.png "English"){kind=small}
Ο «αδύναμος κρίκος» του «αδύναμου κρίκου»…
Πριν από 14 ώρες
Πριν κοπάσει ο θόρυβος από την πλήρη επιβεβαίωση των «μυστικών» επαφών Παπανδρέου – Στρος Καν που ουσιαστικά σχεδίαζαν την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ, τη στιγμή που οι πάντες διαβεβαίωναν ότι μια τέτοια προοπτική δεν υπήρχε αφού θα αποτελούσε καταστροφή για τον τόπο, ήρθε και η χθεσινοβραδινή απρόβλεπτη και ακόμα απροσδιόριστη ως προς το περιεχόμενο, Ευρωπαϊκή σύσκεψη, να ενισχύσει το κλίμα των «υπόγειων» διαδρομών που καθορίζουν τις τύχες μας. Το δημοσίευμα του Spiegel για πρωτοβουλία της Ελλάδα, ώστε να εξέλθει της Ευρωζώνης, όσο κι αν φαντάζει «μυθιστορηματική», ήταν αρκετή για να εντείνει το κλίμα ανασφάλειας συνολικά για την πορεία του Ευρώ. Τι υποκρύπτει τελικά το χθεσινό «γαϊτανάκι» δηλώσεων, εντυπώσεων και πολιτικών κινήσεων;
«Άραγε δεν υπήρχαν πάντοτε στην πολιτική, «υπόγειες» διαδρομές και γεγονότα που ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά επηρεάζουν καίρια τη ζωή μας;» Αυτό είναι ένα λογικοφανές επιχείρημα που ακούστηκε τις τελευταίες μέρες, στην προσπάθεια κάποιων να δικαιολογήσουν τις συζητήσεις Παπανδρέου – Στρος Καν πολύ πριν την επίσημη προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, ακόμα και πολύ πριν τις εθνικές εκλογές. Όταν ο Κων/νος Καραμανλής εκστόμιζε τη μνημειώδη φράση «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται, και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται», σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του αυτή ακριβώς την έκφανση της πολιτικής διαχείρισης.
Μετά την παταγώδη αποτυχία της μεγάλης επένδυσης, από κεφάλαια προερχόμενα από το Κατάρ, στον τομέα του υγροποιημένου φυσικού αερίου (το περιβόητο πλάνο του Αστακού), έρχονται οι εξελίξεις στο άλλο κεντρικό επενδυτικό σχέδιο (αυτό του Ελληνικού) να επιβεβαιώσει για μια ακόμα φορά, αυτό που είχαμε εκτενώς αναλύσει και στην ανάρτηση "Το πολιτικό DNA του ΠΑΣΟΚ, δεν μεταλλάσσεται!". Ο χώρος του Ελληνικού υπήρξε επί χρόνια αναξιοποίητος, με τα κόμματα της αριστεράς, αλλά και το ΠΑΣΟΚ να «μάχονται» για το ποιος αντιτίθεται πιο δυναμικά στην αξιοποίηση του.
