Συμμετέχω και παρακολουθώ τις αθλητικές εκδηλώσεις από πολύ μικρός και το μπάσκετ ήταν η μεγάλη μου αγάπη από την εποχή που ελάχιστοι ασχολούνταν στην Ελλάδα με το άθλημα, πριν την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τίτλου από την Εθνική μας το 1987. Θυμάμαι πολλές σκηνές βίας στα γήπεδα, άλλες να ξεκινούν από ένταση στην κερκίδα, άλλες να πυροδοτούνται από αντιδράσεις παικτών σε διαιτητικές αποφάσεις ή υπερβολικά σκληρό παιχνίδι αντιπάλων. Η χθεσινή όμως συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες και Σέρβους αθλητές σε ένα φιλικό αγώνα μπάσκετ, δεν είχε μόνο κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αλλά και μια εξέλιξη στο επίπεδο των συνεπειών που αναδεικνύει κάποιους από τους λόγους της απογοήτευσης και της απαξίωσης γενικότερα των θεσμών από σημαντικό μέρος των πολιτών.

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Βασίλη Κικίλια για την Περιφέρεια Αττικής αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους. Τη στιγμή που επί μήνες ανακυκλώνονταν ονόματα γνωστών βουλευτών ως πιθανών υποψηφίων, ο Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς προχώρησε σε μια αναπάντεχη κίνηση προτείνοντας τον νεαρό Πρόεδρο του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης του Δ.Αθηναίων και Γραμματέα Αθλητισμού της ΝΔ. Είναι αναμενόμενο για κάποιους παραδοσιακά σκεπτόμενους αρχικά να ξενίζει η επιλογή ενός λιγότερου γνωστού πολιτικού, όχι τόσο προβεβλημένου μιντιακά, αφού ο νους μας έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει με ανασφάλεια και φοβία των πιθανών συνεπειών το άγνωστο, το απρόβλεπτο, το μη συστημικό. Αυτό όμως δεν ήταν το ζητούμενο από τις πολιτικές κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία, όχι μόνο των δεδηλωμένων οπαδών της παράταξης αλλά και γενικότερα από την κοινωνία;

Όσο ξετυλίγεται η τακτική των κομμάτων ενόψει των Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών του Νοεμβρίου, τόσο και εντείνεται η συζήτηση για το ύφος των επιλογών, όσον αφορά τα πρόσωπα που θα είναι προτιμότερο να εκτεθούν σε αυτή την πολιτική «μάχη»,και κατά πόσο είναι πιο θεμιτή η πρόκριση περιπτώσεων με γνήσια αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά ή ο πολιτικός εναγκαλισμός των τοπικών εκλογών θα πρέπει να συνεχισθεί απτόητος. Οι διοικητικές αλλαγές μέσω του «Καλλικράτη» έχουν επιφέρει μια πρωτοφανή αναστάτωση στις τοπικές κοινωνίες κι έχουν διαμορφώσει ένα εντελώς καινούριο πλαίσιο διαχείρισης για τα κομματικά επιτελεία.

Ιδιαίτερη έκπληξη προκάλεσε σε πολλούς το δημoσίευμα των Financial Times στο οποίο η Αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να «παγώσει» την ολοκλήρωση εξοπλιστικών προγραμμάτων προς την Τουρκία, λόγω της επιθετικής στάσης της τελευταίας απέναντι στο Ισραήλ αλλά και της προσέγγισης της προς το Ιράν, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν συμμορφώνεται πλήρως στις απαιτήσεις της διεθνούς κοινότητας όσον αφορά το ζήτημα της χρήσης πυρηνικής ενέργειας. Είναι άραγε δικαιολογημένη η απορία για τη σημασία και τις συνέπειες αυτής της πρωτοβουλίας ή στο πλαίσιο μιας μακροπρόθεσμης διπλωματικής στρατηγικής απαιτούνται και τακτικές κινήσεις που εξομαλύνουν καταστάσεις, διατηρούν τις γενικότερες ισορροπίες και προσφέρουν εύσχημους διεξόδους εκτόνωσης κρίσεων.

Ιστορική στιγμή για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό αποτέλεσε η σημερινή λειτουργία που ετελέσθη στη Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα, ένα σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού επί 16 ολόκληρους αιώνες, για πρώτη φορά από το 1922. Η ευχή και ελπίδα όλων μας είναι η χορήγηση άδειας για την τέλεση της λειτουργίας από Τουρκικής πλευράς να αποτελεί την απαρχή μιας γενικότερης προσπάθειας των γειτόνων μας προς την εμπέδωση της ανεξιθρησκείας, ιδιαίτερα εφόσον συνεχίζουν να επιθυμούν την ταχύτερη δυνατή ένταξη τους στην Ε.Ε..

