Η τελευταία Σύνοδος των 20 ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη, ανέδειξε για μια ακόμα φορά, ανάμεσα στα άλλα ζητήματα, το σχεδόν προαιώνιο δίλημμα του τι προέχει ως επιλογή, μετά από μια σημαντική οικονομική κρίση. Η εμμονή στην άμεση δημοσιονομική προσαρμογή με πάση θυσία ταχύτατο περιορισμό των ελλειμμάτων ή η προσπάθεια συντήρησης ενός θετικού αναπτυξιακού κλίματος που με την αναθέρμανση της αγοράς θα δημιουργήσει και δημοσιονομικά οφέλη; Το ερώτημα μοιάζει λίγο με την γνωστή απορία για το αυγό και την κότα! Οι δυο επιλογές αποτελούν τα «άκρα» ενός μοχλού που η υπερβολή στην κίνηση του ενός μέρους μπορεί να οδηγήσει στην ολοσχερή πτώση συνολικά του «μηχανισμού».

Οι παραινέσεις Γιούνκερ για τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων αποτελεί την οριστική «ταφόπλακα» στο μείγμα πολιτικής και τους ρυθμούς αποτελεσματικότητας της διαχείρισης Παπανδρέου. Οι συνεχείς αναθεωρήσεις του ελλείμματος του 2009 και η, για πρώτη φορά, προσθήκη σε αυτό και των κρατικών υποχρεώσεων προς ΔΕΚΟ και νοσοκομεία, εκτινάσσουν και το φετινό έλλειμμα κοντά στο 10%. Αποδεικνύεται πλέον περίτρανα, όπως καταδεικνύουν οι δηλώσεις για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου από την Τρόικα και η πρόθεση για επαναδιαπραγμάτευση όρων του μνημονίου, ότι πέρα από τα αλλεπάλληλα λάθη που μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς στην συνεννόηση για τις απαιτήσεις και το χρονοδιάγραμμα των υποχρεώσεων μας. Δεν λάβαμε υπόψη μας ούτε τη διεθνή εμπειρία πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, ούτε τις ιδιαιτερότητες του Ελληνικού παραγωγικού μοντέλου και της διάρθρωσης του κρατικού μηχανισμού μας.

Για ακόμα φορά σε εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων ετών, μεγάλη συζήτηση γίνεται για το φαινόμενο της αυξανόμενης αποχής που αυτή τη φορά συνεπικουρείται από την εκτίναξη των λευκών & άκυρων ψηφοδελτίων σε 9%. Οι ερμηνείες ποικίλουν διατρέχοντας ένα ευρύ φάσμα θεωριών από απολύτως πολιτικές έως κοινωνιολογικές. Πριν όμως την εξαγωγή του όποιου συμπεράσματος, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η εικόνα που αποτυπώνεται είναι σε σημαντικό βαθμό πλασματική, αφού παραμένει ακόμα ζητούμενο η εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων από αποβιώσαντες και ομογενείς που συνειδητά έχουν πάψει εδώ και χρόνια να ασχολούνται με τα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα.

Τα εκλογικά αποτελέσματα κρύβουν φυσικά σημαντικά μηνύματα και για τη ΝΔ. Κυρίως ενθαρρυντικά για την πρωτοφανή προσπάθεια αναδιοργάνωσης της παράταξης, τον τελευταίο χρόνο, αλλά και ενδείξεις όσον αφορά τη χρήση συγκεκριμένων τακτικών, την ταχύτερη προώθηση αλλαγών, την προσαρμογή κι ευκρινέστερη παρουσίαση των προτάσεων της στα λαϊκά στρώματα. Η μείωση της διαφοράς ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από το 10.5% σε 2% μόνο ως επιτυχία της ηγεσία του Α. Σαμαρά μπορεί να καταγραφεί. Κάποιοι μιλούν για αδυναμία ανόδου των ποσοστών (παραβλέποντας ότι στις περισσότερες εκτός Αττικής περιφέρειες υπάρχει άνοδος που κυμαίνεται από 2 έως 6%!). Λησμονούν επίσης ότι οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών έδιναν στην ΝΔ ποσοστά που δεν ξεπερνούσαν, ακόμα και με τις πιο θετικές αναγωγές το 27-29%! Είναι γεγονός ότι μέσα στο κλίμα γενικευμένης απαξίωσης του μεταπολιτευτικού σκηνικού, οι πολίτες τίμησαν την αναγεννητική προσπάθεια του Α. Σαμαρά που άλλωστε βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και όλες οι πτυχές της δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα.

