.png "English"){kind=small}
Ο «αδύναμος κρίκος» του «αδύναμου κρίκου»…
Πριν από 14 ώρες
Το μεταπολιτευτικό πολιτικό οικοδόμημα, επιτέλους, σε καθολική κρίση. Νοσηρό, γέρικο και σάπιο πνέει τα λοίσθια. Ωστόσο τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά του στηρίγματα και αντανακλαστικά προσπαθούν να το σηκώσουν από το κρεβάτι του πόνου και να το ανεβάσουν πάνω στο άλογο, όπως τον Ελ Σιντ, για να παραπλανούν εσαεί τους διασώστες και το λαό.
Αλλά όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει. Ο θίασος της διαφθοράς είναι πια ετοιμοθάνατος και οι στρατιώτες της δημοκρατίας και της προόδου μοιάζουν προς το παρόν με ακέφαλο μπουλούκι.
Στη νέα αφετηρία χρειάζονται πραγματικοί δημοκράτες πολιτικοί που δεν θα δεσμεύονται και δεν θα εκβιάζονται από πελατειακά και επιχειρηματικά συμφέροντα...
ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ που τη χωρίζει από την κοινωνία, η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τα εξαπτέρυγά της, επινοεί και κατασκευάζει πολιτικά, επικοινωνιακά τρικ για να διασπείρει το φόβο στους πολίτες και να εκβιάσει την αξιωματική αντιπολίτευση. Το παιχνίδι της συναίνεσης, που στήθηκε με άκομψο και επικίνδυνο τρόπο την τελευταία εβδομάδα, χρησιμοποιείται ως μέθοδος για να συνεχιστεί η ίδια αδιέξοδη πολιτική, η οποία κατά ομολογία του ίδιου του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών μάς κρατά στο χείλος της χρεοκοπίας. Ο Γιώργος Παπανδρέου υπέγραψε πριν από ένα χρόνο ένα Μνημόνιο που αποδεικνύεται καταστροφικό για την Ελλάδα. Αντί αυτοκριτικής και αλλαγής πορείας, εξακολουθεί να επιμένει στη συνταγή της χρεοκοπίας, στην οποία όμως απαιτεί τώρα να βάλει την υπογραφή του και ο Αντώνης Σαμαράς! Κι αυτό υπό την απειλή ότι αν δεν υπάρξει συναίνεση, θα σταματήσει ο δανεισμός της χώρας από το Μηχανισμό Στήριξης. 
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ "Όσο ο πρωθυπουργός αναζητεί "συναινετικές λύσεις" προσφέροντας αξιώματα και αποζητώντας την βοήθεια "πεφωτισμένων" τεχνοκρατών, ο Αντώνης Σαμαράς θέτει επί της ουσίας ζητήματα που πρέπει να προωθηθοιύν άμεσα, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις εσωτερικές κυβερνητικές αντιθέσεις και τις χρόνιες αγκυλώσεις του κομματικού του μηχανισμού που δεν επιτρέπουν την προώθηση μεταρρυθμίσεων. Την ίδια στιγμή τείνει ευήκοο ους προς την αγανακτισμένη κοινωνία αναδεικνύοντας και πάλι την ανάγκη για συστράτευση στη διεκδίκηση ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου". Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ "Συνεχίζεται αμείωτος ο εκφοβισμός των Ελλήνων πολιτών και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της χώρας. Η ανακύκλωση σεναρίων καταστροφής ή παραχώρησης διαχείρισης στην τρόικα με τρόπο που παραβιάζει παράφορα κάθε συνταγματική τάξη μοιάζει με ένα ακόμα κακόγουστο επικοινωνιακό παιχνίδι. Οι αναγκαίες εγγυήσεις για τη χορήγηση επιπλέον δανεισμού, πιθανότατα θα καλυφθούν από την τιτλοποίηση μελλοντικών εσόδων από την αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας. Όσο για τον φορολογικό μηχανισμό, ακούγεται τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να δοθεί η διαχείριση του σε τρίτους!! Ελπίζουμε τουλάχιστον ότι η κυβέρνηση διαθέτει τα ελάχιστα όρια αξιοπρέπεαις, γιατί αλλιώς η "αγανάκτηση" θα είναι μόνο η αρχή.... Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ...