Το συγκρότημα Αλαφούζου μας ενημέρωσε για την πρόσφατη δημοσκόπηση της Public Isuue, σύμφωνα με την οποία η Ελληνική κοινή γνώμη, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, άλλαξε άρδην άποψη όσον αφορά την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και διαφοροποιείται σημαντικά, σε σχέση με το παρελθόν, στην προοπτική άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα, έχοντας πλέον πολύ πιο θετική άποψη για μια τέτοια εξέλιξη. Αποτελεί άραγε αυτή η δημοσκοπική αποτύπωση, σαφή ένδειξη αλλαγής νοοτροπίας της κοινωνίας, όπως προσέτρεξαν να ερμηνεύσουν τα ευρήματα, δημοσιογράφοι και πολιτικοί ή η εξήγηση είναι πιο επιφανειακής λογικής και γι’ αυτό πρόσκαιρη;
Στην εποχή του μνημονίου, τι περιεχόμενο μπορεί να έχει ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς; Αρκεί η εξάντληση σε επικλήσεις επαναφοράς των χαμένων εργασιακών κι ασφαλιστικών δικαιωμάτων και στην κάλυψη των όποιων εισοδηματικών απωλειών; Αρκεί απλά η καταγγελία της αντιαναπτυξιακής κυβερνητικής πολιτικής που έφερε την πρωτόγνωρη ύφεση, την έξαρση των λουκέτων στην αγορά κι οδηγεί ολόκληρες γενιές, ιδιαίτερα τις νεότερες, σε συνθήκες εξαθλίωσης, κοινωνικού παραγκωνισμού και συναισθηματισμού μαρασμού;
"Ο κόσμος έχει ανάγκη να δει «αίμα»" είναι η εύγλωττη έκφραση που ακούγεται πιο συχνά από ποτέ, το τελευταίο διάστημα. Μια κοινωνία που αναγκάζεται σε βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωή της, επίπονες εισοδηματικές περικοπές, περιορισμούς εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, βιώνει καθημερινά την ανεργία και την αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών, επιζητεί στην τιμωρία πολιτικών προσώπων που διαχειρίστηκαν τα δημόσια πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες, μια συναισθηματική, έστω, εξιλέωση. Όταν μάλιστα βλέπει κορυφαίες υποθέσεις (Siemens, χρηματιστήριο κλπ) να περνούν ουσιαστικά στη λήθη και το επικοινωνιακό βάρος των αμαρτιών του συστήματος να άρουν «απόβλητες» από το πολιτικό προσκήνιο, εδώ και καιρό, προσωπικότητες τύπου Μαντέλη και Τσοχατζόπουλου, δικαιολογημένα εξοργίζεται ακόμα περισσότερο.
Το ίδιο θαλασσινό τοπίο κι ένας πρωταγωνιστής που με παρόμοια αίολη φρασεολογία προσπαθεί να εμφυσήσει την αισιοδοξία στους πολίτες. Από την αποφυγή της χρεοκοπίας το 2010 (το αδιέξοδο των όρων κι οι συνέπειες της αδιαπραγμάτευτης μνημονιακής υπογραφής, δεν απασχολούσαν τότε τον πρωθυπουργό!), περάσαμε στην, αστήριχτη από τις εξελίξεις, βεβαιότητα για θετική πορεία της χώρας κι αποτελεσματικότητα των θυσιών. Με βάση τους στόχους του μνημονίου και τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για να επιτευχθούν, τι δείχνουν τα επίσημα στοιχεία για την ορθότητα των επιλογών και τις προοπτικές για τον τόπο;
Είναι μια από τις σπάνιες φορές που αναπαράγουμε ολόκληρο άρθρο από άλλη πηγή, συγκεκριμένα την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Κι αυτό, επειδή η αναλυτική αναφορά του στον τρόπο που, από την αρχή της διαδρομής του προς τον Προεδρικό θώκο των ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα, αξιοποίησε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναγκάζοντες φίλους και αντιπάλους να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που έθεσε, αποδεικνύουν περίτρανα αυτό που από εδώ έχουμε αναλύσει με σειρά άρθρων (ενδεικτικά αναφέρονται τα «Η πολιτική στην ψηφιακή εποχή» και «Η Ψηφιακή δημοκρατία μέσα από το διαδίκτυο»). Την ταχέως αναπτυσσόμενη δυναμική αυτών των διαύλων επικοινωνίας, απρόσκοπτης επιχειρηματολογίας, ανάδειξης ιδεών, θέσεων και προτάσεων με το «αυτί» στην καθημερινή αντίδραση της κοινωνίας. Μια αντίδραση ικανή να δημιουργήσει νέες δομές οργάνωσης, έκφρασης αλλά και ανάδειξης προσωπικοτήτων ικανές να ανταποκριθούν στις πολύμορφες ανάγκες των καιρών. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:
Καὶ πάλιν μετὰ χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἀπευθύνομεν πρὸς ὑμᾶς τὸν χαρμόσυνον καὶ πλήρη ἐλπίδων χαιρετισμὸν "Χριστός Ἀνέστη"!