Με ασαφές το όριο της επιτυχίας γι’ αυτή την εκλογική μάχη, ο κ. Παπανδρέου είχε τη δυνατότητα να ερμηνεύσει κατά το δοκούν το χθεσινό αποτέλεσμα. Αποκαλύφθηκε λοιπόν πλήρως από τα λεγόμενα του, η μπλόφα που έκρυβε το εκβιαστικό δίλημμα για δήθεν προκήρυξη εθνικών εκλογών που ούτε ο ίδιος επιθυμούσε, αφού πιθανότατα θα οδηγούσαν σε απώλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά κυρίως ούτε η Τρόικα και οι δανειστές μας του το επέτρεπαν. Το δίλημμα αφορούσε επί της ουσίας το σκληρό πυρήνα των κομματικών ψηφοφόρων που έδειχνε πρωτοφανή σημάδια χαλαρότητας, προμηνύοντας ακόμα μεγαλύτερο καταποντισμό από αυτόν που καταγράφηκε. Είναι γεγονός ότι σε μια κρίσιμη μάζα οπαδών του ΠΑΣΟΚ λειτούργησε το σύνδρομο της πιθανής απώλειας της εξουσίας λόγω εθνικών εκλογών δίνοντας στο κίνημα τη δυνατότητα να συντηρήσει ένα ελάχιστο πανελλαδικό προβάδισμα του 2%.

Στην χθεσινή ανάρτηση μας αναφέρθηκε, σχεδόν προφητικά, η ανάγκη να αποδείξουμε με την ψήφο μας ότι δεν αφήνουμε κανέναν να θίξει την προσωπική και εθνική μας αξιοπρέπεια και το φιλότιμο μας. Λίγες ώρες μετά ο πρωθυπουργός απέδειξε τις δηλώσεις του, ότι αυτή μου η προτροπή ήταν πιο επίκαιρη και πιο ρεαλιστική από ποτέ. Ο κ.Παπανδρέου σε με μια πρωτοφανή απρέπεια χαρακτήρισε αντιπατριώτες όσους δεν στηρίξουν στις αυριανές εκλογές τις κυβερνητικές επιλογές.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 αποτελούσαν έτσι κι αλλιώς μια ιστορική στιγμή για τα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα. Η διοικητική μεταρρύθμιση φέρνει μαζί της συνέπειες (θετικές και αρνητικές) την έκταση των οποίων δεν έχουν συνειδητοποιήσει πλήρως οι πολίτες κι απ’ ότι φαίνεται ελάχιστα έχουν αφομοιώσει πολλοί από αυτούς που θα κληθούν να την υπηρετήσουν. Οι συγκεκριμένες όμως εκλογές διενεργούνται και σε ένα πρωτοφανές κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, όπως το έχει σχηματοποιήσει η έλευση της Τρόικας στη χώρα και οι μνημονιακές πολιτικές. Προφανώς κάθε εκλογική μάχη δίνει τα δικά της μηνύματα. Τόσο μηνύματα που έχουν σχέση με το ύφος και το είδος της κάθε διαδικασίας (εδώ αυτοδιοικητικά), όσο και γενικότερα σε σχέση με τα συνολικά κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα. Επειδή όμως το μερικό περιλαμβάνεται στο όλον και προσδιορίζεται από αυτό, είναι υποκριτικό να μην αποδεχόμαστε ότι η ψήφος είναι πρωτίστως μια πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, επιλογή που διυλίζεται μέσα από την πολιτική φιλοσοφία του κάθε πολίτη.