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ "Οι πολίτες συνεχίζουν να εκφράζουν την αγωνία τους για το μέλλον του τόπου, σε πείσμα των μηδενιστικών απόψεων τύπου Πάγκαλου. Πριν την παραπέρα δράση έρχεται η συνειδητοποίηση του αδιέξοδου και πριν τη λύση έρχεται η αγανάκτηση για τις συνθήκες και τα πρόσωπα που οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Όσο κάποιοι δεν το κατανοούν τόσο στρέφουν την κοινωνία προς την αποστασιοποίηση και την αποχή!!" Δείτε το ρεπορτάζ από τη χθεσινή Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση...
"Τα νέα της σύλληψης του Μλάντιτς μας αναστάτωσαν και όχι μόνο επειδή γνωρίζουμε πως το μόνο που απομένει είναι η σύλληψη του Γκόραν", δήλωσε η αδελφή του τελευταίου καταζητούμενου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) για την πρώην Γιουγκοσλαβία, Γκόραν Χάτζιτς, πρώην ηγέτη των Σέρβων της Κροατίας.
Τα εκβιαστικά, εκφοβιστικά διλήμματα είναι μια συνηθισμένη πολιτική τακτική, ώστε θολώνοντας την κρίση των πολιτών να τους οδηγείς στην άψυχη και άβουλη στήριξη των επιλογών σου. Η σημερινή κυβέρνηση όμως έχει ξεπεράσει κάθε όριο χρήσης αυτής της τακτικής! Ο υπαρκτός και λογικός φόβος της χρεοκοπίας που κανείς δεν επιθυμεί, δεν μπορεί να αποτελεί συνεχώς το άλλοθι της κυβερνητικής ανικανότητας και του εσφαλμένου αρχικού σχεδιασμού από πλευράς Τρόϊκας. Ως αποκορύφωμα αυτού του σκεπτικού έρχεται να προστεθεί η φημολογία για πιθανό δημοψήφισμα, χωρίς φυσικά να διευκρινίζεται το διακύβευμα και το ακριβές ερώτημα.
Η Ισπανική νεολαία βιώνοντας πρωτοφανή, ισοπεδωτικά επίπεδα ανεργίας, εξέφρασε με στεντόρεια φωνή την αντίδραση της στην πλήρη υποθήκευση του μέλλοντος της. Όσο κι αν το Ισπανικό ζήτημα αφορά κυρίως την εντελώς ανορθολογική ανάπτυξη του τραπεζικού κλάδου και την τεράστια κατασκευαστική «φούσκα» της μετα-ολυμπιακής εποχής σε αντίθεση με τ δικά μας δημοσιονομικά αδιέξοδα, οι συσχετισμοί με τις εξελίξεις στην Ελλάδα είναι καταφανέστατοι. Έχουμε αναλύσει διεξοδικά το χάσμα των γενεών που έχει δημιουργηθεί με ευθύνη της πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης των προηγούμενων δεκαετιών και του σαθρού πλέγματος αξιών και ιδανικών που ανέπτυξε. Το ζητούμενο πλέον είναι σε τι οφείλουν να ελπίζουν και τι ακριβώς θα πρέπει να διεκδικήσουν οι νέες γενιές.
Τι ανέμενε άραγε ο κ. Παπανδρέου από τη συνάντηση του με τον Αντώνη Σαμαρά, όταν λίγες ώρες πριν τα φλας των «συναινετικών» συνομιλιών, ανακοίνωνε νέα, ισοπεδωτική φοροεπιδρομή; Σύμπλευση στις δημοσιονομικές τακτικές που δεν συγκράτησαν τα ελλείμματα κι εκτίναξαν το χρέος και τα spread σε ασύλληπτα ύψη; Συμπόρευση στο δρόμο που βαθαίνει την ύφεση κι εξαθλιώνει την Ελληνική οικογένεια; Διάταξη πίσω από επιλογές που αναγκάζουν το υπ. Οικονομικών να περικόπτει κάθε τόσο όλο και περισσότερο τις δημόσιες επενδύσεις (που μάλιστα αποδίδουν σημαντικά έσοδα!) για να συγκρατεί κάπως τις αποκλίσεις του προϋπολογισμού; Αν όντως ανέμενε κάτι τέτοια τότε μάλλον ματαιοπονούσε;
Οι λεκτικοί διαξιφισμοί Τρέμης-Πεταλωτή, η προσχώρηση στην αντιμνημονιακή ρητορική και οι θετικές αναλύσεις, παρ’ όλες τις επιφυλάξεις τους, για τις προτάσεις Σαμαρά είναι χαρακτηριστικό δείγμα της αλλαγής στάσης των κραταιών ΜΜΕ, που στήριζαν σταθερά τις κυβερνητικές επιλογές. Ταυτόχρονα όμως και μέσα που τάσσονται διαχρονικά στο πλάι της Κεντροδεξιάς και διάκεινται ευνοϊκά προς τον Αντώνη Σαμαρά διατυπώνουν ενστάσεις για την επικοινωνιακή πολιτική ή αναδεικνύουν με σθένος απορίες και κριτική σχετικά με την ρεαλιστικότητα του προγράμματος του. Οι αντίρροπες πορείες στο χώρο της ενημέρωσης επιβεβαιώνουν το ασταθές πεδίο στο οποίο κινούνται, την αγωνία τους για επιβίωση και την προσπάθεια ανασύνταξης δυνάμεων για τη διεκδίκηση μελλοντικών ρόλων.
