Τα χρονικά περιθώρια όλο και στενεύουν. Οι
μέρες που απομένουν για προκύψει συμφωνία στο μεταρρυθμιστικό πακέτο και
τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας διαγράφονται η μια μετά την άλλη από τον
τοίχο του χρηματοδοτικού «κελιού». Αντί όμως να εντείνονται οι προσπάθειες ώστε
οι κυβερνητικές προτάσεις να διαθέτουν τον μέγιστο δυνατό ρεαλισμό και την οικονομική
αποτελεσματικότητα που θα πείσουν τους εταίρους να αποδεσμεύσουν τα
απολύτως απαραίτητα για την εγχώρια ρευστότητα κεφάλαια, επιδίδεται σε έναν
αγώνα αποπροσανατολιστικών και άκαιρων κινήσεων που ενώ χαίρουν την
εκτίμησης ή της ανοχής μεγάλου μέρους της κοινωνίας επί της ουσίας φέρνουν την
μεταρρυθμιστική μας χρεοκοπία..
Πως αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι ενώ
τα περισσότερα από τα μέτρα που προτάθηκαν είναι μονοδιάστατης επίδρασης
και αφήνουν δυσαναπλήρωτο κενό για την επόμενη χρονιά ή στηρίζονται σε ασαφείς
γενικεύσεις για την επιτυχία πρωτοβουλιών που θα αποκαλύψουν περίπου 12-15
δις «μαύρου» χρήματος μέσα στο επόμενο οκτάμηνο, επελέγη αυτό το κρίσιμο
διάστημα για να αρχίσουν τις λειτουργίες δυο κοινοβουλευτικές επιτροπές και
με τη δομή και τη στόχευση τους κυρίως εξυπηρετούν τους εσωτερικούς και
εσωκομματικούς σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ;
Η εξεταστική για το μνημόνιο
ξεκίνησε με την επίγνωση ότι δεν πρόκειται να αποδώσει παραγεγραμμένες ποινικές
ευθύνες που έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να εξευρεθούν σε καθαρά πολιτικές
αποφάσεις για τις οποίες οι υπεύθυνοι κρίνονται από το εκλογικό σώμα. Άλλωστε
μια πλήρης και με ψυχραιμία καταγραφή των εξελίξεων που διαχρονικά
οδήγησαν τη χώρα σε δημοσιονομικά, διαρθρωτικά και ανταγωνιστικά ατοπήματα αλλά
και του εξαρχής, έγκαιρου ή μη, τρόπου αντιμετώπισης της κρίσης που μας έφερε επαίτη
στα σκαλοπάτια του ΔΝΤ μπορεί να γίνει μόνο με μια σχετική απόσταση από τα
γεγονότα.
Προσωπικά θα την ανέμενα μετά την
ολοκλήρωση του υπάρχοντος προγράμματος, το πέρασμα στην πιστοληπτική γραμμή
και την οριστική επάνοδο στις αγορές. Αυτός όμως ο σχεδιασμός έχει πλέον
ανατραπεί, οπότε η συζήτηση για το όλο θέμα μετατρέπεται σε εργαλείο
ανούσιων κομματικών διαξιφισμών που δίνει και διεθνώς της εικόνα μιας βαθιά
διχασμένης χώρας. Με ένα σμπάρο δυο νεκρά «τρυγόνια». Εσωτερικός
αποπροσανατολισμός και διεθνής εξευτελισμός.
Αντίστοιχης ή και ακόμα πιο αφαιρετικής
αντίληψης είναι η πρωτοβουλία για την σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου
του χρέους που κανείς δεν μας έχει εξηγήσει τι ακριβώς θα προσφέρει στην
βελτίωση της διάρθρωσης του. Μια επιτροπή με αμφιβόλου κύρους άτομα από κάθε
γωνία του πλανήτη που δεν διαθέτει καμιά διεθνή νομιμοποίηση διαγραφής
του χρέους πέρα από μια απομονωτική μονομερή κίνηση στην οποία έτσι κι αλλιώς
θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε χωρίς την ανάγκη πομπωδών συνεδριάσεων.
Η πολιτική διαχείριση του δημοσίου
χρήματος δεν ποινικοποιείται από ανούσιες επιτροπές που το μόνο που θα
μπορούσαν να επιδιώξουν, αν δεν διαπνέονταν από μικροκομματικό αέρα, θα ήταν
μια ειλικρινής καταγραφή των πιθανότατα εσφαλμένων πολιτικών επιλογών
χωρίς όμως να μπορεί να τους αποδώσει χαρακτηριστικά αθέμιτης, νομικά
επιλήψιμης διάστασης. Γνωρίζουν καλά οι κυβερνητικοί παράγοντες ότι διεθνώς οι
όποιες περιορισμένες διαγραφές χρέους προέκυψαν μόνο για τη δράση
απολυταρχικών καθεστώτων χωρίς αυτό να σημαίνει, για να μην πω με αυτό ως
προϋπόθεση, την προσφυγή στο ΔΝΤ. Άλλωστε το παραδέχτηκε ο ίδιος ο Γ.
Βαρουφάκης.
Το ρολόι για την επιβίωση της χώρας
χτυπά αντίστροφα με επίμονο και όλο και πιο έντονο τρόπο. Εύχομαι η επιλογή
ορισμένων να συνδυάσουν την μεταρρυθμιστική χρεοκοπία της δημιουργικής ασάφειας
με κοινοβουλευτικές φιέστες επικοινωνιακής παραπλάνησης να μην σηματοδοτεί και
την ολοκληρωτική εθνική χρεοκοπία.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος
Μια χώρα διαρκώς στα πρόθυρα χρεοκοπίας και μια κυβέρνηση που "παίζει" καθυστερήσεις μέχρι την τελική συμφωνία του Ιουνίου.
Μια λίστα μεταρρυθμίσεων με φιλόδοξους στόχους και πενιχρές δυνατότητες άμεσης πραγματοποίησης.
Μια Βουλή χαμένη σε συζητήσεις χωρίς κοινοβουλευτικό περιεχόμενο που λειτουργεί στα όρια της θεσμικής παρεκτροπής και δίδεται βορά στο... συνταγματικό δικαίωμα της κατάληψης από αντιεξουσιαστές.
Υδρογονάνθρακες που προσφέρονται στις ΗΠΑ και ροδάκινα που αναζητούν το δρόμο τους προς τη Ρωσία.
Ένα ακόμα "Φρενοκομείο" στον iD Radio με τον Κώστα Μανίκα, Παρασκευή 1-3 μμ, αφουγκράζεται τα γεγονότα που έρχονται.
Μια λίστα μεταρρυθμίσεων με φιλόδοξους στόχους και πενιχρές δυνατότητες άμεσης πραγματοποίησης.
Μια Βουλή χαμένη σε συζητήσεις χωρίς κοινοβουλευτικό περιεχόμενο που λειτουργεί στα όρια της θεσμικής παρεκτροπής και δίδεται βορά στο... συνταγματικό δικαίωμα της κατάληψης από αντιεξουσιαστές.
Υδρογονάνθρακες που προσφέρονται στις ΗΠΑ και ροδάκινα που αναζητούν το δρόμο τους προς τη Ρωσία.
Ένα ακόμα "Φρενοκομείο" στον iD Radio με τον Κώστα Μανίκα, Παρασκευή 1-3 μμ, αφουγκράζεται τα γεγονότα που έρχονται.
Όταν υπογράφεις μια συμφωνία με ρητές
δεσμεύσεις και σπαταλάς αρκετές εβδομάδες σε χαιρέκακες δημιουργικές
ασάφειες και αδημιούργητες προσωπικές ερμηνείες έρχεται κάποτε η στιγμή που
το μόνο που σου απομένει να κάνεις είναι να «παίζεις» καθυστερήσεις ζυγιάζοντας
το κόστος ενός οριστικού άλματος στο κενό και μιας επώδυνης αποδοχής των
δεδομένων. Όχι τόσο το πολιτικό και οικονομικό κόστος όσο την επίπτωση της
μιας ή της άλλης απόφασης στις κοινωνικές ανοχές που κατόρθωσες να κατακτήσεις
με την επικοινωνιακή επιδεξιότητα των ρητορικών και θεσμικών συμβολισμών.
Η κυβέρνηση επιδίωξε να ακροβατήσει ανάμεσα
στον Ευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό «καταναγκασμό» και την διεκδικητική ψευδαίσθηση
χαρακτηρίζοντας ως μη υφεσιακά μέτρα την αύξηση κάποιων συντελεστών, την
διατήρηση ενός ωραιοποιημένου ΕΝΦΙΑ, την κατάργηση των φοροαπαλλαγών, τον φόρο
πολυτελείας ή έναν πιθανό fat tax με πατερναλιστική αντίληψη για την κρατική
επιβολή του πιο υγιούς.