Ζούμε σε ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα που δεν συνηθίζει να δίνει απλόχερα ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους, που τρέπει τους νέους επιστήμονες σε φυγή από τη χώρα προς αναζήτηση επαγγελματικής και κοινωνικής καταξίωσης, που λειτουργεί ένα οικονομικό περιβάλλον που καθιστά από απελπιστικά περίπλοκη έως ασύμφορη την επιχειρηματικότητα, που το κατεστημένο σε όλα τα επίπεδα αντιμετωπίζει συχνά με ειρωνεία και επιτιμητική συμπεριφορά τη διάθεση των νεότερων για ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Σε αυτό το περιβάλλον ο Α.Σαμαράς πήρε το ρίσκο να προτείνει για την Περιφέρεια Αττικής μια φρέσκια υποψηφιότητα, που, μακριά από αγκυλώσεις και περιορισμούς του παρελθόντος, προσεγγίζει την πολιτική ενεργοποίηση με πρωτογενή, ανεπιτήδευτο τρόπο.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει ήδη αποδειχθεί ιδανική αυτόχειρας, με την προσφυγή στο ΔΝΤ, παρά τις αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις ότι μια τέτοια καταστροφική για τη χώρα εξέλιξη δεν επρόκειτο ποτέ να πραγματοποιηθεί. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις για το νέο Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, που επί της ουσίας οδηγεί με συνοπτικές διαδικασίες, τις αδύναμες οικονομίες σε αναδιάρθρωση του χρέους τους, προμηνύουν μια δεύτερη αυτοκτονική διαδρομή για την Ελληνική κυβέρνηση. Αυτό που μετά βδελυγμίας ξορκίζουμε για τις κατακλυσμιαίες συνέπειες του στην αγορά, το τραπεζικό σύστημα και πρωτίστως τους πολίτες, η προοπτική δηλαδή μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας, μοιάζει να έρχεται πιο κοντά από ποτέ, ειδικά όσο η κυβέρνηση ακολουθεί τόσο αργούς ρυθμούς στη προώθηση της ανάπτυξης.

Οι θέσεις του Β.Μαρκεζίνη τόσο για την εξωτερική πολιτική όσο και γενικότερα για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, εκφράζουν πολλές από τις ανησυχίες μεγάλου μέρους του λαού. Από τη μια τονίζει την έλλειψη προσαρμοστικότητας στα νέα διεθνή δεδομένα. Η τεράστια οικονομική ανάπτυξη των αναδυόμενων αγορών της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, κι η σταδιακή επανάκαμψη, με όλα τα δομικά προβλήματα, της Ρωσίας έχουν αλλάξει τους όρους των διεθνών ισορροπιών. Από την άλλη οι σχέσεις μας με την Τουρκία μοιάζουν εγκλωβισμένες σε σχήματα και συνθήκες του παρελθόντος, επιτρέποντας ουσιαστικά στη γείτονα χώρα, να προωθεί απρόσκοπτα τα ευρύτερα σχέδια της για την περιοχή.

Η κυβέρνηση κατόρθωσε μέσα στον ίδιο μήνα να γευτεί μια σημαντική πτώση και μια νέα τεράστια άνοδο των spreads και των CDS που έφτασαν τα ξεπέρασαν τα επίπεδα από τα οποία είχε αρχίσει η πτώση των προηγούμενων εβδομάδων. Είναι προφανές ότι ο κύριος παράγοντας αρνητικού επηρεσμού της πορείας των επιτοκίων ήταν το εκβιαστικό εκλογικό δίλημμα που έθεσε ο κ. Παπανδρέου και η προοπτική νέων εθνικών εκλογών που «τρόμαξε» τις αγορές θυμίζοντας τους το επίπελαστο των όποιων θετικών δημοσιονομικών εξελίξεων, την αστάθεια και τον μικροκομματικό τρόπο που συχνά διαχειριζόμαστε τα πολιιτκά και οικονομικά ζητήματα στη χώρα μας. Στην προσπάθεια των ΜΜΕ όμως, να περιοριστεί η αποδιδόμενη στην κυβέρνηση, ευθύνη για αυτή την εξέλιξη τονίστηκαν ιδιαίτερα κι άλλοι παράγοντες όπως η αναμενόμενη ανακοίνωση του περαιτέρω ανεβασμένου ελλείμματος του 2009, οι θεωρίες αναδιάρθρωσης του χρέους που επανέρχονται κάθε τόσο, ακόμα και η πολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών από την αντιπολίτευση!!