Η συναίνεση ως θεωρητική αναφορά είναι επιθυμητή από τους πάντες. Στην πολιτική όμως ουσία στις λέξεις δίνουν το πλαίσιο, τα πρόσωπα και οι διαχρονικές επιλογές τους. Είναι απορίας άξιον πως το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι διαθέτει πλέον έστω και τα ελάχιστα εχέγγυα για να αποζητάει τη συναίνεση. Είναι αυτοί που δεν προσέφεραν, όταν τους ζητήθηκε από τον Καραμανλή, ούτε ψήγματα στήριξης σε αυτονόητες κινήσεις. Είναι αυτοί που επαίρονταν για τη φιλολαϊκή πολιτική που θα ακολουθούσαν για να καταλήξουν σε οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων. Είναι αυτοί που προχώρησαν στην αδιαπραγμάτευτη υπογραφή του μνημονίου χωρίς καμιά εθνική συνεννόηση, κατηγορώντας μάλιστα για λαϊκισμό το Σαμαρά που επισήμαινε εγκαίρως τα αδιέξοδα του. Είναι αυτοί που αρχικά λοιδόρησαν τις προτάσεις του για ταχύτερη έξοδο από το μνημόνιο και μετέπειτα προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αντιγράψουν κάποιες από αυτές.
Όπως ήταν φυσικό οι ανακοινώσεις του Αντώνη Σαμαρά, εκτός από την επικρότηση της αγοράς και την ικανοποίηση σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης δέχτηκαν και την ανάλογη κριτική. Μια κριτική που εκτείνεται από εύλογες απορίες για συγκεκριμένα σημεία του προγράμματος, διευκρινήσεις ή πιθανώς αναγκαίες επιπρόσθετες αναφορές, έως την κακόβουλη και συχνά μηδενιστική αντίδραση όσων επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη μνημονιακή «συνταγή» που βιώνουμε εδώ και ένα χρόνο, ως τον απόλυτο μονόδρομο.
Το «Ζάππειο ΙΙ» αποτέλεσε τη δεύτερη σημαντική κίνηση ματ του Αντώνη Σαμαρά τον τελευταίο χρόνο. Μετά την περσινή άρνηση ψήφισης του μνημονίου καταδεικνύοντας τους αδιέξοδους περιορισμούς του και προτείνοντας συγκεκριμένο σχέδιο ανάταξης της οικονομίας για την ταχύτερη απεμπλοκή μας από αυτό, ήρθε φέτος να χαράξει μια «κόκκινη» γραμμή στις παθογένειες του παρελθόντος και να παρουσιάσει ένα φιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα με σαφείς κοινωνικές αναφορές. Ένα πρόγραμμα «πακέτο» που επί της ουσίας τονώνει το επενδυτικό προφίλ του τόπου μέσω της αναδόμησης του πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού και τεχνολογικού υπόβαθρου (αυτό που ονομάζουμε P.E.S.T. από τα αρχικά των αντίστοιχων Αγγλικών λέξεων).
