Μετά την ανακοίνωση της Ισπανικής αναδόχου εταιρείας που είχε αναλάβει την ευθύνη κατασκευής του μεσαίου τμήματος της Εθνικής Οδού Ε65 Κεντρικής Ελλάδας (από Μοναστήρι Καρδίτσας έως Τρίκαλα), σύμφωνα με την οποία για οικονομικούς λόγους εξαγγέλλεται η παύση εργασιών, το κομβικό αυτό έργο για την ανάπτυξη ιδιαίτερα της Δυτικής Θεσσαλίας, βρίσκεται υπό τη «σκιά» μιας πιθανής καθυστέρησης αν όχι αναβολής. Είναι άραγε η κερδοσκοπική διάθεση των διεθνών εργολάβων που έφερε αυτή την εξέλιξη ή το Ελληνικό κράτος αποδεικνύει για μια ακόμα φορά την αναποτελεσματικότητα του;

Με πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά και της ΝΔ, άνοιξε στη χώρα μας, έστω και με χαρακτηριστική καθυστέρηση, το ζήτημα της διαχείρισης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας. Οι πάντες μοιάζουν πλέον να συμφωνούν στην άμεση ανάγκη πρωτοβουλιών για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση αυτού του ανεκμετάλλευτου πλούτου, διαφέρουν όμως οι προσεγγίσεις για την επιλογή των κατάλληλων «εργαλείων» που θα προσφέρουν τη μέγιστη δυνατή απόδοση. Είναι άραγε η άμεση πώληση, η μακροχρόνια μίσθωση, η διαπραγμάτευση μέσω ειδικών ομολόγων ή ο συνδυασμός όλων των παραπάνω και σε ποια δοσολογία, η πιο αποτελεσματική λύση για την ορθότερη διαχείριση;

Η ιστορική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που επικύρωνε τη νομιμότητα της μονομερούς ανεξαρτησίας του Κοσόβου, αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως δευτερεύουσα είδηση από τα ΜΜΕ, εν μέσω μάλιστα θέρους, που όπως έλεγε κι ο Ουμπέρτο Έκο αν δεν υπάρχουν ειδήσεις θα πρέπει να τις δημιουργήσουμε. Προφανώς είτε αδυνατούν να αντιληφθούν το μέγεθος των συνεπειών αυτής καθαυτής της απόφασης αλλά και των παράπλευρων ζητημάτων που ανοίγει όσον αφορά τις διεκδικήσεις αυτονομιστικών κινημάτων ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως στη Βαλκανική γειτονιά μας αλλά πιθανότατα και στην ενδοχώρα με τη στενή (Θράκη, Τσάμηδες, «Μακεδόνες») αλλά και την ευρεία έννοια (Τουρκοκύπριοι). Κυρίως όμως ήταν μια ένδειξη του επί της ουσίας πολιτικού τρόπου λειτουργίας και της φύσης των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Μια από τις πρώτες κυβερνητικές προσπάθειες να ανοίξει το χρονίζων θέμα των κλειστών επαγγελμάτων που διατηρούσαν στη χώρα μας πολλούς κλάδους σε ένα ιδιότυπο καθεστώς, ουσιαστικά κρατικοδίαιτου επιχειρείν, μοιάζει να οδηγείται σε αδιέξοδο. Από τη μια οι προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν λύνουν στη ρίζα τους τα προβλήματα προστατευτισμού αφού και πάλι ο αριθμός των αδειών σε φορτηγά και βυτία θα ελέγχεται με κάποιο τρόπο και το κόμιστρο δεν θα διαμορφώνεται με όρους ελεύθερου ανταγωνισμού, περιορίζοντας τις όποιες θετικές επιπτώσεις στο κόστος μεταφορών άρα και στην τελική τιμή προϊόντων και υπηρεσιών. Από την άλλη η μείωση της τιμής της άδειας, χωρίς πρόβλεψη για αντίστοιχο δίχτυ προστασίας ιδιαίτερα για όσους προχώρησαν πρόσφατα σε μια τέτοια επένδυση, δημιούργησε το κύμα αντιδράσεων που οδήγησε στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Εκεί που προσπαθείς να χαλαρώσεις και να μπεις σε κλίμα διακοπών, το Ελληνικό πολιτικό σύστημα παρά το γεγονός ότι χωλαίνει πλέον επικίνδυνα δεν χάνει ευκαιρία να σου θυμίζει την σχεδόν παραπαίουσα παρουσία του. Με την ευκαιρία του εορτασμού των 36 ετών από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, σε κλίμα λιγότερο πανηγυρικό απ’ ότι συνήθως, ελέω κρίσης και κοινωνικών αντιδράσεων, συναθροίστηκαν οι κορυφαίοι παράγοντες της Μεταπολίτευσης για να μας θυμίσουν την αξία των αδιασάλευτων δημοκρατικών θεσμών αλλά και με σκωπτικό ύφος να επισημάνουν τα λάθη δεκαετιών που εξέθρεψαν μια στρεβλή προσέγγιση σε επίπεδο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό κι ανάδειξαν χαρακτηριστικά και νοοτροπίες που οδήγησαν τελικά τη χώρα σε πρωτοφανή αδιέξοδα. Είναι βέβαια φυσική η απορία, αν και κατά πόσο θα υπήρχε έστω και η ελάχιστη αναφορά στις παθογένειες της Ελληνικής κοινωνίας, αν δεν μας είχε παρασύρει στο διάβα της η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αποκαλύπτοντας όλες τις στρεβλώσεις και τις εγγενείς αδυναμίες του συστήματος μας.