Συχνά η άρνηση φορτίζεται με διάθεση μη ευεργετική για το κοινωνικό σύνολο και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Η άρνηση κάθε αλλαγής, της προόδου, της άλλης άποψης, της διαφορετικότητας, της ελευθερίας. Η καθημερινότητα όμως και η ιστορία αποδεικνύουν ότι δεν είναι λίγες οι φορές που η άρνηση αποτελεί την υπέρτατη αρετή, μια εξαιρετικά δύσκολη απόφαση αξιοπρέπειας και σεβασμού σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οφείλεις να αρνείσαι τη υποταγή, τον εκβιασμό, την οπισθοδρόμηση, την ομογενοποίηση, τον ευτελισμό των αξιών.

Κινήσεις όπως η χθεσινή συνέντευξη του πρωθυπουργού εμπεριέχουν μεγάλο πολιτικό ρίσκο. Τα διλήμματα για να λειτουργήσουν οφείλουν να διαθέτουν μια εμφανώς ελκυστική πλευρά προς το κοινό το οποίο απευθύνονται. Ο κ.Παπανδρέου είχε ως προφανή στόχο την επανασυσπείρωση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που δείχνουν έντονη τάση είτε αποχής από τις κάλπες, είτε καταψήφισης των «εκλεκτών» του κινήματος υποψηφίων αυτοδιοικητικών αρχόντων. Το εκβιαστικό μήνυμα του πρωθυπουργού για πιθανή προσφυγή σε εθνικές εκλογές αν το αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι ικανοποιητικό για το κόμμα του, είναι τελικά το πιο κατάλληλο για να προσελκύσει και πάλι τον δυσαρεστημένο πυρήνα των παραδοσιακών υποστηρικτών του;

Ο κ.Παπανδρέου συνειδητοποιώντας την εκλογική συντριβή που έρχεται στις επικείμενη αναμέτρηση, αποφάσισε όψιμα να δώσει πολιτικό χρώμα στο διακύβευμα. Επέλεξε λοιπόν να εκφοβίσει τους πολίτες με το ενδεχόμενο χρεοκοπίας αν δεν ακολουθηθεί απαρέγκλιτα το πρόγραμμα του μνημονίου, και να τους εκβιάσει με πιθανή προσφυγή σε εθνικές εκλογές, γνωρίζοντας ότι πάγια οι συνεχόμενες αναμετρήσεις δεν ενθουσιάζουν κανέναν. Από την παροχολογία του 2009 ο Παπανδρέου πέρασε στο έσχατο μέσο εκβιασμού του εκλογικού σώματος, μέσα μάλιστα από μια διαγγελματική και κατάφορα αντιδημοκρατική διαδικασία που αναδεικνύει και τη διάχυτη ανασφάλεια του.

Μετά τις σημερινές δηλώσεις Ρέππα σε πρωινή εκπομπή, η αρχική εντύπωση, ότι τουλάχιστον κάποια από τα επονομαζόμενα «αντάρτικα» ψηφοδέλτια από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, επί της ουσίας επιτελούν τον ρόλο του πολιτικού «αερόσακου» για την απορρόφηση των κοινωνικών τριγμών και της τάσης καταψήφισης των κυβερνητικών υποψηφίων, αποδεικνύεται σωστή. Κατά τον κ. Ρέππα η υπερψήφιση των μη επίσημων υποψηφίων του κινήματος δεν αποτελεί ευθεία καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής ("ΠΑΣΟΚ είναι κι αυτοί" είπε χαρακτηριστικά!). Μας ενημέρωσε επίσης, ότι όσο η ψήφος δεν κατευθύνεται προς τη ΝΔ σημαίνει πως οι πολίτες δεν επικροτούν μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, απλά δυσφορούν με κάποια από τα μέτρα, αλλά δεν εγκαταλείπουν τον ευρύτερο κομματικό χώρο.