Όταν χθες το πρωί μου μετέφεραν αποσπασματικά την είδηση του στυγερού εγκλήματος στο κέντρο της Αθήνας, αδυνατούσα να πιστέψω ότι θα μπορούσε όντως ο λόγος να είναι η κλοπή μιας βιντεοκάμερας. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ότι μάλλον δεν είχαν καταλάβει καλά κι ότι πιθανότατα θα πρόκειται για μια ακόμα περίπτωση ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ανάμεσα σε ανθρώπους της νύχτας, που τα ΜΜΕ πρότρεξαν να μεγαλοποιήσουν! Το παράλογο του σκηνικού (ξημέρωμα, έξω από μια πολυκατοικία), το ευτελές του λάφυρου (μια βιντεοκάμερα) και το αποτρόπαιο της εν ψυχρώ δολοφονίας, δεν μου επέτρεπαν να αποδεχτώ το προφανές.
Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου και η αισιοδοξία που προσπάθησε εξαρχής να μας εμφυσήσει η κυβέρνηση, μιλώντας για μια δύσκολη περίοδο δημοσιονομικής προσαρμογής που θα καταστήσει τη χώρα αξιόπιστη ώστε να απευθυνθεί σύντομα και πάλι τη χώρας στις αγορές, αποδείχτηκε αίολη. Όπως πλέον παραδέχονται ντόπιοι και ξένοι υποστηρικτές του μνημονίου (μεταθέτοντας απλά ο ένας στον άλλον, τις ευθύνες της αποτυχίας, η «συνταγή» δεν λειτουργεί. Οι όροι και το χρονοδιάγραμμα που μας επιβλήθηκε δεν επιτρέπουν τον απεγκλωβισμό της χώρας από το φαύλο κύκλο ελλειμμάτων και χρέους. Ταυτόχρονα βέβαια, αυτή η «συνταγή», δημιούργησε και πρωτοφανείς κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες (ανεργία, ύφεση, μείωση του βιοτικού επιπέδου). Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να αποζητούμε ξανά δανειακή «διευκόλυνση» και να προετοιμαζόμαστε για την επιβολή ενός απεχθέστερου νέου Μνημονίου.
Δεν πρόλαβε να περάσει ένας χρόνος από τις προηγούμενες εθνικές εκλογές, κι από την περίοδο των αυτοδιοικητικών εκλογών που άρχισαν να πυκνώνουν τα «σενάρια» για πρόωρες κάλπες, ξεκίνησε ο κατακλυσμός με δημοσιεύματα για τους εν δυνάμει υποψηφίους της ΝΔ. Υπαρκτές και ανύπαρκτες «διαρροές» τροφοδοτούν μια ατελείωτη ονοματολογία, που εν πολλοίς εξυπηρετεί αποκλειστικά τις προσωπικές φιλοδοξίες των εχόντων τη θεμιτή διάθεση να συμπεριληφθούν στα επόμενα ψηφοδέλτια. Ταυτόχρονα όμως συντηρεί κι ένα κλίμα ανούσιας εσωστρέφειας αναπαράγοντας ατομικές ανασφάλειες και τοπικές έριδες.
Πριν κοπάσει ο θόρυβος από την πλήρη επιβεβαίωση των «μυστικών» επαφών Παπανδρέου – Στρος Καν που ουσιαστικά σχεδίαζαν την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ, τη στιγμή που οι πάντες διαβεβαίωναν ότι μια τέτοια προοπτική δεν υπήρχε αφού θα αποτελούσε καταστροφή για τον τόπο, ήρθε και η χθεσινοβραδινή απρόβλεπτη και ακόμα απροσδιόριστη ως προς το περιεχόμενο, Ευρωπαϊκή σύσκεψη, να ενισχύσει το κλίμα των «υπόγειων» διαδρομών που καθορίζουν τις τύχες μας. Το δημοσίευμα του Spiegel για πρωτοβουλία της Ελλάδα, ώστε να εξέλθει της Ευρωζώνης, όσο κι αν φαντάζει «μυθιστορηματική», ήταν αρκετή για να εντείνει το κλίμα ανασφάλειας συνολικά για την πορεία του Ευρώ. Τι υποκρύπτει τελικά το χθεσινό «γαϊτανάκι» δηλώσεων, εντυπώσεων και πολιτικών κινήσεων;
«Άραγε δεν υπήρχαν πάντοτε στην πολιτική, «υπόγειες» διαδρομές και γεγονότα που ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά επηρεάζουν καίρια τη ζωή μας;» Αυτό είναι ένα λογικοφανές επιχείρημα που ακούστηκε τις τελευταίες μέρες, στην προσπάθεια κάποιων να δικαιολογήσουν τις συζητήσεις Παπανδρέου – Στρος Καν πολύ πριν την επίσημη προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, ακόμα και πολύ πριν τις εθνικές εκλογές. Όταν ο Κων/νος Καραμανλής εκστόμιζε τη μνημειώδη φράση «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται, και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται», σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του αυτή ακριβώς την έκφανση της πολιτικής διαχείρισης.