Φόρτωσε την λίστα που κατέθεσε με μέτρα
περισσότερων δισεκατομμυρίων ευρώ από όσα χρειάζεται για την επίτευξη ακόμα και
3% πλεονάσματος ακριβώς επειδή ούτε η ίδια πιστεύει ειλικρινά στην άμεση
αποδοτικότητα των προτάσεων της, ελπίζοντας ότι έστω και κάποια από αυτά αν
λειτουργήσουν, έστω και μερικώς, θα ευοδωθούν τα δημοσιονομικά πλάνα.
Πως να στοιχηματίσεις όμως στην επιτυχία
παρεμβάσεων που στηρίζονται σε πληθώρα ελέγχων που είναι αδύνατο να
πραγματοποιηθούν μέσα λίγους μήνες. ώστε να προσφέρουν οφέλη για το 2015, τον
καταλογισμό σχετικών προστίμων και κυρίως την ανεμπόδιστη από νομικές
καθυστερήσεις άμεση είσπραξη τους ή αναφέρονται σε δράσεις που ακόμα κι αν
λειτουργήσουν θα έχουν εφάπαξ αποτέλεσμα και θα απαιτούν την λήψη νέων
μέτρων την επόμενη χρονιά; Πάνω από τα 2/3 της λίστας κινείται σε αυτό το
αβέβαιο πλαίσιο.
Ορισμένοι στην κυβέρνηση ηδονίζονται με
την προοπτική μιας έστω και βραχύβιας αθέτησης πληρωμών που δεν θα
φτάσει ως την επίσημη ανακήρυξη χρεοκοπίας μετά από ένα μήνα, αφού θα έχει
υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές εντός του Απριλίου. Βλέπουν σε αυτή την
επιλογή την τελευταία ηρωική καθυστέρηση που θα συνεγείρει τόσο πολύ τα
πλήθη ώστε να δείξουν κατανόηση στις επιμέρους τελικές υποχωρήσεις. Αγνοούν ή
αδιαφορούν πέρα από όλα τα άλλα (πιθανότητα cross default, περιορισμό ELA κλπ) για την ανεπανόρθωτη ζημιά στην πραγματική οικονομία και την καταρράκωση
της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας.
Κατά πάσα πιθανότητα αυτή η εξέλιξη θα
αποφευχθεί ακόμα κι αν χρειαστεί μια ιδιότυπη εσωτερική στάση πληρωμών
για λίγες ημέρες γιατί κάποιοι μάλλον συνειδητοποιούν ότι το τόσο κοντινό
παιχνίδι με τη φωτιά μπορεί να φέρει έναν παρελκυστικό εθισμό που θα σε σπρώξει
μέσα της. Άλλωστε, όπως έλεγα και πριν τις εκλογές, το πραγματικό
χρηματοδοτικό πρόβλημα θα προκύψει για την πληρωμή μισθών και συντάξεων στα
τέλη του Απριλίου.
Όσες καθυστερήσεις όμως κι αν εξαντληθούν
για να διατηρήσουν σε αγωνιστική εγρήγορση το λαϊκό φρόνημα, η καθοριστική
συμφωνία του Ιουνίου δεν μπορεί να αποφευχθεί. Αν θα κατορθωθεί να θεωρηθεί
ταυτόχρονα κοινωνικά «αναίμακτη» και μεταρρυθμιστικά επαρκής θα εξαρτηθεί από
το βάθος της συλλογικής ανάγκης για ψευδεπίγραφη ικανοποίηση και την επιλεκτική
προβολή προαποφασισμένων Ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών όπως η απομείωση του
χρέους, η ποσοτική χαλάρωση και το αναπτυξιακό πακέτο Γιουνκέρ.
Ανάλογα με το ισοζύγιο των κοινωνικών
αντιδράσεων και αντιμέτωπη με το φόβο των ευθυνών, η κυβέρνηση μπορεί να
μεταθέσει το βάρος της τελικής απόφασης στους πολίτες περιμένοντας από την
θυμική, λαϊκή αίσθηση να επικροτήσει την όποια συμφωνία όσο ετεροβαρής κι αν
είναι ως αντίβαρο στο ενοχικό μνημονιακό παρελθόν. Μόνο που μερικές
φορές οι αμυντικές καθυστερήσεις κλείνουν με ανέλπιστα γκολ, ενίοτε και
αυτογκόλ!
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Ρυθμοί προμηθειών και ηθικής ασυνέπειας από τον Κατρούγκαλο. Επετειακοί χοροί που μπλέκονται με τα πολιτικά επικοινωνιακά σόου.
Από την αποτελεσματική για την ανεργία διαχείριση των 2 δις του πακέτου Γιουνκέρ μέχρι τις μελέτες για την υπερφορολόγηση με μισές αλήθειες και επιλεκτική ερμηνεία.
Από την Ευρώπη του Σαρκοζί και των ψαλιδισμένων Podemos έως τον Πούτιν που ονειρεύεται τη δικιά του νομισματική ένωση.
Στο ανανεωμένο δίωρο "Φρενοκομείο" με τον Κώστα Μανίκα. Κάθε Παρασκευή 1-3 μμ στον iD Radio.
Υ.Γ. Η φωτογραφία που συνοδεύει το ηχητικό αρχείο δεν είναι δικής μου επιλογής!!!
Από την πρώτη στιγμή σύστασης αυτής της
κυβέρνησης τίθεται επιτακτικότερα από κάθε άλλη φορά η ανάγκη συναίνεσης και
στήριξης της νέας προσπάθειας. Μια πενταετία σκληρών αποφάσεων, δύσκολων
επιλογών, βαρύτατων επιπτώσεων στην οικονομία και την κοινωνία ρίζωσαν
περισσότερο στις καρδιές και λιγότερο στο νου την συλλογική ανάγκη για μια εναλλακτική
διατύπωση της πραγματικότητας ακόμα κι αν είναι πλασματική και εν πολλοίς
εικονική.
Η ομοθυμία στις κυβερνητικές πρακτικές δεν
προβάλλεται ως ιδεολογική ταύτιση ή αποδοχή πρακτικότητας αλλά ως απαραίτητη απεμπόληση
της ενοχικής συνταύτισης με όλες τις μνημονιακές αρχές λιτότητας. Αυτό
είναι το επιχείρημα, όχι σαφώς προσδιορισμένο και ευθαρσώς εκπεφρασμένο, που
χρησιμοποιούν ακόμα και πολιτικά πρόσωπα από τις πιο ασύνδετες μεταξύ τους
καταβολές για να δικαιολογήσουν την θετική στάση απέναντι στο κυβερνητικό
εγχείρημα.
Μόνο που είναι τεράστιο το άλμα από την
ειλικρινή ευχή για το καλύτερο δυνατό εθνικό αποτέλεσμα, που όλοι θα
έπρεπε να εύχονται για οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, και στην άκριτη αποδοχή
πολιτικών και οικονομικών αρχών που εξυπηρετούν ιδεολογικές αγκυλώσεις και
υπερφίαλες ασαφείς γενικεύσεις. Η κατανόηση στις επιμέρους συνέπειες μιας
προηγούμενης πολιτικής δεν οδηγεί υποχρεωτικά στο να ενστερνιστείς ακόμα και
ασυντόνιστες, σπασμωδικές αντιδράσεις ή αντικρουόμενες, παρορμητικές σκέψεις.
Η πρόσκληση προς άπαντες να μετατραπούν σε
ιδεολογικούς λωτοφάγους και αυτοματοποιημένους χειροκροτητές στηρίζεται στην διαχρονική
ομογενοποίηση της πολιτικής «διανόησης» γύρω από λαϊκίστικα αξιώματα που
αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως πελάτη. Αν σε αυτό προστεθεί και μια φαντασιακή
εθνική μεγαλομανία, απότοκο της καπηλείας ενός ένδοξου ιστορικού
παρελθόντος, κατασκευάζεται ένα παραπλανητικό πλαίσιο φαινομενικής
δυναμικότητας που υποκρύπτει τη βαθιά φοβική σχέση με την ρεαλιστική
διαχείριση της πραγματικότητας.
Τα μέσα για την επίτευξη του στόχου
αποφλοιώνονται του ιδεολογικού τους περιβλήματος, φορτίζονται με επικοινωνιακούς
συναισθηματικούς χρωματισμούς και καθυποτάσσονται στη «βία» της
θυματοποίησης και της αγίας αθωότητας. Η μυθοπλαστική αποχαύνωση απαιτεί
μαζικό χειροκρότημα και άκριτη επιδοκιμασία ως πειστήριο προσχώρησης στην ιερή
αυτοθυσία.