Οι πρόσφατες δηλώσεις Παπανδρέου όπου παραδεχόταν την αποτυχία του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου (ιδιαίτερα με τη μορφή που πήρε τη δεκαετία του ΄90) και πρότεινε την εξεύρεση ενός καινούριου 4ου δρόμου προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση, ανοίγει και πάλι τη συζήτηση για το ποια είναι τα όρια του διεθνισμού, τι ρόλο οφείλουν να κατέχουν στη ρύθμιση των κανόνων ή την επιλογή κοινών πολιτικών οι διεθνείς οργανισμοί, ποια η ιδιαίτερη θέση της κάθε χώρας σε αυτό το πρότυπο διαχείρισης. Αυτό που προφανώς παρέλειψε να αναφέρει ο κ.Παπανδρέου είναι ο ίδιος υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της «εκσυγχρονιστικής» σχολής που αποτέλεσε την μετουσίωση, στη χώρα μας, του γενικότερου σοσιαλδημοκρατικού πνεύματος. Μετά άλλωστε την παραδοχή της αποτυχίας του λαϊκίστικου, κρατικοδίαιτου μεταπολιτευτικού μοντέλου όπως αναδείχθηκε τη δεκαετία του ΄80, η ουσιαστική καταδίκη και της εκσυγχρονιστικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί πέρα από την ευθεία αυτοαναίρεση του πρωθυπουργού και το ιστορικό τέλος στην ίδια την ύπαρξη του κινήματος (αν εξαιρέσουμε την τυπική διατήρηση του τίτλου του!!)

Οι συσσωρευμένες αρνητικές οικονομικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών που καταδεικνύουν ότι η πραγματική οικονομία, η αγορά, δεν ανταποκρίνεται θετικά στην ακολουθούμενη πολιτική οδηγώντας μάλιστα σε σημαντικά μειωμένα κρατικά έσοδα και άρα νέα ελλείμματα, είναι μια τρανή επιβεβαίωση του αδιέξοδου της κυβερνητικής πολιτικής. Όταν ο Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς αλλά και πολλοί εξαίρετοι διεθνείς οικονομολόγοι (ανάμεσα τους κι ο «σύμβουλος» του κ. Παπανδρέου νομπελίστας Τζ.Στίγκλιτζ), έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για ανακύκλωση της ύφεσης με οικτρά αποτελέσματα για την κοινωνία και την αγορά, με αμφίβολα μάλιστα δημοσιονομικά αποτελέσματα, κάποιοι τους κατηγορούσαν για λαïκισμό, επενδύοντας όμως οι ίδιοι ουσιαστικά στον εστέτ λαϊκισμό της σοβαροφάνειας και της δήθεν υπευθυνότητας όχι βέβαια απέναντι στους συμπολίτες τους αλλά πρωτίστως απέναντι σε όσους θέλουν να καθοδηγούν με προκατασκευασμένα σχέδια και πρακτικές τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο φιλελευθερισμός ως έννοια, έχει ταλαιπωρηθεί στην πορεία των ετών στη χώρα μας δεχόμενος έως και διαμονοποίηση ακόμα και για τις πιο απλές έννοιες του. Κάποιοι εσκεμμένα προσπάθησαν να τον ταυτίσουν συλλήβδην με τις εμμονές στον θεωρητικό φιλελευθερισμό (ο όρος νεοφιλελευθερισμός είναι μάλλον αδόκιμος) και την δυνατότητα αυτορρύθμισης των αγορών. Όποτε κι αν επιχειρήθηκε να προωθηθούν μεταρρυθμίσεις που θα στόχευαν τόσο στην επιτελική λειτουργία του κράτους όσο και στην βελτίωση των όρων λειτουργίας της αγοράς, το συνδικαλιστικό κατεστημένο, ο λαϊκίστικος πολιτικαντισμός, και η περιχαράκωση σε αδιέξοδα και συχνά παράλογα κεκτημένα, απέτρεψαν εν τη γενέσει τους αυτές τις προσπάθειες.