Από τη μια η προ λίγων ημερών αήθης επίθεση στον Κ.Καραμανλή από Γαλλικό περιοδικό που τον περιελάμβανε στους καταστροφείς της Ευρωπαϊκής οικονομίας, κι από την άλλη ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται από τη δικαιοσύνη, την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ η όποια εμπλοκή συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού σε υποθέσεις που χειρίζεται πλέον η δικαιοσύνη, αφήνουν μια έντονη αίσθηση προσχεδιασμένης επίθεσης όχι μόνο για να πληγεί η υστεροφημία του Καραμανλή αλλά κυρίως για να αναδείξει πιθανές αντιφάσεις των τοποθετήσεων της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ σε σχέση με τα πεπραγμένα του παρελθόντος.

Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, ανακαλούνται από τη μνήμη οι σκηνές της αποτρόπαιας επίθεσης των Τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο και ανακυκλώνονται συνεχώς τα γνωστά, σχεδόν μονότονα ευχολόγια για δίκαιη επίλυση του ζητήματος της κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου. Όσο οι «φωνές» των θυμάτων και των αγνοουμένων, παραμένουν διαυγείς και ηχηρές, ο στόχος για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης που θα επιτρέψει την αρμονική επανένωση του νησιού παραμένει ισχυρός. Επιτρέπουν όμως τα σημερινά πολιτικοοικονομικά δεδομένα να αισιοδοξούμε για μια άμεση θετική εξέλιξη;

Η εν ψυχρώ δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια όπως δείχνουν τα τελευταία στοιχεία έγινε με όπλα που χρησιμοποίησε στο παρελθόν η «Σέχτα Επαναστατών». Ανοίγει λοιπόν και πάλι η συζήτηση τόσο για τα κίνητρα των «τυφλών» επιθέσεων που πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα (χαρακτηριστική η υπόθεση της βόμβας που εστάλη στον Μ.Χρυσοχοϊδη). Πρόκειται άραγε για επιθέσεις με το γνωστό «ιδεολογικό» περίβλημα των προηγούμενων δεκαετιών ή οι πρακτικές που ακολουθούνται καταδεικνύουν την άρρηκτη πλέον σχέση τρομοκρατών και υποκόσμου;