Η συναίνεση δεν επιτυγχάνεται ως επιβαλλόμενος
καταναγκασμός πάνω σε αστήρικτες προθέσεις. Προκύπτει ως διεργασία διαρκούς
διαβούλευσης και επισταμένης μελέτης όλων των παραγόντων που κατατείνει σε δημιουργική
σύνθεση συμβατών προσεγγίσεων. Δεν εκστομίζεται με καταγγελτική φόρα για να
συνοδευτεί ακόμα και με θεσμική ύβρη, ούτε προσδιορίζεται ως σύρσιμο του
μετανοούντα στην νέα θεοκρατική αλήθεια. Προϋποθέτει τόλμη, σύνεση και
διορατικότητα που δεν προσφέρονται μαζί με την μιντιακή προσποίηση του
αλάθητου.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος
Υπάρχουν γρήγοροι χοροί που είναι
εύκολο να χάσεις τα βήματα σου και να σκοντάψεις και τότε πρέπει να επιδείξεις
επιμονή, θάρρος να ξανασταθείς άμεσα στα πόδια σου και να πιάσεις πάλι τη
ρυθμική αλληλουχία. Υπάρχουν και αργόσυρτοι χοροί, λιγότερο περίπλοκοι
σε τεχνικό επίπεδο αλλά εξίσου, αν όχι περισσότερο, επιρρεπείς σε λάθη αφού δεν
υπάρχει η ταχύτητα για να καλύπτει ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις από το άριστο
και κάνει προφανή κάθε παρέκκλιση.
Στην πολιτική η μια ή η άλλη επιλογή
μπορεί να σημαίνει στρατηγικό επαναπροσδιορισμό που αλλάζει τα δεδομένα,
τους στόχους, τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται. Το τωρινό ιδιαίτερο περιβάλλον
θέτει αυτό το πιεστικό δίλημμα (αργός ή γρήγορος χορός) στη σημερινή
κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό που πρέπει να αποφασίσει άμεσα αν θέλει να
λειτουργήσει ως ένας πραγματικός ηγέτης που σταθμίζει τα γεγονότα και τα
αντιμετωπίζει με διορατικό πνεύμα.
Θα επιλέξει τελικά την φρενίτιδα ενός
επιταχυνόμενου πολιτικού χορού με αρκετές δόσεις ημιμάθειας, πρόσκαιρου
αυτοεκπληρούμενου ενθουσιασμού και περίτεχνου αλλά ανούσιου εντυπωσιασμού; Η
βιασύνη στις αποφάσεις, ο ίλιγγος της ταχύτητας η αφέλεια στην
αξιολόγηση του χορευτικού συνοδού (συνδιαπραγματευτή) φέρνει συνήθως έλλειψη
συντονισμού, μπερδέματα και απρόσεκτες πτώσεις καμιά φορά επώδυνες και
αιματηρές.
Από την άλλη, ο πιο αργός πολιτικός χορός
είναι μια πρόκληση υπομονής, σταθερότητας, αρμονικής συνεύρεσης με τον
παρτενέρ. Οφείλεις να είσαι στιβαρός, προσεκτικός, μεθοδικός και να κάνεις το
επόμενο βήμα αφού έχεις σιγουρευτεί ότι έχει ολοκληρωθεί επαρκώς το
προηγούμενο. Πρέπει να χαλιναγωγήσεις την έμφυτη τάση για παρορμητικότητα
αλλιώς κινείσαι μέσα σε τόνους φαιδρότητας και καταλήγεις να
αυτογελοιοποιείσαι.
Ο Τσίπρας βρίσκεται αυτές τις μέρες μπροστά
στην επιλογή μιας πιο δωρικής ρυθμικότητας που μπορεί να μην συνεγείρει τα
πλήθη το ίδιο με την διεγερτική ορμή του φουριόζου αλλά περιορίζει τις
πιθανές απώλειες (προσωπικές και συλλογικές) και στην απορρόφηση από τη δίνη
της στιγμιαίας δυναμικής που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα της αφήνοντας
πίσω ανεπανόρθωτες ζημιές και χαλάσματα. Αυτή η απόφαση θα σημάνει τη δομική
επανατοποθέτηση στο διεθνή χάρτη ή την απομόνωση με ένστικτα αυτόφωτης
γεωγραφικής κουκκίδας.
Από τον ίδιο θα εξαρτηθεί αν πέρα από την
επικοινωνία και τα παιχνίδια συμβόλων και ορισμών θα επιλέξει να παραχωρήσει
μέρος της πρώιμης γρηγοράδας προσβλέποντας σε μεσοπρόθεσμα οφέλη ή θα
πατήσει το γκάζι της μονογραμμικής διαδρομής αδιαφορώντας για την πρόσκρουση
που πλησιάζει. Ο καιρός γαρ εγγύς!
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Ο κοινωνικός
εκφοβισμός που καταδικάζει ορισμένους να υπόκεινται τις συνέπειες της
«τυραννίας» της διαφορετικότητας.
Ο πολιτικός
εκφοβισμός της ολοκληρωτικής έλλειψης ρευστότητας και του δημοσιονομικού
εκτροχιασμού και η lifestyle πλευρά της πολιτικής, από τις
στιλιζαρισμένες φωτογραφήσεις μέχρι τους εορταστικούς χορούς και τα πανηγύρια.
Ο
χρηματοπιστωτικός αέρας που κάποιοι τον μπερδεύουν με τον δημοσιονομικό
ομογενοποιώντας τις αιτίες που δημιουργούν τον καθένα.
Το νέο,
πρωτοποριακό δόγμα χαλαρής δημόσιας τάξης που προωθεί η κυβέρνηση
εντυπωσιάζοντας την υφήλιο.
Δεν έχουν περάσει
και πολλά χρόνια από τότε που μπήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο η φράση «ότι
είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό» σηματοδοτώντας τον άρρηκτο δεσμό της
πολιτικής πρακτικής με τον ηθικό καθαγιασμό. Όσο κι αν ο πολιτικός στίβος
ενσωματώνει λειτουργικά ένα κομμάτι ανηθικότητας αυτό που αφορά τη συνειδητή
υπερβολή στην επικοινωνιακή διαχείριση των υποσχέσεων, που όλοι λίγο πολύ το
αποδεχόμαστε ως θεραπευτική αγωγή πρόσκαιρης ελπίδας, παραμένει ένα
μεγάλο πεδίο διαμάχης για τα όρια της ηθικής υπόστασης των πολιτικών αποφάσεων.
Επιτρέπεται ένας επαγγελματίας
με πολιτικές βλέψεις να συμμετέχει σε δουλειές που έχουν σχέση με το
δημόσιο; Συνάδει με το άμεμπτο κύρος ενός μέλους του κοινοβουλίου η
οικογενειακή ανάμειξη σε υποθέσεις που εμπλέκονται με κρατικές δραστηριότητες;
Που καθορίζεται η κόκκινη γραμμή που οριοθετεί την ταύτιση του θεωρητικά
απολύτως νόμιμου με την κοινωνικά επιβαλλόμενη ηθική αναγκαιότητα;
Αν η εκμετάλλευση
των φορολογικών παραδείσων ή η μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό, τη στιγμή
που νουθετείς την κοινωνία για να στηρίξει την εγχώρια οικονομία, είναι ένα
παράπτωμα αξιοπιστίας και συνέπειας, το να παρέχεις τις υπηρεσίες σου με υψηλό
μάλιστα τίμημα σε όσους αντιπαρατίθενται με το ελληνικό δημόσιο την
στιγμή που προετοιμάζεσαι να αποκτήσεις κυβερνητικά αξιώματα αποτελεί
προσχεδιασμένο έγκλημα που ξεπερνά την απλή ηθική υποχρέωση.
Καταρχάς είναι
ύβρις προς μια δοκιμαζόμενη εργασιακά ομάδα συμπολιτών το να προσφέρεις την
καλοπληρωμένη επιστημονική σου βοήθεια με δόλωμα την αναμενόμενη πολιτική
ανέλιξη σου και την μελλοντική δυνατότητα να δημιουργήσεις ευνοϊκές
συνθήκες για τη δικαίωση των σημερινών πελατών σου. Όλο αυτό μετατρέπεται σε
ακόμα μεγαλύτερη ύβρη όταν συνοδεύεται και με την εμμονή να παριστάνεις ότι
ζήτημα προκύπτει μόνο εάν υπάρχουν σχετικές υποθέσεις αφού ανέλαβες το
υπουργείο λες και το αμέσως προηγούμενο οκτάμηνο (από τις ευρωεκλογές έως τις
εθνικές) η προσέλκυση πελατών δεν οφείλονταν στο υπονοούμενο της
κυβερνητικής αναμονής.
Η διαχρονική
υποκρισία και η μικροπολιτική αντίληψη που διαπερνά οριζόντια τους
ιδεολογικούς χρωματισμούς ξεπερνά κάθε ανοχή όταν ταυτίζεται με την αντίληψη
ότι οι παραιτήσεις των πολιτικών στελεχών δίδονται μόνο κάτω από την
ανυπέρβλητη μιντιακή πίεση κι όταν αρχίσει να μεγιστοποιείται το πολιτικό
κόστος εφόσον χάνεται η δυνατότητα διαχείρισης της κρίσης ή ακόμα χειρότερα
αφού προκύψουν αποχρώσεις ενδείξεις ποινικής ενοχής υποβαθμίζοντας την ηθική
διάσταση του ζητήματος σε επουσιώδες αγκαθάκι.