Μετά την ανακοίνωση της Ισπανικής αναδόχου εταιρείας που είχε αναλάβει την ευθύνη κατασκευής του μεσαίου τμήματος της Εθνικής Οδού Ε65 Κεντρικής Ελλάδας (από Μοναστήρι Καρδίτσας έως Τρίκαλα), σύμφωνα με την οποία για οικονομικούς λόγους εξαγγέλλεται η παύση εργασιών, το κομβικό αυτό έργο για την ανάπτυξη ιδιαίτερα της Δυτικής Θεσσαλίας, βρίσκεται υπό τη «σκιά» μιας πιθανής καθυστέρησης αν όχι αναβολής. Είναι άραγε η κερδοσκοπική διάθεση των διεθνών εργολάβων που έφερε αυτή την εξέλιξη ή το Ελληνικό κράτος αποδεικνύει για μια ακόμα φορά την αναποτελεσματικότητα του;

Με πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά και της ΝΔ, άνοιξε στη χώρα μας, έστω και με χαρακτηριστική καθυστέρηση, το ζήτημα της διαχείρισης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας. Οι πάντες μοιάζουν πλέον να συμφωνούν στην άμεση ανάγκη πρωτοβουλιών για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση αυτού του ανεκμετάλλευτου πλούτου, διαφέρουν όμως οι προσεγγίσεις για την επιλογή των κατάλληλων «εργαλείων» που θα προσφέρουν τη μέγιστη δυνατή απόδοση. Είναι άραγε η άμεση πώληση, η μακροχρόνια μίσθωση, η διαπραγμάτευση μέσω ειδικών ομολόγων ή ο συνδυασμός όλων των παραπάνω και σε ποια δοσολογία, η πιο αποτελεσματική λύση για την ορθότερη διαχείριση;

Η ιστορική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που επικύρωνε τη νομιμότητα της μονομερούς ανεξαρτησίας του Κοσόβου, αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως δευτερεύουσα είδηση από τα ΜΜΕ, εν μέσω μάλιστα θέρους, που όπως έλεγε κι ο Ουμπέρτο Έκο αν δεν υπάρχουν ειδήσεις θα πρέπει να τις δημιουργήσουμε. Προφανώς είτε αδυνατούν να αντιληφθούν το μέγεθος των συνεπειών αυτής καθαυτής της απόφασης αλλά και των παράπλευρων ζητημάτων που ανοίγει όσον αφορά τις διεκδικήσεις αυτονομιστικών κινημάτων ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως στη Βαλκανική γειτονιά μας αλλά πιθανότατα και στην ενδοχώρα με τη στενή (Θράκη, Τσάμηδες, «Μακεδόνες») αλλά και την ευρεία έννοια (Τουρκοκύπριοι). Κυρίως όμως ήταν μια ένδειξη του επί της ουσίας πολιτικού τρόπου λειτουργίας και της φύσης των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Μια από τις πρώτες κυβερνητικές προσπάθειες να ανοίξει το χρονίζων θέμα των κλειστών επαγγελμάτων που διατηρούσαν στη χώρα μας πολλούς κλάδους σε ένα ιδιότυπο καθεστώς, ουσιαστικά κρατικοδίαιτου επιχειρείν, μοιάζει να οδηγείται σε αδιέξοδο. Από τη μια οι προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν λύνουν στη ρίζα τους τα προβλήματα προστατευτισμού αφού και πάλι ο αριθμός των αδειών σε φορτηγά και βυτία θα ελέγχεται με κάποιο τρόπο και το κόμιστρο δεν θα διαμορφώνεται με όρους ελεύθερου ανταγωνισμού, περιορίζοντας τις όποιες θετικές επιπτώσεις στο κόστος μεταφορών άρα και στην τελική τιμή προϊόντων και υπηρεσιών. Από την άλλη η μείωση της τιμής της άδειας, χωρίς πρόβλεψη για αντίστοιχο δίχτυ προστασίας ιδιαίτερα για όσους προχώρησαν πρόσφατα σε μια τέτοια επένδυση, δημιούργησε το κύμα αντιδράσεων που οδήγησε στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Εκεί που προσπαθείς να χαλαρώσεις και να μπεις σε κλίμα διακοπών, το Ελληνικό πολιτικό σύστημα παρά το γεγονός ότι χωλαίνει πλέον επικίνδυνα δεν χάνει ευκαιρία να σου θυμίζει την σχεδόν παραπαίουσα παρουσία του. Με την ευκαιρία του εορτασμού των 36 ετών από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, σε κλίμα λιγότερο πανηγυρικό απ’ ότι συνήθως, ελέω κρίσης και κοινωνικών αντιδράσεων, συναθροίστηκαν οι κορυφαίοι παράγοντες της Μεταπολίτευσης για να μας θυμίσουν την αξία των αδιασάλευτων δημοκρατικών θεσμών αλλά και με σκωπτικό ύφος να επισημάνουν τα λάθη δεκαετιών που εξέθρεψαν μια στρεβλή προσέγγιση σε επίπεδο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό κι ανάδειξαν χαρακτηριστικά και νοοτροπίες που οδήγησαν τελικά τη χώρα σε πρωτοφανή αδιέξοδα. Είναι βέβαια φυσική η απορία, αν και κατά πόσο θα υπήρχε έστω και η ελάχιστη αναφορά στις παθογένειες της Ελληνικής κοινωνίας, αν δεν μας είχε παρασύρει στο διάβα της η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αποκαλύπτοντας όλες τις στρεβλώσεις και τις εγγενείς αδυναμίες του συστήματος μας.