Αἱ συγκυρίαι καὶ τὰ γεγονότα τῆς συγχρόνου ἐποχῆς φαίνονται μὴ δικαιολογοῦντα τὸ χαρμόσυνον τοῦχαιρετισμοῦ μας. Αἱ συντελεσθεῖσαι ἤδη φυσικαὶ καταστροφαὶ ἐκ τῶν σεισμικῶν δονήσεων καὶ τῶν θαλασσίωνὑπερκυμάτων καὶ αἱ ἐπαπειλούμεναι τοιαῦται ἐκ τῆς πιθανολογουμένης ἐκρήξεως τῶν πυρηνικῶν ἐργοστασίων, ἀλλὰκαὶ αἱ ἀνθρωποθυσίαι ἐκ τῶν πολεμικῶν συρράξεων καὶ τῶν τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν, ἐμφανίζουν τὸν κόσμον μας δεινῶς πληγωμένον καὶ σφαδάζοντα ὑπὸ τὴν πίεσιν φυσικῶν καὶ πνευματικῶν κακῶν δυνάμεων.
Είναι η πρώτη χρονιά εδώ και δεκαετίες που το κλίμα κατήφειας και γενικευμένης απογοήτευσης από τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις, δεν επιτρέπει στην Αναστάσιμη διάθεση να συνεπάρει πλήρως, τις ψυχές των Ελλήνων. Ακόμα και η εκτόνωση της γιορτινής ατμόσφαιρας θα επισκιάζεται από την αγωνία για την επόμενη μέρα. Η ανάταση του τόπου δεν μπορεί να έρθει αν δεν υπάρξει, πρωτίστως, η «Ανάσταση» της ψυχής μας. Κι αυτή δεν μπορεί να προκύψει χωρίς την αναγνώριση των εσφαλμένων νοοτροπιών που δημιούργησαν το πλαίσιο της κρίσης σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, αξιακό), την ιεράρχηση των πρωτοβουλιών που μπορούν να καταστήσουν το σύστημα λειτουργικό, περισσότερο ηθικό και αξιοκρατικό αλλά και την συνειδητοποίηση της προσωπικής ευθύνης σε όλες αυτές τις επιλογές.
Επανειλημμένα έχουμε αναλύσει από αυτό το μπλογκ, τις οικτρές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία, τον κοινωνικό ιστό, το τραπεζικό σύστημα και τα ασφαλιστικά ταμεία, από μια πιθανή κήρυξη στάσης πληρωμών. Ταυτόχρονα τονίζαμε ότι η οικειοθελής προσφορά από πλευράς ιδιωτών επενδυτών για «κούρεμα» των ομολόγων που κατέχουν δεν είναι αναμενόμενη, όσο μάλιστα διαρκεί το μνημόνιο στη χώρα μας. Σε τι χρησιμεύει λοιπόν η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους, από τη στιγμή μάλιστα που οι εξελίξεις για μετά το 2013, είναι λίγο, πολύ δρομολογημένες;
Κάποιοι ανέμεναν γενναίες αποφάσεις και ρηξικέλευθες προτάσεις από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού. Να παραδεχτεί δηλαδή τους περιορισμούς του ακολουθούντος προγράμματος αλλά και να υπερβεί τις διαχρονικές κομματικές αγκυλώσεις αναφερόμενος με λεπτομέρειες στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος και την οικονομία και τους λόγους (ενδογενείς και μη, του πολιτικοοικονομικού μας συστήματος) που δεν επιτρέπουν την προώθηση τους. Αντ’ αυτού προτίμησε για μια ακόμα φορά να επιχειρήσει έναν αισιόδοξο απολογισμό των πεπραγμένων του και να επιδοθεί σε ένα γενικόλογο ευχολόγιο για τις μελλοντικές πρωτοβουλίες. Μόνο που η αποτελεσματικότητα των πολιτικών κινήσεων κρίνεται από τις επιπτώσεις τους στην κοινωνία, το όφελος για την εσωτερική αγορά και την εικόνα που αποκομίζουν οι διεθνείς «παρατηρητές» μας (η πρωτοφανής νέα εκτίναξη των spreads δίνει γλαφυρά την απάντηση!).