Ένα από τα
κυριότερα θεσμικά θέματα που διατάραξαν στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης την εμπιστοσύνη
ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία ήταν το ανεκπλήρωτο αίσθημα
δικαιοσύνης. Μια διαρκής αίσθηση απόκρυψης της αλήθειας, αποφυγής της ευθύνης,
που μπορεί να μην πάντοτε δικαιολογημένη αλλά χάραξε στη συνείδηση των πολιτών
μια βαθιά πληγή αμφιβολίας. Αλαζονικές συμπεριφορές, παλαιότερες αλλά
και πρόσφατες όπως του κ.Κατρούγκαλου, που εναποθέτουν στην νομικίστικη
επεξηγηματικότητα τις ελπίδες για την κάλυψη σκιών, βαθαίνουν παρά επουλώνουν
αυτό το ρήγμα.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος
Ο κ. Πανούσης
ένας αξιοπρεπέστατος καθηγητής του Παντείου με χαρακτήρα μετριοπαθή, νουνεχή,
χωρίς υπερβολές και προκλητικές ακρότητες όπως κάποιοι συνάδερφοι του,
αναμένονταν να είναι μια επιλογή που θα υπηρετήσει τη Δημόσια Τάξη με υψηλό
δημοκρατικό συναίσθημα αλλά και ρεαλισμό μακριά από τις χαλαρές αντιλήψεις
που διαχρονικά διαπερνούσαν το σκεπτικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αποδεικνύεται όμως, μέρα με
τη μέρα, ότι ο εκπρόσωπος της «αριστεράς της ευθύνης» στην προσπάθεια του να
συγκεράσει την κοινωνική ανάγκη για ασφάλεια με την απέχθεια μέρους της
κυβερνητικής παράταξης προς την αστική ευνομία δεν αποφεύγει τραγικά λάθη.
Ξεκίνησε
μετατρέποντας τα κέντρα φιλοξενίας παράνομων μεταναστών σε ιδιότυπα
κάμπινγκ όπου όποιος θέλει μπαίνει και βγαίνει με το κράτος σχεδόν αμέτοχο
παρακολουθητή. Ούτε η ποιότητα των κέντρων και των υπηρεσιών που προσφέρουν
αναβαθμίστηκε, ούτε οι μετανάστες βρίσκουν λύση στο πρόβλημα τους με το να
διοχετεύονται με τηλεοπτική κάλυψη και πάλι στο κέντρο της Αθήνας βορά στα
νύχια του οργανωμένου εγκλήματος, ούτε φυσικά η εικόνα της πόλης και η ζωή
των πολιτών αναβαθμίζεται.
Έτσι περάσαμε στο
επόμενο στάδιο όπου έμπλεξε, από άγνοια ή κομματική πίεση, τις υποχρεώσεις
και τα δικαιώματα των συνθηκών Σένγκεν και Δουβλίνο ανοίγοντας μια συζήτηση
για την άκριτη, μαζική χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων προωθώντας δεκάδες
χιλιάδων μεταναστών προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Το νήμα αυτής της διπλωματικά
επικίνδυνης λογικής που οδηγεί τη χώρα στον απομονωτισμό «τραβήχτηκε»
από άλλους κυβερνητικούς παράγοντες τόσο πολύ που έφτασε στο σημείο να
ταυτίζεται ακόμα και με κραυγές για τζιχαντιστές.
Ήρθαν και τα
γεγονότα των τελευταίων ημερών να επιβεβαιώσουν ότι το νέο δόγμα δημόσιας
τάξης δεν είναι άλλο από τα «χαλαρά και βλέπουμε!». Η πολυήμερη κατάληψη
της Νομικής και των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, η «καλλιτεχνική» βεβήλωση του
Πολυτεχνείου και του αγάλματος του Παλαμά ο αποκεφαλισμός της Κυβέλης, η ανίερη
ασέλγεια εκκλησιών κι όλες οι λοιπές καταστροφές χωρίς καμιά αστυνομική
παρέμβαση υπηρετεί μια δεδομένη προσέγγιση που εξέφρασε ο ίδιος ο κ. Πανούσης
μιλώντας για λιγότερες ζημιές από την μη σύγκρουση με τους αντιεξουσιαστές!
Ήδη πολλές χώρες ανά την υφήλιο ζητούν την τεχνογνωσία και το πλάνο δράσης
αυτής της πρωτοποριακής συλλογιστικής!
Ως κερασάκι στην
τούρτα της χλιαρότητας προστέθηκε και η ρύθμιση για την κατάργηση των
φυλακών υψηλής ασφάλειας, ευνοϊκές αλλαγές στις άδειες και διεύρυνση των
δυνατοτήτων επικοινωνίας των βαρυποινιτών. Ο ανθρωπισμός που οφείλει να διέπει
κάθε δημοκρατικό καθεστώς δεν μπορεί να συγχέεται με φωτογραφικές παρεμβάσεις προς
όφελος ειδεχθέστατων εγκληματιών που τους δίνουν περιθώριο συνέχισης της
δράσης τους, όταν μάλιστα δεν υπάρχει και το τεχνολογικό υπόβαθρο για την
αποτελεσματική παρακολούθηση τους εκτός φυλακής.
Η ασφάλεια για
μια κοινωνία δεν είναι παράπλευρη επιθυμία αλλά δομικό στοιχείο διατήρησης
της συνεκτικότητας και εμπέδωσης της ισονομίας ως βασική προϋπόθεση για την
εύρυθμη λειτουργία της. Όσοι επιμένουν να την υποσκάπτουν με προκάλυμμα
ιδεοληπτικούς ψυχαναγκασμούς ριζωμένους από ξεπερασμένες καταπιεστικότερες
εποχές, δεν αδιαφορούν απλά για την αντιμετώπιση υπαρκτών προβλημάτων αλλά
μετατρέπουν τη χώρα σε μια κοιτίδα εγκληματικής χαλαρότητας.
Κων/νος Μανίκας
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας
Υποδεχτήκαμε το Brussels Group με τα βασανιστήρια του σολομού και της σαμπάνιας κλειδώνοντας το σε πολυτελείς σουίτες;
Αναφερόμαστε σε μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο για να αποφύγουμε τις πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και την οικονομία, αν χρειαστεί κρυπτόμενοι πίσω κι από ένα δημοψήφισμα;
Οι εθελοντές φοροεισπράκτορες του Βαρουφάκη θα καταπολεμήσουν κάποιες νοοτροπίες δεκαετιών ή θα αναδείξουν άλλες όπως η συναλλαγή;
Που συναντά η εγχώρια πολιτική επίκληση στον Τζιχαντισμό, την επίκληση στην τέχνη για την βεβήλωση αστικών συμβόλων όπως το Πολυτεχνείο;
Το «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα, κι αυτή την Παρασκευή στη 1 μμ στον iD Radio επιχείρησε να δώσει πειστικές απαντήσεις.
ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM
Υποδεχτήκαμε το Brussels Group με τα βασανιστήρια του σολομού και της σαμπάνιας κλειδώνοντας το σε πολυτελείς σουίτες;
Αναφερόμαστε σε μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο για να αποφύγουμε τις πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και την οικονομία, αν χρειαστεί κρυπτόμενοι πίσω κι από ένα δημοψήφισμα;
Οι εθελοντές φοροεισπράκτορες του Βαρουφάκη θα καταπολεμήσουν κάποιες νοοτροπίες δεκαετιών ή θα αναδείξουν άλλες όπως η συναλλαγή;
Που συναντά η εγχώρια πολιτική επίκληση στον Τζιχαντισμό, την επίκληση στην τέχνη για την βεβήλωση αστικών συμβόλων όπως το Πολυτεχνείο;
Το «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα, κι αυτή την Παρασκευή στη 1 μμ στον iD Radio επιχείρησε να δώσει πειστικές απαντήσεις.
ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM
Δυο όψεις της
ίδιας υφέρπουσας φασίζουσας νοοτροπίας. Δυο παράλληλες εικόνες της πιο
αντιδραστικής, της πιο νιχιλιστικής κοινωνικής κουλτούρας. Ο εξοβελισμός της «αποσχιστικής»
αριστείας και η διαπόμπευση της «ανισόρροπης» διαφορετικότητας σε
ένα πακέτο επιβαλλόμενου εξισωτισμού με την ιδεολογική κουκούλα των πολιτικών
προτεραιοτήτων και τη συνενοχή της φοβισμένης συλλογικής ανοχής. Δυο
μορφές σχεδόν αποδεκτής βίας που στραγγαλίζουν το καθ’ εικόνα Θεού και την
«υπεράνθρωπη» Νιτσεϊκή φύση μας.