Μετά την παταγώδη αποτυχία της μεγάλης επένδυσης, από κεφάλαια προερχόμενα από το Κατάρ, στον τομέα του υγροποιημένου φυσικού αερίου (το περιβόητο πλάνο του Αστακού), έρχονται οι εξελίξεις στο άλλο κεντρικό επενδυτικό σχέδιο (αυτό του Ελληνικού) να επιβεβαιώσει για μια ακόμα φορά, αυτό που είχαμε εκτενώς αναλύσει και στην ανάρτηση "Το πολιτικό DNA του ΠΑΣΟΚ, δεν μεταλλάσσεται!". Ο χώρος του Ελληνικού υπήρξε επί χρόνια αναξιοποίητος, με τα κόμματα της αριστεράς, αλλά και το ΠΑΣΟΚ να «μάχονται» για το ποιος αντιτίθεται πιο δυναμικά στην αξιοποίηση του.
Το συγκρότημα Αλαφούζου μας ενημέρωσε για την πρόσφατη δημοσκόπηση της Public Isuue, σύμφωνα με την οποία η Ελληνική κοινή γνώμη, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, άλλαξε άρδην άποψη όσον αφορά την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και διαφοροποιείται σημαντικά, σε σχέση με το παρελθόν, στην προοπτική άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα, έχοντας πλέον πολύ πιο θετική άποψη για μια τέτοια εξέλιξη. Αποτελεί άραγε αυτή η δημοσκοπική αποτύπωση, σαφή ένδειξη αλλαγής νοοτροπίας της κοινωνίας, όπως προσέτρεξαν να ερμηνεύσουν τα ευρήματα, δημοσιογράφοι και πολιτικοί ή η εξήγηση είναι πιο επιφανειακής λογικής και γι’ αυτό πρόσκαιρη;
Στην εποχή του μνημονίου, τι περιεχόμενο μπορεί να έχει ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς; Αρκεί η εξάντληση σε επικλήσεις επαναφοράς των χαμένων εργασιακών κι ασφαλιστικών δικαιωμάτων και στην κάλυψη των όποιων εισοδηματικών απωλειών; Αρκεί απλά η καταγγελία της αντιαναπτυξιακής κυβερνητικής πολιτικής που έφερε την πρωτόγνωρη ύφεση, την έξαρση των λουκέτων στην αγορά κι οδηγεί ολόκληρες γενιές, ιδιαίτερα τις νεότερες, σε συνθήκες εξαθλίωσης, κοινωνικού παραγκωνισμού και συναισθηματισμού μαρασμού;
"Ο κόσμος έχει ανάγκη να δει «αίμα»" είναι η εύγλωττη έκφραση που ακούγεται πιο συχνά από ποτέ, το τελευταίο διάστημα. Μια κοινωνία που αναγκάζεται σε βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωή της, επίπονες εισοδηματικές περικοπές, περιορισμούς εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, βιώνει καθημερινά την ανεργία και την αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών, επιζητεί στην τιμωρία πολιτικών προσώπων που διαχειρίστηκαν τα δημόσια πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες, μια συναισθηματική, έστω, εξιλέωση. Όταν μάλιστα βλέπει κορυφαίες υποθέσεις (Siemens, χρηματιστήριο κλπ) να περνούν ουσιαστικά στη λήθη και το επικοινωνιακό βάρος των αμαρτιών του συστήματος να άρουν «απόβλητες» από το πολιτικό προσκήνιο, εδώ και καιρό, προσωπικότητες τύπου Μαντέλη και Τσοχατζόπουλου, δικαιολογημένα εξοργίζεται ακόμα περισσότερο.