Η ανακοίνωση της πρότασης της «Τράπεζας Πειραιώς» για την εξαγορά των δυο τελευταίων υπό κρατική επίβλεψη τραπεζών της «Αγροτικής» και του «Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου», ήρθε προς επίρρωση των θέσεων κι εκκλήσεων προς την αγορά του Υπουργού Οικονομικών για την ανάγκη συγχωνεύσεων στον τραπεζικό κλάδο. Την ίδια στιγμή ξεκίνησε η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ΟΣΕ με πιθανότατη την εμπλοκή στη διαχείριση των δρομολογίων (εννοείται των κερδοφόρων) από τις Γαλλική κρατική σιδηροδρομική επιχείρηση, και εντείνονται οι διαπραγματεύσεις με τους Κινέζους επενδυτές (και πάλι για κρατικές επιχειρήσεις τους πρόκειται) για επέκταση των εργασιών τους στον Ελλαδικό χώρο μετά την επιτυχημένη πορεία στο θέμα της προβλήτας στο λιμάνι του Πειραιά.

Ανακοινώθηκε λοιπόν κι επίσημα η λειτουργία του φόρουμ ιδεών της κ.Μπακογιάννη ως πρόπλασμα της επικείμενης δημιουργίας πολιτικού φορέα, που μόλις λίγες μέρες αργότερα παραδέχθηκε, για πρώτη φορά ξεκάθαρα, σε ραδιοφωνική της συνέντευξη. Μια κίνηση προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, που πολλοί αναμένουν λόγω των συσσωρευμένων κοινωνικών αντιδράσεων τους επόμενους μήνες, θεωρεί ότι της δίνουν το περιθώριο να αποκτήσει ένα νέο ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι. Ένας τέτοιος «όμιλος» είναι θεωρητικά ο πιο ασφαλής τρόπος διερεύνησης των διαθέσεων της κοινωνίας και αποτύπωσης προτάσεων για την οικονομική, πολιτική και κοινωνική αναγέννηση που χρειάζεται ο τόπος.

Μαζεύτηκαν λοιπόν στο μαγευτικό Πόρο, όλες οι "επιτυχημένες" φωνές της Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς και μερικοί φίλοι τους διαπρεπείς τεχνοκράτες (κυρίως οικονομολόγοι), τη φωνή των οποίων όμως δεν δείχουν να ακούν με ιδιαίτερη προσοχή), για να κλάψουν στα συντρίμμια της ξεπερασμένης Σοσιαλδημοκρατικής προσέγγισης της προηγούμενης δεκαετίας, να οικτίρουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η λειτουργία του οποίου όμως ξέφυγε με επιλογή του κράτους (τοξικά δάνεια στις ΗΠΑ!!) και μέσα σε μια συναίνεση παραφροσύνης να υποσχεθούν μια άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν για την έξοδο από την κρίση (εμείς από το μνημόνιο), μόλις αναθερμανθεί το οικονομικό περιβάλλον. Θα αναδιανείμουν φυσικά τον πλούτο!!

Πολλές φορές ακούμε και διαβάζουμε αναλύσεις που προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς. Άλλοι την προσδιορίζουν ως εσωστρεφή, φοβική, «ψηφιακή» έως σε επικίνδυνο βαθμό για την κοινωνική τους ωρίμανση. Άλλοι πάλι τους βλέπουν ως επιθετικούς, υπερβολικά μαχητικούς, με μηδενιστικές τάσεις απέναντι σε κατεστημένες αξίες. Κάποιοι άλλοι, ίσως λιγότεροι, βλέπουν στα νέα παιδιά μια διάθεση ουσιαστικής κριτικής απέναντι σε ένα σύστημα που τους στερεί ευκαιρίες εξέλιξης, και προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών, ίσως πιο άμεσων κι αποτελεσματικών μορφών επικοινωνίας και κοινωνικής ενεργοποίησης, μεγαλύτερη ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, ένα ειλικρινές ενδιαφέρον και μια βαθιά ευαισθησία για το περιβάλλον, τις εξελίξεις στον πλανήτη, την βελτίωση της καθημερινότητας.