Η αιφνιδιαστική εξαγγελία Παπανδρέου για διακαναλική συνέντευξη τη Δευτέρα αλλά και η ανακοίνωση χορήγησης επιδόματος σε κάποιους χαμηλοσυνταξιούχους (οι προϋποθέσεις περιορίζουν εξαιρετικά τους δικαιούχους), είναι η περίτρανη απόδειξη της πολιτικής αδυναμίας στην οποία βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Η αρχή είχε γίνει από την άρνηση κορυφαίων στελεχών του κινήματος να εμπλακούν στην εκλογική διαδικασία, εκτιθέμενοι στη μήνη των πολιτών. Ακολούθησε η προσπάθεια απολιτικοποίησης των εκλογών που σταδιακά μετατράπηκε σε αποδοχή του δημοψηφισματικού χαρακτήρα τους αλλά για την αξία του Καλλικράτη για να καταλήξει με τις πρόσφατες δηλώσεις του να μπει στην ευθεία μνημονιακή αντιπαράθεση συρόμενος ουσιαστικά σε αυτή από την επιτυχημένη παρουσία Σαμαρά και την ευρύτατη αποδοχή του μηνύματος του, που θέτει ουσιαστικά και το δίλημμα των εκλογών. Συναίνεση στην κυβερνητική πολιτική με συνέπεια νέα σκληρά μέτρα ή αντίδραση και πίεση για την προώθηση ενός εναλλακτικού δρόμου ουσιαστικής ανάπτυξης;

Η επένδυση στον Αστακό προβλήθηκε από την κυβέρνηση με ιδιαίτερη ένταση ως χαρακτηριστικό δείγμα της αναπτυξιακής πλευράς της πολιτικής της. Έστω και έμμεσα οι υπεύθυνοι υπουργοί υπονοούσαν ότι τέτοια project σηματοδοτούν τη αλλαγή της κρατικής νοοτροπίας στον τρόπο που προσεγγίζονται οι μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις. Η υπερβολή όμως στην προσπάθεια επικοινωνιακής εκμετάλλευσης του θέματος, κατάφερε με την τελική ματαίωση του έργου απλά να αναδείξει εντονότερα τις γνωστές ιδιαίτερες συνθήκες που μετατρέπουν σε «μαρτύριο» την οποιαδήποτε επενδυτική πρόθεση. Είναι άλλωστε πρόσφατη η ανάλογη εξέλιξη δυο μεγάλων τουριστικών κατασκευαστικών έργων σε Αταλάντη και Σητεία ("Τα τρία δις που έρχονται, τα 3 δις που φεύγουν"). Χαρακτηριστική είναι η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με την απαλλοτρίωση εκτάσεων για τουριστική χρήση, που ακυρώνει σχεδιασμούς μελλοντικών επενδύσεων στο αντικείμενο.

Τα κεντρικά δελτία ειδήσεων κι οι ειδησιογραφικές εκπομπές προέβαλλαν τις τελευταίες ημέρες τον Γ. Καρατζαφέρη να επιδίδεται σε μια αυτόκλητη διαμεσολαβητική προσπάθεια για την έναρξη διαλόγου σχετικά με τη λεγόμενη «επανένωση» της Κεντροδεξιάς. Η συζήτηση αυτή βέβαια για να έχει αντικείμενο οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε προκαταβολικά δυο βασικά στοιχεία. α) Ποια είναι τελικά η επιθυμητή φυσιογνωμία μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς παράταξης; β) Πως τοποθετείται μια τέτοια παράταξη, με βάση τις ιδεολογικές αναφορές της, στο ζήτημα της δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας, των όρων και των επιπτώσεων του μνημονίου, των προτεραιοτήτων του νέου αναπτυξιακού μοντέλου;