Από τη μια η προ λίγων ημερών αήθης επίθεση στον Κ.Καραμανλή από Γαλλικό περιοδικό που τον περιελάμβανε στους καταστροφείς της Ευρωπαϊκής οικονομίας, κι από την άλλη ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται από τη δικαιοσύνη, την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ η όποια εμπλοκή συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού σε υποθέσεις που χειρίζεται πλέον η δικαιοσύνη, αφήνουν μια έντονη αίσθηση προσχεδιασμένης επίθεσης όχι μόνο για να πληγεί η υστεροφημία του Καραμανλή αλλά κυρίως για να αναδείξει πιθανές αντιφάσεις των τοποθετήσεων της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ σε σχέση με τα πεπραγμένα του παρελθόντος.

Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, ανακαλούνται από τη μνήμη οι σκηνές της αποτρόπαιας επίθεσης των Τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο και ανακυκλώνονται συνεχώς τα γνωστά, σχεδόν μονότονα ευχολόγια για δίκαιη επίλυση του ζητήματος της κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου. Όσο οι «φωνές» των θυμάτων και των αγνοουμένων, παραμένουν διαυγείς και ηχηρές, ο στόχος για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης που θα επιτρέψει την αρμονική επανένωση του νησιού παραμένει ισχυρός. Επιτρέπουν όμως τα σημερινά πολιτικοοικονομικά δεδομένα να αισιοδοξούμε για μια άμεση θετική εξέλιξη;

Η εν ψυχρώ δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια όπως δείχνουν τα τελευταία στοιχεία έγινε με όπλα που χρησιμοποίησε στο παρελθόν η «Σέχτα Επαναστατών». Ανοίγει λοιπόν και πάλι η συζήτηση τόσο για τα κίνητρα των «τυφλών» επιθέσεων που πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα (χαρακτηριστική η υπόθεση της βόμβας που εστάλη στον Μ.Χρυσοχοϊδη). Πρόκειται άραγε για επιθέσεις με το γνωστό «ιδεολογικό» περίβλημα των προηγούμενων δεκαετιών ή οι πρακτικές που ακολουθούνται καταδεικνύουν την άρρηκτη πλέον σχέση τρομοκρατών και υποκόσμου;

Η ανακοίνωση της πρότασης της «Τράπεζας Πειραιώς» για την εξαγορά των δυο τελευταίων υπό κρατική επίβλεψη τραπεζών της «Αγροτικής» και του «Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου», ήρθε προς επίρρωση των θέσεων κι εκκλήσεων προς την αγορά του Υπουργού Οικονομικών για την ανάγκη συγχωνεύσεων στον τραπεζικό κλάδο. Την ίδια στιγμή ξεκίνησε η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ΟΣΕ με πιθανότατη την εμπλοκή στη διαχείριση των δρομολογίων (εννοείται των κερδοφόρων) από τις Γαλλική κρατική σιδηροδρομική επιχείρηση, και εντείνονται οι διαπραγματεύσεις με τους Κινέζους επενδυτές (και πάλι για κρατικές επιχειρήσεις τους πρόκειται) για επέκταση των εργασιών τους στον Ελλαδικό χώρο μετά την επιτυχημένη πορεία στο θέμα της προβλήτας στο λιμάνι του Πειραιά.