Όταν αναλώνεσαι
νυχθημερόν σε φορτισμένους συμβολισμούς και δυσνόητους ορισμούς και
εμπιστεύεσαι την ελληνική Παιδεία και τον Πολιτισμό στον Μπαλτά και τον Χασάπη
τότε ή κάπου στη διαδρομή έχασες τον σημειολογικό προσανατολισμό ή κάτι
προσπαθείς να μας πεις με έμμεσο τρόπο. Η αναγόρευση των αντι-εκσυγχρονιστικών
ιδεολογικών παρωπίδων που αντιλαμβάνονται την εκπαίδευση ως απολύτως χαλαρό
αχταρμά ημιμάθειας και αντιμετωπίζουν με ακόμα πιο ιδεοληπτικό μίσος την
αριστεία, την ξεχωριστή ικανότητα μεταφράζονται σε κεντρική επιλογή επιβολής
μιας άχρωμης «δικαιοκρατικής» ομοιομορφίας.
Ο Χιτλερισμός που
επικαλέσθηκαν δεν βρίσκει πιο ολοκληρωτική έκφραση παρά στη συνειδητή «βιαιοπραγία»
της καταπίεσης της διανοητικής μοναδικότητας. Ένας καταναγκασμός απάρνησης
της διακριτής αντίληψης θυσία στην κρατική απαλλοτρίωση της συλλογικής
δυναμικής. Στην εποχή της ελεύθερης διάχυσης της γνώσης, της τεχνολογικής
ανατροπής των δεδομένων συνθηκών, της διαδραστικότητας και της αυξημένης
αυτονομίας οι έσχατοι διαχειριστές της εγχώριας Παιδείας κινούνται με άξονα τις
πιο ρυπαρές και σκοτεινές ιστορικές γωνιές.
Η τυραννία της
αριστείας είναι ο αβάσταχτος δημιουργικός βρόγχος της εξύψωσης που δεν
μπορεί να καταπιεί η ομογενοποιημένη αντίληψη του ξεπεσμένου ιδεολόγου και
αναζητεί τρόπους να την χαλιναγωγήσει ώστε να μην αποτελεί φόβητρο, ανησυχητικό
ερέθισμα στην ευδαιμονία της αδιαφορίας. Ως άλλη πράξη στο ίδιο έργο εντάσσεται
και η δια της αφωνίας επιβράβευση της «καλλιτεχνικής» βεβήλωσης του
Πολυτεχνείου. Η σπίλωση της καθαρότητας των αστικών συμβόλων συμβαδίζει με
την ανεκτικότητα στην πολιτικοποιημένη κατάληψη τους όπως άλλωστε μας έδειξε
και η φυσικότητα αποδοχής ανάλογης δράσης στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συμπεριφορική
παρέκκλιση από τα τετριμμένα, η ιδιαίτερη άποψη ή η στάση ζωής που δεν
αναπαράγει τα στερεότυπα, η αναγόρευση κάθε διαφωνίας σε ιερό πόλεμο γεννούν
μια άλλη μορφή τυραννικής βιαιότητας στην οποία εθιζόμαστε λίγο, λίγο, όλοι
μας. Πότε με εξευγενισμένες δόσεις ρατσισμού, πότε με γελοιοποίηση
και εκφοβισμό της προσωπικότητας που ξεκινά από το ίδιο μας το σπίτι και
διαπερνά όλα τους χώρους κοινωνικής δραστηριότητας, πότε ακόμα και με ισοπεδωτικές
αντιλήψεις για το πολιτικό σύστημα.
Όταν όμως έρχεται
η ώρα του τραγικού απολογισμού όλοι κρυβόμαστε πίσω από καλοφτιαγμένες
δικαιολογίες που μεταθέτουν το βάρος της ευθύνης, μας προφυλάσσουν από την
παραδοχή της διαχρονικής υπεροπτικής στάσης. Η αντιμετώπιση του
θεωρούμενου αδύναμου, αυτού που επιλέγει την προσωπική αυθεντικότητα ή όποιου
καταχωρούμε ως εχθρό, με μέσα υποτίμησης ή εξάλειψης του, απλά προβάλλει και
μεταθέτει με τον χειρότερο τρόπο το άλυτο μυστήριο των καταπιεσμένων
ενστίκτων μας.
Η τυραννία της
ανεκτικότητας, αν όχι της αποδοχής, είναι το άλλο άκρο της τυραννίας της
αριστείας. Όσο «μαρτύριο» είναι η εξιδανίκευση της ικανότητας για τους
ομολογητές της μετριοκρατίας άλλο τόσο «βάσανο» αποτελεί η κατανόηση της
διαφορετικότητας για τους αυτοαναγορευόμενους σε κατόχους της μοναδικής
αλήθειας. Ο αντικατοπτρισμός στον καθρέφτη της ατροφικής ανθρώπινης
ύπαρξης.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος
Μια κυβέρνηση που
εκλογικά αντιπροσωπεύει το 41% των πολιτών και βρέθηκε τις πρώτες εβδομάδες με διπλάσια
δημοσκοπική θετική προδιάθεση διέθετε όλη την πίστωση χρόνου για να
ξεδιπλώσει ταχύτατα τις πρωτοβουλίες της. Οι νέοι κρατούντες θα έπρεπε να
αντιληφθούν πλήρως ότι η εντολή που τους δόθηκε εμπεριείχε ένα διττό σκοπό
(τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους αλλά και την πάση θυσία διατήρηση της χώρας
στο ευρώ) και να προσπαθήσουν να συνδυάσουν την όποια επιθετική ρητορική με
το συμβιβαστικό πνεύμα.
Μόνο που τελικά παρερμήνευσαν
τα δημοσκοπικά ευρήματα και εξέλαβαν την αρχική ανοχή, στοιχείο δεδομένο
για κάθε καινούρια κυβέρνηση, ως άκριτη αποδοχή κάθε επιλογής. Από την εποχή
του Γ. Παπανδρέου που έχαιρε της εκτίμησης του 80% του λαού έως ακόμα και το
σχήμα Παπαδήμου που ξεπερνούσε το 65%, κάθε προσπάθεια στα πρώτα της βήματα
περιβάλλεται με την κατανόηση και την προσδοκία των πολιτών.
Ενάμιση μήνα
μετά, αναλώθηκε πολύτιμος χρόνος για ερμηνείες ορισμών, συμβολισμούς
(όπως η δήμευση του ινστιτούτου Γκαίτε!), γελοιότητες (με τους τουρίστες
μυστικούς φοροεισπράκτορες!) και συνωμοσιολογικά σενάρια που επιχειρούν
να απαλείψουν από το δημόσιο διάλογο αρνητικά φορτισμένες εκφράσεις, να
προσδώσουν μια επίπλαστη διαφορετική αίσθηση στο δεδομένο πλαίσιο και να
μεταθέσουν την ευθύνη των πιεστικών εξελίξεων σε αποπροσανατολιστικούς
εγχώριους και διεθνείς παράγοντες.
Κι ενώ οι πάντες
βλέπουν την κλεψύδρα, για την συμφωνία επί της μεταρρυθμιστικής ατζέντας,
να αδειάζει όσο πλησιάζουμε προς τα τέλη Απριλίου, εμείς που αποδεχτήκαμε την
έλλειψη χρηματοδότησης έως ότου ολοκληρωθεί αυτή η αξιολόγηση δείχνουμε μια
αξιοπερίεργη άνεση συνεχίζοντας την εκμετάλλευση της δημιουργικής ασάφειας
όχι για να καταθέσουμε ρεαλιστικές και κοστολογημένες προτάσεις για το...
«τοξικό» μέρος του μνημονίου αλλά για να χαθούμε σε μια ατελείωτη σειρά από
δηλώσεις επί δηλώσεων και επεξηγήσεων επί επεξηγήσεων που δεν καταλήγουν σε
κάποιο απτό αποτέλεσμα.
Κάποιοι θεωρούν
ότι η χώρα μπορεί να πορευτεί χωρίς χρηματοδότηση έως τον Ιούνιο,
εξαντλώντας κάθε διαθέσιμο αποθεματικό κρατικού φορέα, αναχρηματοδοτώντας με
πολύ τσουχτερό επιτόκιο τα έντοκα γραμμάτια, ακόμα και ρευστοποιώντας ένα
μικρό μέρος του χρυσού της (με προφανή άγνοια των διαδικαστικών δυσκολιών
και της τεράστιας πληγής στη διεθνή εικόνα μας) ή να ενστερνιστεί ευφάνταστα
σενάρια για χρήση ειδικών ανταλλακτικών κουπονιών για την πληρωμή μέρους
των μισθών και των συντάξεων.
Να φτάσουμε
λοιπόν, σέρνοντας τα γεγονότα, έως το τέλος Ιουνίου όπου ή θα υπογραφεί μια νέα
συμφωνία χρηματοδότησης για τα επόμενα χρόνια με όρους που με δυσκολία θα
μπορούν να παρουσιαστούν ως ένα ανώδυνο αναπτυξιακό σχέδιο (παρόλο που θα
συνυπάρχουν οι ενισχύσεις από το πακέτο Γιουνκέρ και την ποσοτική χαλάρωση
Ντράγκι), αφού και το δημοσιονομικό κενό θα είναι τεράστιο και οι αγορές θα
αποτελούν μακρινό όνειρο, ή θα επιχειρηθεί μια νέα λαϊκή νομιμοποίηση για την
επιλογή του επόμενου βήματος. Το πραγματικό όμως δημοψήφισμα δεν θα είναι αυτό
που θα αφορά την κοινωνία και πιθανότατα να μην χρειαστεί αλλά το «κρυφό»
διαρκές εσωκομματικό δημοψήφισμα.