Με τη χθεσινή ομιλία του στη νεοσύστατη Πολιτική επιτροπή του κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς έδωσε το έναυσμα για την τελική ευθεία της μάχης των αυτοδιοικητικών εκλογών. Η ΝΔ δέχθηκε μια ταπεινωτική ήττα με 10,5% διαφορά, ένα χρόνο πριν. Βίωσε κυρίως την ηθική και πολιτική απαξίωση λόγω της άκρατης σκανδαλολογίας και του προεκλογικού λαϊκισμού από πλευράς ΠΑΣΟΚ, που ενίσχυσαν οι εξουσιομανείς νοοτροπίες κάποιων, η λογική εξίσωσης του νόμιμου με το ηθικό και η αναποτελεσματικότητα με βάση τις αρχικές εξαγγελίες σε κρίσιμους τομείς όπως η επανίδρυση του κράτους και η προώθηση μεταρρυθμίσεων. Σήμερα δείχνει μετά από έναν επώδυνο «τοκετό» αλλαγών σε όλα τα επίπεδα έτοιμη να συγκρουστεί με τη «μνημονιακή» πραγματικότητα που επέβαλε η κυβέρνηση, έχοντας ισχυρά επιχειρήματα – βέλη στη πολιτική «φαρέτρα» της.

Η απροθυμία των ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ να εκτεθούν σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο, μπαίνοντας ενεργά στην πρώτη γραμμή των αυτοδιοικητικών εκλογών, έστρεψε την προσοχή του προέδρου του κινήματος στο Γ. Σγουρό. Μετά από μια οκταετή θητεία στη νομαρχία Αθηνών, που χαρακτηρίζεται ως επιτυχημένη (παρά το γεγονός ότι ούτε ουσιαστικές αρμοδιότητες μεταφέρθηκαν ποτέ στη διάρκεια των 16 ετών αιρετού 2ου βαθμού τοπικής αυτοδιοίκησης, ούτε κάποιο εξαιρετικά καινοτόμο έργο προωθήθηκε), θεωρήθηκε ως ενδεδειγμένη επιλογή ώστε να επιχειρηθεί να αποφευχθεί η ευθεία σύγκρουση στο θέμα του μνημονίου και να μετατοπισθεί η συζήτηση σε πιο αυτοδιοικητικά ζητήματα. Λες και ο τρόπος εκτέλεσης της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης δεν καθορίζεται στους στόχους, τα πλάνα και την αποτελεσματικότητα του, από τις επιταγές και τους περιορισμούς του μνημονίου.

Είναι θλιβερό, σε μια περίοδο που οι καταιγιστικές εξελίξεις (νέες υποδομές, επέκταση εργασιών της COSCO κλπ) ανοίγουν νέα αναπτυξιακά μονοπάτια για την πόλη, η συζήτηση για το πρώτο λιμάνι της χώρας να περιορίζεται στα εσωκομματικά ζητήματα, τις λεπτές ισορροπίες και τα «μαχαιρώματα» των τοπικών κυβερνητικών παραγόντων ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ο Πειραιάς βρίσκεται αντιμέτωπος με τη πιο κρίσιμη ευκαιρία της ιστορίας του, στην οποία η νέα περιφερειακή διοικητική δομή μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα, εφόσον παραχωρηθούν με ξεκάθαρο τρόπο οι ανάλογες αρμοδιότητες και φυσικά εξασφαλιστούν οι απαιτούμενοι πόροι.

Η δυσφημιστική για τη χώρα, εικόνα των συμβασιούχων του Υπ. Πολιτισμού να αποκλείουν την πρόσβαση στην Ακρόπολη και να μετατρέπεται ο περιβάλλον χώρος σε πεδίο μάχης με τις δυνάμεις ασφαλείας, θα έπρεπε να δημιουργεί σε απεργούς και κυβέρνηση συναισθήματα ντροπής για την ανικανότητα τους να διαχειριστούν με πολιιτκούς όρους ένα ζήτημα που χρονίζει. Η ιστορία των συμβασιούχων, πολλές φορές με πολυετή συνεχή ανανέωση συμβάσεων είναι μια μόνιμη γάγγραινα του δημοσίου τομέα μας, που ανακυκλώνεται για μικροκομματικούς λόγους. Ο σεβασμός όμως απέναντι στα εθνικά σύμβολα, θα έπρεπε να έχει εμπνεύσει και τις δυο πλευρές ώστε οι αντιδράσεις τους να κινούνται στα όρια της ευπρέπειας και της αξιοσύνης που αντιπροσωπεύει ο συγκεκριμένος χώρος.