Όταν δεκαετίες πριν ο Χάγεκ κατέθετε το πόνημα του σχετικά με την απελευθέρωση των δημιουργικών, ιδιωτικών δυνάμεων από την καταδυνάστευση της υπέρογκης και γραφειοκρατικής κρατικής παρεμβατικότητας, δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ερχόταν η μέρα για τον τόπο μας που αυτός ο τίτλος (Ο δρόμος προς την Υποτέλεια) θα αποτελούσε καθημερινή φράση στο στόμα εκατομμυρίων πολιτών. Ο λόγος βέβαια διαφορετικός (η οικονομική στήριξη και τα μέτρα που επιβάλει η «Τρόικα» ΔΝΤ-ΕΚΤ-Ε.Ε.) αλλά η ανάγκη απεγκλωβισμού και μιας ευρείας πολιτικής και κοινωνικής αναγέννησης, παραμένει η ίδια.

Οι όψιμοι (Κιλτίδης) ή μη, υποστηρικτές του μνημονίου (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) αναγκάζονται από τα γεγονότα να επιλέξουν στάση απέναντι και στα σημαντικά νομοσχέδια που έρχονται προς ψήφιση στη Βουλή. Ο καθένας τους με βάση τους γενικότερους στόχους και τις πολιτικές συγκυρίες διατηρεί η μεταβάλει κατά το δοκούν τη στάση του, προσπαθώντας να πείσει εαυτόν και αλλήλους για το αγνό των προθέσεων του και το ενδιαφέρον του για το μέλλον του τόπου. Η ταύτιση όμως με μια αδιέξοδη πολιτική που στερεί άκριτα εργασιακά κι ασφαλιστικά δικαιώματα, με μειωμένο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας και ανύπαρκτο αναπτυξιακό πλάνο, δεν μπορεί να αποτελέσει θετική παρακαταθήκη για την μελλοντική πολιτική τους πορεία.

Οι διαχρονικές αγκυλώσεις του οικονομικού και κοινωνικού μας ιστού που δημιούργησαν, με το λαϊκισμό, τον κρατισμό και την υπερχρέωση, το υπόβαθρο για τα σημερινά αδιέξοδα έχουν αναλυθεί επανειλημμένα. Οι κυβερνητικές ευθύνες που με τις παλινωδίες, τις λάθος εκτιμήσεις κι επιλογές της είχαν ως αποτέλεσμα την τελική καταφυγή στο ΔΝΤ και τις επιταγές του μνημονίου, έχουν γίνει πλέον εμφανείς σε κάθε πολίτη, όπως και η ξεκάθαρη άρνηση της ΝΔ να αποτελέσει συνένοχο σε ένα σκηνικό που διαχειρίστηκε κι έστησε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που αναζητείται πλέον από όλες τις πλευρές είναι οι τρόποι πιο άμεσης εξόδου από τους περιορισμούς των επιταγών της «Τρόικας».

Ανακοινώθηκε, μέσα σε κλίμα περισσής αισιοδοξίας, η αύξηση των χρηματοδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύεων, που θα μπορεί να αξιοποιήσει η Ελλάδα, από τα 1,6 στα 3 δις, δίνοντας την αίσθηση μιας εν δυνάμει αναπτυξιακής «ανάσας» στην χειμάζουσα οικονομία μας. Την ίδια στιγμή βέβαια έσπειρε την απογοήτευση στην αγορά η πιθανή ματαίωση δυο σημαντικότατων επενδύσεων στο χώρο των κατασκευών (σε Αταλάντη και Σητεία) συνολικού ύψους επίσης 3 δις. Σε ποιο από τα δυο γεγονότα θα πρέπει άραγε να εστιαστεί περισσότερο η προσοχή μας; Στη δυνητική πιθανότητα μελλοντικών επενδυτικών κινήσεων ή στη αμεσότητα της ανάκλησης δυο επχιειρηματικών πλάνων που θα σήμαιναν καίρια ανάπτυξη για τις συγκεκριμένες περιοχές και δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας που σε μεγάλο βαθμό θα καλύπτονταν από το ανθρώπινο δυναμικό της τοπικής κοινωνίας;