Το πρώτο, θα
είναι μια δυσάρεστη επιλογή γιατί αν επιβεβαιώσει την τάση για συμβιβασμό και
πρόσδεση στο ευρώ θα έχει καταστήσει την κυβέρνηση ιδεολογικά ανενεργή, αν
προκρίνει την συγκρουσιακή λογική θα καταγράψει ιστορικά τον ΣΥΡΙΖΑ ως
την πολιτική δύναμη που έφερε τον πραγματικό Αρμαγεδδώνα παρασυρμένοι από το
συλλογικό θυμικό που σύντομα θα μετατραπεί σε ποτάμι οργής εναντίον του.
Το δεύτερο, είναι
μια καθημερινή μάχη με την καθαρότητα των αξιών που πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ
και αντιπροσωπεύει, ακόμα και μετά την εκλογική μεγέθυνση του, ένα ποσοστό των
οργάνων του που ξεκίνησε από το 30% και εκτοξεύθηκε στην πρόσφατη επικύρωση της
συμφωνίας στο 43%! Αυτό το κυλιόμενο «δημοψήφισμα» θα είναι μια μόνιμη
πληγή στα κυβερνητικά πλευρά που μπορεί να την συμπαρασύρει σε μια ερμαφρόδιτη
πορεία που θα καταστήσει το αδιέξοδο νομοτελειακή εξέλιξη.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Όταν η συνωμοσιολογία γίνεται κεντρική κυβερνητική επιλογή και η δημιουργική ασάφεια μετατρέπεται σε οδικό χάρτη προς το αδιέξοδο, εμείς αποκαλύπτουμε το Plan B του Βαρουφάκη για τη χρηματοδότηση της χώρας.
Όταν η ανθρωπιστική κρίση μένει κενός όρος που αποπροσανατολίζει από το ουσιαστικό πρόβλημα της καταπολέμησης της ανεργίας και το μεταναστευτικό χρησιμοποιείται ως άλλοθι απομόνωσης από τις Ευρωπαϊκές συνθήκες, εμείς επαναφέρουμε τη συζήτηση στην πραγματική βάση της.
Όταν η Κεντροδεξιά αναζητεί την οργανωτική, ιδεολογική και στελεχιακή πορεία της εμείς περιγράφουμε την απαραίτητη «γέφυρα» προς την μεταμνημονιακή εποχή.
Στο «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα. Κάθε Παρασκευή στη 1 μμ στον iD Radio.
ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM
Επιμένω να τονίζω
ότι βασική προϋπόθεση ψύχραιμης και ρεαλιστικής προσέγγισης στην πολιτική είναι
να μην παρασύρεσαι σε προσωπικές εμμονές και απωθημένα. Επίσης πίστευα
εξαρχής ότι όταν η χώρα δεν είχε καν υπογράψει την παράταση της δανειακής
σύμβασης και οι προοπτικές για το οριστικό πλαίσιο των επόμενων ετών,
που θα καθοριστεί τον Ιούνιο, είναι αβέβαιες αποτελεί πολυτέλεια να αναλώνεται
μια παράταξη σε αντεγκλήσεις, συγκρούσεις φιλόδοξων επιγόνων και ανούσιες
επικοινωνιακές προκλήσεις.
Κι επειδή πολύ
συχνά βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο, όλα αυτά άρχισαν χωρίς καν να έχει
αφιερωθεί ο απαραίτητος χρόνος για την εξονυχιστική, επιστημονικά
τεκμηριωμένη αποτίμηση του αποτελέσματος, την προσεκτική εκτίμηση της
ύπαρξης επιμέρους πολιτικών ή επικοινωνιακών λαθών που μπορεί να στοίχισαν την
εκλογική ήττα, το γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο και τις διαθέσεις των πολιτών
μέσα στο οποίο δόθηκε αυτή η μάχη. Με μια λίγο εξουσιομανή βιασύνη επιχειρείται
ένα άλμα στο μέλλον (και μάλλον προς το κενό) με αποσπασματικά στοιχεία,
προσωποκεντρικές αναλύσεις, αναμόχλευση πεπαλαιωμένων παθών.
Πότε πρόλαβαν
άπαντες να αξιολογήσουν σε βάθος τις ηλικιακές, επαγγελματικές και
γεωγραφικές ανακατανομές της ψήφου, να εξάγουν ολοκληρωμένα συμπεράσματα
και να καθορίσουν ολιστικό, όχι παρορμητικό ή μονόπλευρο, παραταξιακό πλάνο
πορείας για το επόμενο διάστημα. Πως στάθμισαν τόσο γρήγορα την επίπτωση της
μιας ή της άλλης κυβερνητικής πολιτικής στο εκλογικό σώμα όταν φάνηκε και
επιβεβαιώνεται από την μετεκλογική ανοχή στην νέα συγκυβέρνηση ότι κύρια
προτεραιότητα του ήταν με καθυστέρηση πενταετίας να βιώσει μια «περήφανη»
σύγκρουση με τους εταίρους, ακόμα κι αν αποδειχτεί άκαιρη και προσχηματική,
χωρίς όμως επιπτώσεις για την Ευρωπαϊκή θέση μας και την προσωπική τους
οικονομική κατάσταση! Μια άλλη πιο «επαναστατική» εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν»!
Κατέληξαν κιόλας
κάποιοι στο ότι το πρόβλημα επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε συγκεκριμένα
πρόσωπα (που μπορεί μέχρι την ημέρα των εκλογών να παρέμεναν ισχυρά
δημοσκοπικά όπλα) χρησιμοποιώντας τη συλλογικότητα των αποφάσεων μόνο όταν
πρόκειται να μοιραστεί τιμάριο της επιτυχίας χωρίς να κάνουν πρώτα τον κόπο να
αξιολογήσουν τη δική τους θετική ή αρνητική συνεισφορά και την ποιότητα
των κοστολογημένων εναλλακτικών προτάσεων τους, εφόσον έκαναν, όλα αυτά τα
χρόνια;
Η Κεντροδεξιά
βρίσκεται στο μεταίχμιο της μετάβασης στη μεταμνημονιακή εποχή, όχι ως
μια στατική προσαρμογή σε νέα δεδομένα, άλλωστε οι εξελίξεις προμηνύουν
μετονομαζόμενη συνέχιση του μνημονίου, αλλά ως προαπαιτούμενο ολοκλήρωσης της
δημιουργίας ενός χώρου που θα ανταποκρίνεται τις επόμενες δεκαετίες στις
απαιτήσεις της Νέας Μεταπολίτευσης. Η επανίδρυση που δεν ολοκληρώθηκε το
2010, ανεξάρτητη από τυπικούς συμβολισμούς ονομάτων και σημάτων, θα πρέπει να
κουβαλά τον ανατρεπτικό αέρα της αντίστοιχης πρωτοβουλίας του Κωνσταντίνου
Καραμανλή το 1974.
Με ενότητα,
σύμπνοια, δημιουργικό συλλογισμό και προτάσεις πρέπει να επιχειρηθεί η
επικαιροποιημένη ιδεολογική αποσαφήνιση (όχι η συνθηματική αλλαγή), η οργανωτική
αναδόμηση (όχι η ισορροπιστική τακτοποίηση δομών και προσώπων) και η στελεχιακή
ανανέωση (όχι η συντήρηση «πλαστών» επετηρίδων).
Προσαρμογή, όχι
των καταστατικών παραταξιακών αξιών αλλά των πολιτικών μέσων και των
οικονομικών εργαλείων με τις οποίες επιτυγχάνονται, στις παγκοσμιοποιημένες
συνθήκες με σαφή προσανατολισμό σε φιλελεύθερες ιδέες που δεν νοθεύονται με
ψηφοθηρικές δόσεις εξευμενισμού της κρατικοδίαιτης νοοτροπίας και πίστη σε
κοινές, για την πλειοψηφία των Ελλήνων, αστικές αξίες όπως η αξιοσύνη, η
ασφάλεια, ο αγνός πατριωτισμός.
Μετατροπή του
κόμματος σε ανοιχτό στην κοινωνία μηχανισμό με τον ανασχεδιασμό των
δομών σε μια πυραμιδική μορφή, πιο συνεκτική, πιο αντιπροσωπευτική των
αυθύπαρκτων κοινωνικών δυνάμεων, ακόμα πιο παραγωγική. Διαρκή και προς όλους
αξιολόγηση με σύγχρονους πολιτικούς και επικοινωνιακούς όρους που θα
επιβραβεύει τη συνολική δράση και τις ικανότητες κάθε μέλους. Θα υπενθυμίσω σε
επόμενο άρθρο τις σχετικές προτάσεις μου τα τελευταία πέντε χρόνια.