Η επισήμανση του επικεφαλής του Eurogroup ότι ήταν γνωστό ότι η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες αντιμετώπιζε διαρθρωτικά ζητήματα που δεν τις επέτρεπαν να διαχειριστεί την εκτίναξη του χρέους της στα τέλη της δεκαετίας του ’80, προκάλεσε αντιδράσεις στο πολιτικό σύστημα της χώρας και υποκριτικές αναλύσεις από τα ΜΜΕ. Έμοιαζε λες και πρώτη φορά σε αυτό τον τόπο ακούμε την αποτύπωση των πραγματικών δεδομένων για τη εξέλιξη του οικονομικού μοντέλου μας, προς τα σημερινά αδιέξοδα. Λες και δεν γνωρίζαμε πότε ξεπέρασε το χρέος το 100% του ΑΕΠ, ούτε τον συνεχή λαϊκίστικο τρόπο διαχείρισης των δημοσιονομικών ζητημάτων, ελέω πελατειακών σχέσεων και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας που δεν επέτρεπε τον ορθό ανταγωνισμό στην αγορά. Η απλή αναφορά του αυτονόητου έμοιασε να μας ξαφνιάζει, ως σαν να αποτελούσε μια τεράστια αποκάλυψη!!

Αρχικά προκάλεσε εντύπωση, κατόπιν άνοιξε έναν ενδιαφέροντα κύκλο συζήτησης για την πολιτική ουσία τέτοιων προσεγγίσεων, για να καταλήξει στη συνειδητοποίηση ότι η πολιτική είναι αναγκασμένη να προσαρμοστεί στα νέα τεχνολογικά δεδομένα και τις εξελίξεις στον τρόπο διαχείρισης και διάχυσης της πληροφορίας. Τα βίντεο της ΝΔ που θύμιζαν προεκλογικές δηλώσεις και υποσχέσεις του κ. Παπανδρέου σε αντιπαράθεση με την κυβερνητικές επιλογές του, ήταν εξόχως εύστοχα, δεικτικά και συμπύκνωναν το μήνυμα της αναξιοπιστίας του πρωθυπουργού. Δείχνει έτσι να εισέρχεται η πολιτική αντιπαράθεση στην ψηφιακή εποχή του μέλλοντος μας.

Παρακολουθώντας την χθεσινοβραδυνή συνέντευξη του κ. Παπακωνσταντίνου, δυο στοιχεία ήταν πρόδηλα. Το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο της ακολουθούμενης πολιτικής και η αδυναμία να δοθούν πειστικές εξηγήσεις για την αναγκαιότητα και την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών αποφάσεων κατά το πρώτο 7μηνο από την ανάληψη της εξουσίας. Ιδιαίτερα όσον αφορά το δεύτερο και μετά την στρατηγική επιλογή της ΝΔ να συνδυάζει την προβολή της εναλλακτικής της πρότασης με την πρόσκληση προς την κυβέρνηση σε απολογία για τα πεπραγμένα του κρίσιμου αυτού χρονικού διαστήματος, οι αιτιάσεις του Υπ. Οικονομικών είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον αν και δεν έδωσαν ξεκάθαρες απαντήσεις στο γιατί αποτελούσαν μονόδρομο οι επιλογές τους.

Έχουμε υποσχεθεί αυτό το μπλογκ, να αποτελεί το μέσο έκφρασης της άποψης μας για τα ζητήματα που μας απασχολούν, με πρωτότυπες αναλύσεις. Ενδιαφέροντα θέματα από τον ημερήσιο τύπο, τα περιοδικά αλλά και το διαδίκτυο (sites & blogs) αναρτώνται στις αντίστοιχες σελίδες. Είπα όμως μετά τον «καταθλιπτικό» απολογισμό των πεπραγμένων της κυβέρνησης Παπανδρέου να σας προσφέρουμε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικά, τελευταία σχόλια του Χάρρυ Κλυνν, που είναι ιδιαίτερα ενεργός και στο twitter. Ο ταυτόχρονα αστείος και αιχμηρός λόγος του, συμπυκνώνει και εκφράζει, όπως μας έχει συνηθίσει δεκαετίες τώρα, γνήσια το λαϊκό αίσθημα γύρω από τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Απολαύστε τον!!