Το ίδιο θαλασσινό τοπίο κι ένας πρωταγωνιστής που με παρόμοια αίολη φρασεολογία προσπαθεί να εμφυσήσει την αισιοδοξία στους πολίτες. Από την αποφυγή της χρεοκοπίας το 2010 (το αδιέξοδο των όρων κι οι συνέπειες της αδιαπραγμάτευτης μνημονιακής υπογραφής, δεν απασχολούσαν τότε τον πρωθυπουργό!), περάσαμε στην, αστήριχτη από τις εξελίξεις, βεβαιότητα για θετική πορεία της χώρας κι αποτελεσματικότητα των θυσιών. Με βάση τους στόχους του μνημονίου και τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για να επιτευχθούν, τι δείχνουν τα επίσημα στοιχεία για την ορθότητα των επιλογών και τις προοπτικές για τον τόπο;
Είναι μια από τις σπάνιες φορές που αναπαράγουμε ολόκληρο άρθρο από άλλη πηγή, συγκεκριμένα την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Κι αυτό, επειδή η αναλυτική αναφορά του στον τρόπο που, από την αρχή της διαδρομής του προς τον Προεδρικό θώκο των ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα, αξιοποίησε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναγκάζοντες φίλους και αντιπάλους να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που έθεσε, αποδεικνύουν περίτρανα αυτό που από εδώ έχουμε αναλύσει με σειρά άρθρων (ενδεικτικά αναφέρονται τα «Η πολιτική στην ψηφιακή εποχή» και «Η Ψηφιακή δημοκρατία μέσα από το διαδίκτυο»). Την ταχέως αναπτυσσόμενη δυναμική αυτών των διαύλων επικοινωνίας, απρόσκοπτης επιχειρηματολογίας, ανάδειξης ιδεών, θέσεων και προτάσεων με το «αυτί» στην καθημερινή αντίδραση της κοινωνίας. Μια αντίδραση ικανή να δημιουργήσει νέες δομές οργάνωσης, έκφρασης αλλά και ανάδειξης προσωπικοτήτων ικανές να ανταποκριθούν στις πολύμορφες ανάγκες των καιρών. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:
Καὶ πάλιν μετὰ χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἀπευθύνομεν πρὸς ὑμᾶς τὸν χαρμόσυνον καὶ πλήρη ἐλπίδων χαιρετισμὸν "Χριστός Ἀνέστη"!
Αἱ συγκυρίαι καὶ τὰ γεγονότα τῆς συγχρόνου ἐποχῆς φαίνονται μὴ δικαιολογοῦντα τὸ χαρμόσυνον τοῦχαιρετισμοῦ μας. Αἱ συντελεσθεῖσαι ἤδη φυσικαὶ καταστροφαὶ ἐκ τῶν σεισμικῶν δονήσεων καὶ τῶν θαλασσίωνὑπερκυμάτων καὶ αἱ ἐπαπειλούμεναι τοιαῦται ἐκ τῆς πιθανολογουμένης ἐκρήξεως τῶν πυρηνικῶν ἐργοστασίων, ἀλλὰκαὶ αἱ ἀνθρωποθυσίαι ἐκ τῶν πολεμικῶν συρράξεων καὶ τῶν τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν, ἐμφανίζουν τὸν κόσμον μας δεινῶς πληγωμένον καὶ σφαδάζοντα ὑπὸ τὴν πίεσιν φυσικῶν καὶ πνευματικῶν κακῶν δυνάμεων.
Είναι η πρώτη χρονιά εδώ και δεκαετίες που το κλίμα κατήφειας και γενικευμένης απογοήτευσης από τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις, δεν επιτρέπει στην Αναστάσιμη διάθεση να συνεπάρει πλήρως, τις ψυχές των Ελλήνων. Ακόμα και η εκτόνωση της γιορτινής ατμόσφαιρας θα επισκιάζεται από την αγωνία για την επόμενη μέρα. Η ανάταση του τόπου δεν μπορεί να έρθει αν δεν υπάρξει, πρωτίστως, η «Ανάσταση» της ψυχής μας. Κι αυτή δεν μπορεί να προκύψει χωρίς την αναγνώριση των εσφαλμένων νοοτροπιών που δημιούργησαν το πλαίσιο της κρίσης σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, αξιακό), την ιεράρχηση των πρωτοβουλιών που μπορούν να καταστήσουν το σύστημα λειτουργικό, περισσότερο ηθικό και αξιοκρατικό αλλά και την συνειδητοποίηση της προσωπικής ευθύνης σε όλες αυτές τις επιλογές.