Το 8ο Συνέδριο της Ν.Δ. χαρακτηρίστηκε από την ομιλία ορόσημο του Προέδρου της Αντώνη Σαμαρά, που έθεσε ξεκάθαρα τις ιδεολογικές, οικονομικές, και κοινωνικές βάσεις της Νέας Μεταπολίτευσης αλλά κι από την εκ βάθρων ανανέωση της Κ.Ε. του κόμματος τόσο σε επίπεδο προσώπων όσο και ηλικιακά. Η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω της η τοποθέτηση Σαμαρά, επιζητεί την ανάλογη ηγετική ομάδα που θα κληθεί να προωθήσει και να επεξηγήσει στους πολίτες με τρόπο πειστικό τις πολιτικές και τα επιχειρήματα που σηματοδοτούν την μετάβαση από το λαϊκισμό και τον κρατισμό της μεταπολίτευσης στον ορθολογισμό του αυτονόητου και την ανάπτυξη της δημιουργικότητας στη νέα ψηφιακή εποχή.

«Αν δεν αγαπάς όλα σου φαίνονται ίδια» είπε ο Αντώνης Σαμαράς στην αρχική ομιλία του στο 8ο Συνέδριο της ΝΔ. Μια φράση που μέσα στο ρεαλισμό της δείχνει τη διαφορά του παρελθόντος με το μέλλον. Βιώσαμε μια εποχή που στηρίχτηκε στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα που ανέφερε ο Πρόεδρος με προεξέχοντα τον κρατισμό που στραγγαλίζει τη δημιουργική διάθεση του Έλληνα, το λαϊκισμό που οδηγεί στην ηθική και πολιτισμική κατάπτωση, υποδαυλίζοντας συνεχώς τα πιο ποταπά ανθρώπινα ένστικτα και στηρίζοντας ένα στρεβλό κοινωνικό πρότυπο, τη φοβία προβολής των φιλελεύθερων ιδεών και των πατριωτικών συναισθημάτων κρυμμένοι πίσω από μεταπολεμικά σύνδρομα υπαρκτής καταπίεσης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων και ταύτισης ασύνδετων μεταξύ τους αναφορών και μνημών καπήλευσης του υπερήφανου εθνικού φρονήματος.

Το επερχόμενο Συνέδριο της ΝΔ αποτελεί το επιστέγασμα μιας πορείας Ελπίδας για την παράταξη. Η κινηματική εκλογή του Αντώνη Σαμαρά μέσα από ένα εξαιρετικά διευρυμένο εκλογικό σώμα, η εκλογή του Προέδρου της ΟΝΝΕΔ με μια παρόμοια διαδικασία αλλά και η ανάδειξη Προέδρων ΝΟΔΕ και Τ.Ο. με σημαντική συμμετοχή παρά την συνολική απαξίωση της πολιτικής ζωής, εν μέσω οικονομικής και ηθικής κρίσης, πέρασαν τη ΝΔ σε ένα άλλο επίπεδο δημοκρατικών διαδικασιών που καθιστούν τη συμμετοχή του πολίτη καίριο συστατικό στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Το τριήμερο Συνέδριο θα έρθει λοιπόν να ολοκληρώσει τις απαιτούμενες καταστατικές αλλαγές που θα σημάνουν την πλήρη αναδιοργάνωση του τρόπου λειτουργίας του κομματικού μηχανισμού και των οργάνων του, θέτοντας την κομματική βάση και συνολικά την κοινωνία ως προμετωπίδα των διεργασιών.