Ανακοινώθηκε λοιπόν κι επίσημα η λειτουργία του φόρουμ ιδεών της κ.Μπακογιάννη ως πρόπλασμα της επικείμενης δημιουργίας πολιτικού φορέα, που μόλις λίγες μέρες αργότερα παραδέχθηκε, για πρώτη φορά ξεκάθαρα, σε ραδιοφωνική της συνέντευξη. Μια κίνηση προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, που πολλοί αναμένουν λόγω των συσσωρευμένων κοινωνικών αντιδράσεων τους επόμενους μήνες, θεωρεί ότι της δίνουν το περιθώριο να αποκτήσει ένα νέο ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι. Ένας τέτοιος «όμιλος» είναι θεωρητικά ο πιο ασφαλής τρόπος διερεύνησης των διαθέσεων της κοινωνίας και αποτύπωσης προτάσεων για την οικονομική, πολιτική και κοινωνική αναγέννηση που χρειάζεται ο τόπος.

Μαζεύτηκαν λοιπόν στο μαγευτικό Πόρο, όλες οι "επιτυχημένες" φωνές της Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς και μερικοί φίλοι τους διαπρεπείς τεχνοκράτες (κυρίως οικονομολόγοι), τη φωνή των οποίων όμως δεν δείχουν να ακούν με ιδιαίτερη προσοχή), για να κλάψουν στα συντρίμμια της ξεπερασμένης Σοσιαλδημοκρατικής προσέγγισης της προηγούμενης δεκαετίας, να οικτίρουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η λειτουργία του οποίου όμως ξέφυγε με επιλογή του κράτους (τοξικά δάνεια στις ΗΠΑ!!) και μέσα σε μια συναίνεση παραφροσύνης να υποσχεθούν μια άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν για την έξοδο από την κρίση (εμείς από το μνημόνιο), μόλις αναθερμανθεί το οικονομικό περιβάλλον. Θα αναδιανείμουν φυσικά τον πλούτο!!

Πολλές φορές ακούμε και διαβάζουμε αναλύσεις που προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς. Άλλοι την προσδιορίζουν ως εσωστρεφή, φοβική, «ψηφιακή» έως σε επικίνδυνο βαθμό για την κοινωνική τους ωρίμανση. Άλλοι πάλι τους βλέπουν ως επιθετικούς, υπερβολικά μαχητικούς, με μηδενιστικές τάσεις απέναντι σε κατεστημένες αξίες. Κάποιοι άλλοι, ίσως λιγότεροι, βλέπουν στα νέα παιδιά μια διάθεση ουσιαστικής κριτικής απέναντι σε ένα σύστημα που τους στερεί ευκαιρίες εξέλιξης, και προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών, ίσως πιο άμεσων κι αποτελεσματικών μορφών επικοινωνίας και κοινωνικής ενεργοποίησης, μεγαλύτερη ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, ένα ειλικρινές ενδιαφέρον και μια βαθιά ευαισθησία για το περιβάλλον, τις εξελίξεις στον πλανήτη, την βελτίωση της καθημερινότητας.

Όταν δεκαετίες πριν ο Χάγεκ κατέθετε το πόνημα του σχετικά με την απελευθέρωση των δημιουργικών, ιδιωτικών δυνάμεων από την καταδυνάστευση της υπέρογκης και γραφειοκρατικής κρατικής παρεμβατικότητας, δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ερχόταν η μέρα για τον τόπο μας που αυτός ο τίτλος (Ο δρόμος προς την Υποτέλεια) θα αποτελούσε καθημερινή φράση στο στόμα εκατομμυρίων πολιτών. Ο λόγος βέβαια διαφορετικός (η οικονομική στήριξη και τα μέτρα που επιβάλει η «Τρόικα» ΔΝΤ-ΕΚΤ-Ε.Ε.) αλλά η ανάγκη απεγκλωβισμού και μιας ευρείας πολιτικής και κοινωνικής αναγέννησης, παραμένει η ίδια.

Οι όψιμοι (Κιλτίδης) ή μη, υποστηρικτές του μνημονίου (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) αναγκάζονται από τα γεγονότα να επιλέξουν στάση απέναντι και στα σημαντικά νομοσχέδια που έρχονται προς ψήφιση στη Βουλή. Ο καθένας τους με βάση τους γενικότερους στόχους και τις πολιτικές συγκυρίες διατηρεί η μεταβάλει κατά το δοκούν τη στάση του, προσπαθώντας να πείσει εαυτόν και αλλήλους για το αγνό των προθέσεων του και το ενδιαφέρον του για το μέλλον του τόπου. Η ταύτιση όμως με μια αδιέξοδη πολιτική που στερεί άκριτα εργασιακά κι ασφαλιστικά δικαιώματα, με μειωμένο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας και ανύπαρκτο αναπτυξιακό πλάνο, δεν μπορεί να αποτελέσει θετική παρακαταθήκη για την μελλοντική πολιτική τους πορεία.