Το «γεφύρι» προς αυτό
τον προορισμό απαιτεί δημιουργική χρήση του χρόνου και ειλικρινή συστράτευση
όλων όσων επιθυμούν τη σφυρηλάτηση των βάσεων μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής
Κεντροδεξιάς μακριά από μίζερες αντιπαλότητες για τις αποχρώσεις του «μπλε» και
εγωκεντρικούς ηγεμονισμούς.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Μια κυβέρνηση περιπλεγμένη στους νεολογισμούς, τους ορισμούς και την παρερμηνεία της μεταρρυθμιστικής ασάφειας.
Ένα δεδομένο χρηματοδοτικό κενό και τα επιπρόσθετα 40-60 δις που απαιτούνται για τη συγκράτηση του χρέους έως το 2020.
Μια θεωρία των παιγνίων προσαρμοσμένη στην εγχώρια σκακιέρα που κρύβεται πίσω από την «περήφανη» αντισυμβατικότητα στο εξωτερικό.
Ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που βαλτώνει στην ανυποληψία και την ατιμωρησία ψάχνει τις λύσεις σε λάθος στόχο.
Το «Φρενοκομείο» κι ο Κώστας Μανίκας δίνουν κάθε Παρασκευή στη 1μμ, στον iD Radio, το στίγμα των εξελίξεων που έρχονται.
ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM
Από επιλογή
απέφυγα όλες αυτές τις μέρες να γράψω ένα άρθρο για τη συμφωνία με τους
εταίρους. Τα ΜΜΕ κατακλύστηκαν από αναλύσεις επί αναλύσεων τη στιγμή που
δεν είχε καν επιβεβαιωθεί οριστικά το κείμενο των μεταρρυθμίσεων που θα την
συνόδευε. Όμως ακόμα και μετά από την ολοκλήρωση αυτού του σκέλους χαθήκαμε
στους ελιγμούς της δημιουργικής ασάφειας που εμείς, μάλλον από
υποσυνείδητη τάση πλαστού εφησυχασμού, εκλάβαμε σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη ως
συνενοχή των Ευρωπαίων στην παραπλάνηση των κοινοβουλίων τους!
Δεν γίνεται
ειλικρινά να συνεχίζεις να μιλάς για σκίσιμο του μνημονίου όταν
υπογράφεις «την παράταση της σύμβασης που συνοδεύεται από μια σειρά
δεσμεύσεων», αποδέχεσαι τον τεχνικό έλεγχο της τρόικας που υποκριτικά
μετονομάζεις σε «θεσμούς», απεμπολείς «την ανάκληση μέτρων ή μονομερών
αλλαγών που επηρεάζουν τα δημοσιονομικά», αποχαιρετάς την πιστοληπτική
γραμμή και τα αδιάθετα κεφάλαια του ΤΧΣ που σε συνδυασμό με την έξοδο στις
αγορές θα σε έβγαζαν οριστικά από το μνημόνιο, αποδέχεσαι πλήρως το σκεπτικό
για τη βιωσιμότητα του χρέους και την ύπαρξη υψηλών πλεονασμάτων.
Ούτε βέβαια
μπορείς να κηρύσσεις το τέλος της λιτότητας όταν καταθέτεις ένα εκτενέστατο
κείμενο μέτρων (που μένει να αξιολογηθεί έως τον Απρίλιο κι εφόσον
ποσοτικοποιηθεί να γίνει αποδεκτό) όπου περιλαμβάνονται και υφεσιακά μέτρα
όπως η αύξηση του ΦΠΑ (οι ξενοδοχειακές υπηρεσίες μάλλον δεν θα την αποφύγουν
και αναζητείται η πιο ανώδυνη μεταφορά και άλλων προϊόντων σε υψηλότερο
συντελεστή), η περιστολή επιδομάτων στο δημόσιο τομέα και κοινωνικών επιδομάτων
(άρα νέα μείωση εισοδημάτων για κάποιους).
Επιπρόσθετα
αναζητούνται πόροι από την περαιτέρω φορολόγηση του καπνού, των
οινοπνευματωδών ποτών, των τυχερών παιγνίων, ανακοινώνονται νέες ειδικές
εισφορές προς τους ασαφώς «πλουσίους» οι οποίοι ήδη πληρώνουν υψηλή εισφορά
αλληλεγγύης. Είναι απορίας άξιον πως προσφεύγει σε αυτές τις λύσεις ο κ.
Βαρουφάκης όταν ο ίδιος επανειλημμένα αναφέρεται σε μείωση των κρατικών
εσόδων λόγω της μειωμένης ζήτησης από την επιβολή καταναλωτικών φόρων.
Ή πιστεύει ότι θα
παραταθεί η ύφεση οπότε υπάρχει πιθανότητα να συμβεί αυτό που περιγράφει,
ειδικά σε προϊόντα χαμηλής ελαστικότητας ζήτησης, άρα δεν έχει λόγους να
επιβάλλει νέους φόρους πέρα από την τήρηση των δημοσιονομικών επιταγών των
«θεσμών» ή περιμένει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια άρα και
αυξημένα έσοδα από την κατανάλωση αλλά φοβάται να το πει για να μην χάσει την
αίγλη του λαϊκού επαναστάτη.
Και φυσικά δεν
γίνεσαι πιστευτός ότι αντιμάχεσαι πλήρως μια συγκεκριμένη πολιτική όταν
περιλαμβάνεις στις μεταρρυθμίσεις σου τη μείωση δαπανών σε υγεία, ΟΤΑ, άμυνα
και παιδεία, την αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων όταν ακόμα και η
μακροχρόνια μίσθωση και αξιοποίηση ακινήτων από ιδιώτες όπως έγινε με τα περιφερειακά
αεροδρόμια και τα λιμάνια αποτελούσε προεκλογική κόκκινη γραμμή σου ή προωθείς
την ενοποίηση των ταμείων, το τέλος των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αφήνεις
ανοικτό προς διαπραγμάτευση το θέμα της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα
επικουρικά ταμεία και την προσαρμογή των εργασιακών στις «βέλτιστες Ευρωπαϊκές
πρακτικές» που είναι γνωστό ότι κινούνται στα πλαίσια των ευέλικτων μορφών και
της διευκόλυνσης των απολύσεων.
Ούτε
αντιμετωπίζεις τις κοινωνικές πληγές της κρίσης με ημίμετρα ελεημοσύνης
όπως τα κουπόνια τροφίμων που δεν δίνουν οριστική λύση στο πραγματικό πρόβλημα,
αυτό της ανεργίας που θα συνεχίσει να επιτείνεται όσο οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν
απογειώνονται (το 2,9% για το 2015 δεν θα καταλήξει πάνω από 1% στερώντας
δεκάδες χιλιάδες συμπολιτών μας από την επάνοδο στην εργασία), έχοντας
μάλιστα δεσμευτεί τα όποια σχετικά μέτρα να έχουν μηδενικό κόστος που στην
καλύτερη σημαίνει νέες επιβαρύνσεις για τους υπόλοιπους πολίτες άρα μηδενικό
αποτέλεσμα όσον αφορά την συνολική αύξηση της κατανάλωσης.
Η κυβέρνηση
παριστάνει μετά την υπογραφή της νέας σύμβασης ότι δεν καταλαβαίνει τι έχει
συμβεί. Συνεχίζει στην γραμμή της αντίστροφης θεωρίας των παιγνίων που
θέτει στο στόχαστρο την χειραγώγηση του πιεσμένου θυμικού των πολιτών και
φθάνει μέχρι το σημείο να μιλά για εκβιασμούς ώστε να αποδεχτεί τη συμφωνία
όταν η ίδια την έχει παρουσιάσει ως τεράστια επιτυχία. Χαρακτηρίζει
προσχεδιασμένο χρηματοδοτικό πνιγμό (που πιθανότατα θα αποφευχθεί με
αποστράγγιση των δημόσιων ταμείων και μια σειρά τεχνικών λύσεων), με αρκετή
δόση συνωμοσιολογίας, την έλλειψη πόρων για την κάλυψη των άμεσων αναγκών προς
τους πιστωτές όταν το ίδιο το κείμενο ξεκαθαρίζει ότι καμιά εκταμίευση δεν θα
υπάρξει πριν την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.
Με ανώριμη
αφέλεια εκλάβαμε τις επιμέρους ασάφειες της συμφωνίας ως Ευρωπαϊκή
χαλαρότητα που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να αποφύγουμε τις
υποχρεώσεις μας με θολά τεχνάσματα ενώ επρόκειτο απλά για αναγνώριση του
καινούριου δημοσιονομικού εκτροχιασμού που θα οδηγήσει στην ανάγκη νέας
χρηματοδότησης μετά τον Ιούνιο και μια δική τους τεχνική παράκαμψη ώστε να
μην οι τεθούν σε αμφισβήτηση οι στόχοι δίνοντας το περιθώριο επιμέρους αλλαγών
(αναζητείται ακόμα το περιβόητο τοξικό 30% του μνημονίου;) εφόσον
μπορούν να χρηματοδοτηθούν χωρίς δημοσιονομικές επιβαρύνσεις.
