο εβδομάδες «πρώτης φοράς αριστερά» και η συγκυβέρνηση αναλώθηκε σε εσωτερικές χαριτωμενιές και επαναβεβαίωση υποσχέσεων (αναμενόμενες μέσα στην γλυκιά ζάλη από την κατάληψη της εξουσίας) και εθιμοτυπικές διεθνείς αβρότητες με άλλους ηγέτες που καταλήγουν όπως όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης σε αναπτυξιακά ευχολόγια χωρίς τον καθορισμό συγκεκριμενοποιημένων στόχων και πρωτοβουλιών.

Τον ανούσιο δήθεν μήνα του μέλιτος ακολούθησε η σκληρή πραγματικότητα της αντιμετώπισης των θεσμικών παραγόντων. Η Ε.Ε. διαμέσου Γιουνκέρ διαμήνυσε στον Τσίπρα ότι χωρίς ολοκλήρωση της αξιολόγησης του υφιστάμενου προγράμματος δεν πρόκειται να ανοίξει διάλογος για την επόμενη (το μεταμνημονιακό καθεστώς που τώρα ακούω να μετατρέπεται σε νέο τετραετές «κοινωνικό συμβόλαιο» με τους δανειστές!).

Το ΔΝΤ απέκλεισε λόγω καταστατικού κάθε πιθανότητα απομείωσης της δανειακής συνεισφοράς της στην Ελλάδα και η ΕΚΤ για τους ίδιους λόγους απέκρουσε τις ευφάνταστες θεωρητικές ιδέες του Βαρουφάκη για αέναα ομόλογα, ρήτρες ανάπτυξης και πακτωλό πανάκριβων πλέον εντόκων γραμματίων και ανακοίνωσε τον αποκλεισμό των τραπεζών μας από τον απευθείας φθηνό δανεισμό παραπέμποντας μας στον πανάκριβο ELA που θα εξαφανίσει την προοπτική τριπλασιασμού των χορηγήσεων που είχαν ανακοινώσει τα εγχώρια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ήταν το αποκορύφωμα μιας απομόνωσης που ξεκίνησε με την συμμετοχή μας στην πιστωτική χαλάρωση υπό τον όρο της εξεύρεσης κοινού τόπου με τους εταίρους.

Τι απομένει; Το καθοριστικό επόμενο Eurogroup όπου έχει ήδη δοθεί τελεσίγραφο στην ελληνική πλευρά ότι χωρίς συμφωνία έρχεται το οριστικό τέλος της χρηματοδότησης. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι με μια ψευδεπίγραφη ταμπέλα «μεταρρυθμίσεις» κάτω από την οποία εκτός από απαραίτητες διαρθρωτικές κινήσεις για τους φορολογικούς μηχανισμούς, την γραφειοκρατία και τη διαφθορά (αυτές που περιλαμβάνει ο Βαρουφάκης στο 70% των αποδεκτών απαιτήσεων της τρόικας!) προσθέτει και μια σειρά από κινήσεις ανόρθωσης του πιο αντιπαραγωγικού κρατισμού στο δημόσιο τομέα και την οικονομία, θα πείσει τους συνομιλητές του ώστε να του παραχωρήσουν αφειδώς χρηματοδότηση και τεράστια ελαστικοποίηση των πρωτογενών πλεονασμάτων τέτοια που θα σημαίνει ότι για τα επόμενα χρόνια δεν θα πληρώνουμε κανέναν τόκο για το χρέος, τότε μάλλον κατοικοεδρεύει σε άλλον γαλαξία.

Δυστυχώς αν δεν προκύψει κάτι το εντυπωσιακό μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες καταλήγουμε σε μια μετωπική σύγκρουση με το «παπάκι» της ελληνικής κυβέρνησης να προσκρούει με πάταγο πάνω στην Ευρωπαϊκή νταλίκα με προκάλυμμα την στήριξη της κοινωνίας η οποία όμως έδωσε εξουσιοδότηση για μια σκληρότερη διαπραγμάτευση ελπίζοντας σε μια αναίμακτη και χωρίς σοβαρές συνέπειες αντιπαράθεση όχι στην ασύντακτη χρεοκοπία της χώρας.

Μετά από αυτό μια σχετική ρευστότητα στην αγορά ίσως διατηρηθεί για όσο διάστημα η ΕΚΤ θα αξιολογεί ως αξιόπιστες τις ελληνικές τράπεζες αλλά κι αυτή ανεπαρκής για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών. Τα ταμειακά αποθέματα του κράτους στερεύουν κι αν συνεχιστεί η υστέρηση δημοσίων εσόδων, που ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να καλύψει με νέους φόρους (όπως το ασαφές εφεύρημα της «επιδεικτικής διαβίωσης»), ειδικές εισφορές και νέες περαιώσεις επιχειρήσεων ενώ την ίδια στιγμή θα πετάει ως «τυράκι» στην κοινωνία την 13^η σύνταξη σε χαμηλοσυνταξιούχους (αν παραμένει κυβέρνηση ως το Δεκέμβριο!), την μελλοντική αύξηση του κατώτατου μισθού και την αντικατάσταση του ΕΝΦΙΑ με τον φόρο επί της περιουσίας που θα αγγίξει και τις καταθέσεις.

Ακόμα κι αν επιχειρηθούν λύσεις απελπισίας που θα παραπέμψουν την οριστική χρεοκοπία στον Ιούλιο, όπως η δέσμευση καταθέσεων, η αξιοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων ή η καθυστέρηση της πληρωμής μισθών και συντάξεων, το αποτέλεσμα δεν θα είναι παρά μια οδυνηρή παράταση σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς την λαιμητόμο. Εκτός κι αν προτιμηθεί μια ηρωική έξοδος μέσω ενός δημοψηφίσματος που με εθνικοαπελευθερωτικό γαρνίρισμα θα ωραιοποιεί την οικονομική και διπλωματική απομόνωση. Δεν μένει παρά να ευχηθούμε η σύνεση να πρυτανεύσει έστω και την ύστατη ώρα!

Κων/νος Μανίκας

Οικονομολόγος –Ψυχολόγος

Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα

Ετικέτες

Μετάφραση

Πληροφορίες

Σύνδεσμοι

Αρχείο

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ιστολόγια