Οι διαχρονικές αγκυλώσεις του οικονομικού και κοινωνικού μας ιστού που δημιούργησαν, με το λαϊκισμό, τον κρατισμό και την υπερχρέωση, το υπόβαθρο για τα σημερινά αδιέξοδα έχουν αναλυθεί επανειλημμένα. Οι κυβερνητικές ευθύνες που με τις παλινωδίες, τις λάθος εκτιμήσεις κι επιλογές της είχαν ως αποτέλεσμα την τελική καταφυγή στο ΔΝΤ και τις επιταγές του μνημονίου, έχουν γίνει πλέον εμφανείς σε κάθε πολίτη, όπως και η ξεκάθαρη άρνηση της ΝΔ να αποτελέσει συνένοχο σε ένα σκηνικό που διαχειρίστηκε κι έστησε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που αναζητείται πλέον από όλες τις πλευρές είναι οι τρόποι πιο άμεσης εξόδου από τους περιορισμούς των επιταγών της «Τρόικας».

Ανακοινώθηκε, μέσα σε κλίμα περισσής αισιοδοξίας, η αύξηση των χρηματοδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύεων, που θα μπορεί να αξιοποιήσει η Ελλάδα, από τα 1,6 στα 3 δις, δίνοντας την αίσθηση μιας εν δυνάμει αναπτυξιακής «ανάσας» στην χειμάζουσα οικονομία μας. Την ίδια στιγμή βέβαια έσπειρε την απογοήτευση στην αγορά η πιθανή ματαίωση δυο σημαντικότατων επενδύσεων στο χώρο των κατασκευών (σε Αταλάντη και Σητεία) συνολικού ύψους επίσης 3 δις. Σε ποιο από τα δυο γεγονότα θα πρέπει άραγε να εστιαστεί περισσότερο η προσοχή μας; Στη δυνητική πιθανότητα μελλοντικών επενδυτικών κινήσεων ή στη αμεσότητα της ανάκλησης δυο επχιειρηματικών πλάνων που θα σήμαιναν καίρια ανάπτυξη για τις συγκεκριμένες περιοχές και δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας που σε μεγάλο βαθμό θα καλύπτονταν από το ανθρώπινο δυναμικό της τοπικής κοινωνίας;

Το 8ο Συνέδριο της Ν.Δ. χαρακτηρίστηκε από την ομιλία ορόσημο του Προέδρου της Αντώνη Σαμαρά, που έθεσε ξεκάθαρα τις ιδεολογικές, οικονομικές, και κοινωνικές βάσεις της Νέας Μεταπολίτευσης αλλά κι από την εκ βάθρων ανανέωση της Κ.Ε. του κόμματος τόσο σε επίπεδο προσώπων όσο και ηλικιακά. Η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω της η τοποθέτηση Σαμαρά, επιζητεί την ανάλογη ηγετική ομάδα που θα κληθεί να προωθήσει και να επεξηγήσει στους πολίτες με τρόπο πειστικό τις πολιτικές και τα επιχειρήματα που σηματοδοτούν την μετάβαση από το λαϊκισμό και τον κρατισμό της μεταπολίτευσης στον ορθολογισμό του αυτονόητου και την ανάπτυξη της δημιουργικότητας στη νέα ψηφιακή εποχή.

«Αν δεν αγαπάς όλα σου φαίνονται ίδια» είπε ο Αντώνης Σαμαράς στην αρχική ομιλία του στο 8ο Συνέδριο της ΝΔ. Μια φράση που μέσα στο ρεαλισμό της δείχνει τη διαφορά του παρελθόντος με το μέλλον. Βιώσαμε μια εποχή που στηρίχτηκε στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα που ανέφερε ο Πρόεδρος με προεξέχοντα τον κρατισμό που στραγγαλίζει τη δημιουργική διάθεση του Έλληνα, το λαϊκισμό που οδηγεί στην ηθική και πολιτισμική κατάπτωση, υποδαυλίζοντας συνεχώς τα πιο ποταπά ανθρώπινα ένστικτα και στηρίζοντας ένα στρεβλό κοινωνικό πρότυπο, τη φοβία προβολής των φιλελεύθερων ιδεών και των πατριωτικών συναισθημάτων κρυμμένοι πίσω από μεταπολεμικά σύνδρομα υπαρκτής καταπίεσης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων και ταύτισης ασύνδετων μεταξύ τους αναφορών και μνημών καπήλευσης του υπερήφανου εθνικού φρονήματος.