Η πιο συνηθισμένη τηλεοπτική εικόνα των τελευταίων ημερών είναι το πλάνο με τον υπ.Εργασίας κ.Λοβέρδο με σπαρακτική φωνή, θλιμμένο ύφος, σχεδόν περίλυπο και πλήρως απογοητευμένο στα όρια της απελπισίας, να προσπαθεί να πείσει δημοσιογράφους και κοινό ότι δίνει μια άνιση μάχη για την προάσπιση των ασφαλιστικών και εργασιακών μας δικαιωμάτων αφού οι απαιτήσεις του μνημονίου δεν του αφήνουν μεγάλα περιθώρια κινήσεων. Φυσικά η μόνιμη επωδός σε αυτό το ατέρμονο μοιρολόι είναι η κακή διαχείριση της προηγούμενης κυβέρνησης που μας οδήγησε στις σημερινές δύσκολες αποφάσεις.

Η ραγδαία υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τον οίκο αξιολόγησης Moody’s επανέφερε τη συζήτηση για τον τρόπο λειτουργίας των συγκεκριμένων οίκων, τις σκοπιμότητες (πολιτικές και επιχειρηματικές) που εξυπηρετούν και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να υπάρξει ένα άλλο πιο αξιόπιστο πλαίσιο αποτίμησης της πορείας ολόκληρων χωρών καθώς και μηχανισμοί «αξιολόγησης» των αξιολογητών. Ήταν άραγε απολύτως δικαιολογημένη η τόσο απότομη υποτίμηση της Ελλάδας, η πορεία των δημοσιονομικών της στοιχείων το τελευταίο διάστημα δικαιολογούν την περαιτέρω υποχώρηση;

Μετά την συμβουλευτική δήλωση της κ. Λαιμού, η οποία αφού δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί ή έστω να δικαιολογηθεί για το είδος και το ύφος της εκδήλωσης την οποία οργάνωσαν στο ιστορικό θωρηκτό Αβέρωφ, προέτρεψε όσους αντιδρούν στο φαινόμενο της χρήσης ιστορικών χώρων για απολύτως ιδιωτικές εκδηλώσεις, να καταφύγουν σε ψυχανάλυση, κι επειδή δεν προλαβαίνω να απευθυνθώ άμεσα στον κ. Στεφανή, όπως μας προτείνει η κ. Λαιμού, αποφάσισα με την ιδιότητα του ψυχολόγου να προσπαθήσω μια μικρή αυτοψυχανάλυση, μήπως και ανακαλύψω τα συμπλέγματα κι απωθημένα που με οδηγούν στην απόρριψη της συγκεκριμένης θεώρησης.

Με εμφανή ένταση στο πρόσωπο της, φωνή σταθερή γεμάτη σιγουριά και αποφασιστικότητα και μια απότομη, δυναμική κίνηση απομάκρυνσης από το μικρόφωνο μετά το πέρας των δηλώσεων της, ένδειξη αποστροφής και εκνευρισμού για την κατάφορη κοινωνική αδικία σε βάρος των πολιτών που την έπνιγε, η κ.Ξενογιαννακοπούλου, μας ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται από τους προμηθευτές των νοσοκομείων, το οικονομικό πάρτι των οποίων λαμβάνει πλέον τέλος!! Τη στιγμή που κάποιοι συνάνθρωποι μας, από έλλειψη ακόμα και απλών, φτηνών ιατρικών υλικών, κινδυνεύουν να μείνουν ανάπηροι ή να αποδημήσουν εις Κύριον, όταν χειρουργεία αναβάλλονται, απαραίτητες διαγνωστικές εργαστηριακές εξετάσεις αδυνατούν να πραγματοποιηθούν, η επικοινωνία, με τη στρεβλή προπαγανδιστική λογική, που κάποιοι, επαγγελματίες και μη του χώρου, της προσέδωσαν, θριάμβευσε και πάλι. Οι κυβερνητικές διαχειριστικές παραλείψεις, η έλλειψη προγραμματισμού και συνολικού σχεδίου για το χώρο της υγείας, καλύπτονται για μια ακόμα φορά πίσω από υπερφίαλες, με περισσή όμως επισημότητα, δηλώσεις.