Τότε και μόνο
τότε θα μπορεί να γίνει με ασφάλεια η σύγκριση με το σχέδιο της προηγούμενης
κυβέρνησης για κλείσιμο της αξιολόγησης με αποδοχή της πιλοτικής αύξησης
του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία και τον ορισμό σε 20 χρόνια του διαστήματος για κατοχύρωση
συντάξιμου δικαιώματος (όλα τα άλλα μέτρα στο περιβόητο email δεν ήταν παρά δυνητικές λύσεις σε περίπτωση
εκτροχιασμού του προϋπολογισμού, κάτι που δεν είχε συμβεί επί 2,5 χρόνια) και
ακολούθως απομείωση του χρέους και περιορισμό των πλεονασμάτων κατά
1-1,5% ώστε να απελευθερωθούν πόροι για κοινωνικές και αναπτυξιακές δράσεις με
την χρηματοδότηση της χώρας εξασφαλισμένη από την πιστοληπτική γραμμή και την έξοδο
στις αγορές που πλέον την αποχαιρετάμε για αρκετό καιρό.
Και τότε θα δούμε
αν η νέα συμφωνία (κι όχι η παράταση της υπάρχουσας που «πετύχαμε») θα
έχει στοιχεία που θα την καθιστούν πιο αποδοτική για την οικονομία και πιο
«απελευθερωτική» για τον ελληνικό λαό.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος
Μια κυβέρνηση σε διαδικασία μεταρρυθμιστικής αντικατάστασης του 30% του υπάρχοντος προγράμματος αναζητεί αποδεκτά ισοδύναμα μέτρα.
Ρυθμίσεις χρεών που μοιάζουν να ευνοούν τους κακοπληρωτές και να τιμωρούν τους συνεπείς κι ένα ασφαλιστικό που ψάχνει με λάθος τρόπο χρηματοδοτικούς πόρους, κλείνοντας τα μάτια στο δημογραφικό και παραγωγικό πρόβλημα.
Μια παιδεία που ξανακυλά στην μετριοκρατία και στο στιγματισμό της μοναδικότητας.
Για μια ακόμα Παρασκευή, στη 1μμ το «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα στον iD Radio ψυχαναλύει την επικαιρότητα.
ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM
Ρυθμίσεις χρεών που μοιάζουν να ευνοούν τους κακοπληρωτές και να τιμωρούν τους συνεπείς κι ένα ασφαλιστικό που ψάχνει με λάθος τρόπο χρηματοδοτικούς πόρους, κλείνοντας τα μάτια στο δημογραφικό και παραγωγικό πρόβλημα.
Μια παιδεία που ξανακυλά στην μετριοκρατία και στο στιγματισμό της μοναδικότητας.
Για μια ακόμα Παρασκευή, στη 1μμ το «Φρενοκομείο» με τον Κώστα Μανίκα στον iD Radio ψυχαναλύει την επικαιρότητα.
Όταν αποφασίζεις
να χρησιμοποιήσεις τακτικές της θεωρίας των παιγνίων στην άσκηση
πολιτικής, οφείλεις να καθορίσεις με ρεαλιστικό τρόπο όλες τις μεταβλητές
αξιολογώντας την τρέχουσα αλλά και την εν δυνάμει θέση τους. Στο διεθνές πεδίο,
όπου παίρνονται πλέον όλες οι κρίσιμες αποφάσεις, είσαι υποχρεωμένος να
προσεγγίσεις με νηφαλιότητα και διορατικότητα τα πλεονεκτήματα, τα
μειονεκτήματα αλλά και την ιδιοσυγκρασία κάθε «παίκτη» και να προχωράς
χτίζοντας συμμαχίες, κερδίζοντας ουσιαστική συμπαράσταση κι όχι εθιμοτυπική
συμπάθεια και κάνοντας κινήσεις που δεν περιορίζονται στον πρόσκαιρο
εντυπωσιασμό αλλά στην αισθητή μετατόπιση των δεδομένων εγγύτερα στις
απόψεις σου.
Η Ελλάδα, μέσω
της νέας κυβέρνησης, βάλθηκε να μας αποδείξει ότι υπάρχει και αντίστροφη
θεωρία των παιγνίων. Ο Γ. Βαρουφάκης λάτρης αυτών των θεωριών προσπάθησε να
ακολουθήσει ανάλογη στρατηγική μόνο που το έκανε με έναν εντελώς λάθος τρόπο,
τόσο που να μας κάνει να πιστέψουμε ότι τελικά το στρατηγικό παιχνίδι δεν ήταν
ποτέ επικεντρωμένο στο εξωτερικό αλλά στο εσωτερικό της χώρας και την καλύτερη εκτονωτική
διαχείριση του συλλογικού θυμικού.
Πραγματικές
συμμαχίες δεν επιχειρήθηκαν γιατί αυτές θα έπρεπε να αφορούν πρωτίστως τις ήδη πληγείσες
από την λιτότητα χώρες κι όχι τις δυο από τις τρεις μεγαλύτερες δυνάμεις
της Ε.Ε. (Γαλλία και Ιταλία) που όσο κι αν δυσανασχετούν με επιμέρους στοιχεία
της ακολουθούμενης πολιτικής άλλο τόσο προχωρούν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις
στα εργασιακά και το ασφαλιστικό (τομείς που διαχρονικά στην Ελλάδα
φοβόμαστε να αγγίξουμε με επίγνωση των αμείλικτων δημογραφικών και παραγωγικών
παραγόντων) και φυσικά δεν είναι διατεθειμένες να έρθουν σε ρήξη με την
Γερμανία τόσο για οικονομικούς όσο και για διπλωματικούς λόγους.
Αντί αυτού
αφήσαμε τις μικροκομματικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις να μας κρατήσουν σε
απόσταση από Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία πείθοντας τους ότι οι μαξιμαλιστικές
αρχικές μας απαιτήσεις προσβάλλουν τις δικές τους «αιματηρές» προσπάθειες.
Όταν ο Βαρουφάκης
περιέφερε, με περίσσεια καθηγητικής φιλαυτίας, αλαζονικής απειρίας και
τον κομπασμό του περαστικού από αυτά τα πολιτικά λημέρια, τον ενοχλητικό
ναρκισσισμό του στα διεθνή φόρα δεν έφερνε απλώς σε άβολη θέση Ευρωπαίους
αξιωματούχους, για να βρωμίσει με αγένεια την στωική ελληνική περηφάνια
αλλά έσπρωχνε και δυνητικούς συμμάχους ακόμα πιο μακριά μας.
Μόνο αν
μετατοπιστεί το πεδίο του συγκεκριμένου παιγνίου στην εσωτερική σκακιέρα
γίνεται κατανοητή η «ανεξήγητη» εμμονή σε μια αποπροσανατολιστική αντισυμαβτικότητα.
Γνωρίζοντας ότι τα περιθώρια ελιγμών στο εξωτερικό είναι περιορισμένα και το
τελικό αποτέλεσμα στις λεπτομέρειες του θα είναι ατροφική συμφωνία που δεν θα
γεννά συναισθήματα παλιγγενεσίας, ο υπ. Οικονομικών φρόντισε να επενδύσει στην προκαταβολική
εξύψωση της περιφρονητικής αυτάρκειας απέναντι στους «δυνάστες» ώστε η
μετριότητα της τελικής απόφασης να περιβάλλεται από την άχνα του αδούλωτου
«Σπάρτακου» στοιχείο ικανό να ικανοποιήσει από μόνο του μεγάλο μέρος της
κοινωνίας.
Κάπου εδώ όμως
ολοκληρώνονται τα πάσης φύσεως παιχνίδια και περνάμε στην αμείλικτη πίεση
των αριθμών και της πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας. Όσο αυτά θα
κερδίζουν σιγά, σιγά το μερίδιο που τους αρμόζει στο στρατηγικό τραπέζι τόσο η
μουδιασμένη αυταπάτη θα δίνει τη θέση της στην κυνικότητα της αλήθειας.
Κων/νος Μανίκας
Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Μπορούν οι προγραμματικές δηλώσεις να αποδειχτούν κάτι παραπάνω από φιλόδοξα σχέδια, ιδεολογικές εμμονές και συρραφή υπαρχόντων ρυθμίσεων;
Ποιες οι ανεκπλήρωτες προϋποθέσεις στο σχέδιο Βαρουφάκη απειλούν την βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους;
Αποτυπώνουν οι όψιμες μετεκλογικές δημοσκοπήσεις την δημοψηφισματική βούληση ή την συνήθη βουβή ανοχή;
Σε ποιο βαθμό αποτελεί η Ρωσολαγνεία ασφαλή πυξίδα διπλωματικών επιλογών;
Ο Κώστας Μανίκας και το «Φρενοκομείο» στον iD Radio (κάθε Παρασκευή στη 1 μμ) αναζήτησαν για μια ακόμα φορά απαντήσεις:
ΠΗΓΗ: RIZOPOULOSPOST.COM