Συνεπαρμένοι όλοι μας στον κυκεώνα των οικονομικών αναταράξεων και της αβεβαιότητας για τις μελλοντικές εξελίξεις, αδυνατούμε να απορροφήσουμε σε όλη τους την έκταση τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και μοιάζουν να οριοθετούν ένα νέο γεωπολιτικό πλαίσιο στην ευρύτερη περιοχή μας. Η πομπώδης επίσκεψη των Τούρκων αξιωματούχων με τις αντιφατικές εξαγγελίες της, το τραγικό συμβάν με το θάνατο αθώων ανθρώπων της αποστολής βοήθειας στη Γάζα (πέρα από τον προφανή Τουρκικό σχεδιασμό), και οι Αμερικανικές πιέσεις για εξεύρεση λύσης στο Σκοπιανό, ώστε να προχωρήσει άμεσα η είσοδος όλων των χωρών των Δ.Βαλκανίων σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., είναι απλά τα πιο σημαντικά από αυτά. Οι τέσσερις «ρηγάδες» μπαλαντέρ υπάρχουν αρκετοί όπως η Κίνα, κι η Ρωσία, που καθορίζουν το τελευταίο διάστημα την τάση των εξελίξεων είναι οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Ισραήλ και το Ιράν.

Ο Μαντέλης θεωρεί απολύτως φυσικό να αναζητεί «χορηγούς» που προφανώς εκτίμησαν τα μοναδικά πολιτικά του προσόντα, ο Τσοχατζόπουλος εν μέσω ανυπέρβλητης χλιδής διακηρύσσει με συντριβή την πολιτική δίωξη που κάποιοι επιχειρούν εναντίον, η Τζάκρη ανακαλεί την επιτυχημένη λογική Βουλγαράκη περί της συνάφειας νόμου και ηθικής στην πολιτική διαχείριση για να δικαιολογήσει το διορισμό συγγενών και ψηφοφόρων της στο δημόσιο, ενώ Ρουσόπουλος και Παυλίδης δηλώνουν αδικημένοι και διαφορετικής, από τα τετριμμένα, νοοτροπίας, ο πρώτος τιμώντας το μυστήριο της εξομολόγησης στον πνευματικό του καθοδηγητή μοναχό Ευφραίμ και ο δεύτερος θεωρώντας τον εαυτό του, σε αντιδιαστολή με τη σημερινή ΝΔ, δείγμα σύγχρονου πολιτικού λόγου.

Στα πλαίσια μιας διαχρονικά αντιδραστικής κοινωνίας σε κάθε καινοτόμα κίνηση αλλά και των δυσκίνητων κομματικών μηχανισμών που συχνά, με χαρακτηριστική καθυστέρηση αντιλαμβάνονται κι ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των κοινωνικών και τεχνολογικών εξελίξεων, η παρουσίαση του Γραμματέα Νέων Τεχνολογιών, Έρευνας & Καινοτομίας Μανούσου Βολουδάκη και των συνεργατών του, στην Πολυθεματική Συνδιάσκεψη, υπήρξε ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Παρουσιάστηκαν καινοτόμες προτάσεις κομματικής παρουσίας με διευρυμένες δυνατότητες έκφρασης του πολίτη και διασύνδεσης του με τα πολιτικά δρώμενα που αναμένεται η περαιτέρω εξειδίκευση κι η εκτέλεση τους.