Η παλλαϊκή διάθεση για τιμωρία των επίορκων πολιτικών, έρχεται αντιμέτωπη με την οικτρή πραγματικότητα. Ασαφείς εξελίξεις σε σημαντικές υποθέσεις, περιορισμένης έκτασης ή και επιλεκτικές διώξεις, δικαστικές αποφάσεις με προφανή (;) πολιτική χροιά. Στην υπόθεση Ψωμιάδη, που τις τελευταίες ημέρες αποτέλεσε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, ήρθε να προστεθεί κι η απόφαση (καταδικαστική με αναστολή) για την μη κατάθεση πόθεν έσχες από τον κ.Μαντέλη. Μπορούν όμως οι δυο υποθέσεις να ενταχθούν στο ίδιο πλαίσιο και αρκούν οι διευθετήσεις τέτοιων ζητημάτων για να εκτονώσουν την κοινωνική επιταγή για βαθιά κάθαρση στο πολιτικό σύστημα. 
Στην αγωνιώδη προσπάθεια να πείσουν και τους εαυτούς τους ότι το αρχικό σχέδιο του μνημονίου για εσωτερική υποτίμηση υλοποιείται, αλλά ταυτόχρονα να δοθεί και η εντύπωση μιας ανάτασης του επενδυτικού κλίματος, οι αρμόδιοι (ή μάλλον κάποιοι από τους αρμόδιους!!) για την ανάπτυξη υπουργοί κ.κ. Χρυσοχοϊδης και Παμπούκης καταφεύγουν σε δηλώσεις που πέραν του ότι στρεβλώνουν τα δεδομένα, στηρίζονται πρωτίστως σε προσωπικές εικασίες και προσδοκίες. Η αναφορά σε μείωση τιμών, με τον πληθωρισμό σταθερά στο 4,5% και η καθυστερημένη αναπαραγωγή της Κινεζικής βοήθειας που αγγίζει πλέον τα όρια του αστικού μύθου, μάλλον απογοητεύουν τους πολίτες, ως χαρακτηριστικό δείγμα παλαιοκομματικής νοοτροπίας που επιζητεί την ωραιοποίηση της πραγματικότητας ανεξαρτήτως κόστους για την κοινωνία.
Οι συζητήσεις για τα πιθανά σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους των χωρών της περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) μετά το 2013 και την ενεργοποίηση του μόνιμου μηχανισμού στήριξης από την Ε.Ε., καλά κρατούν. Έχουν ήδη υπολογισθεί και τα ακριβή ποσά που θα απαιτηθούν για ένα σημαντικό «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων τους, αλλά και του συνολικού κρατικού, ιδιωτικού και τραπεζικού χρέους, μιλώντας μάλιστα κάποιοι για διαχειρίσιμες απώλειες των «ισχυρών» (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία). Το ζήτημα βέβαια πέρα από την τελική εξέλιξη, σε αυτό το επίπεδο, είναι ποια προοπτική δημιουργείται για την Ε.Ε. και την Ελλάδα και ποιες κινήσεις είναι αναγκαίες για την μακρόπνοη «επιβίωση» αμφοτέρων!
Εκατέρωθεν «εκβιασμοί» ανάμεσα σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση τους, για μη ψήφιση νομοσχεδίων από τη μια και προκήρυξη εκλογών από την άλλη, ακραίες εκφράσεις περί νομιμοποίησης της διακίνησης ναρκωτικών και της πορνείας, υπονοούμενα για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε ευαίσθητες περιοχές της επικράτειας. Αυτά συνθέτουν εν πολλοίς το σκηνικό των τελευταίων ημερών. Είναι εύλογη η απορία αν οι εντεινόμενες αντιδράσεις από την κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος, αποτελούν μέρος ενός προσχεδιασμένου «θεατρινισμού» για επικοινωνιακή διαχείριση ή ειλικρινείς αντανακλαστικές κινήσεις σε ένα θολό μελλοντικό πολιτικό τοπίο. Η αλήθεια, όπως συνήθως βρίσκεται κάπου στη μέση.
Υπήρξαν καταπέλτες, με ρητορικές εξάρσεις περί άκρατου λαϊκισμού, σε όσους εξαρχής αντιτέθηκαν στην υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα των όρων και του χρονοδιαγράμματος του μνημονίου και έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για το αδιέξοδο χρέους και την καταβύθιση της αγοράς και της κοινωνίας στην οποία μας οδηγεί. Σταδιακά άρχισαν να θέτουν ερωτήματα και αμφιβολίες, αποφεύγοντας όμως να έρχονται ακόμα σε ευθεία αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική. Έρχονται λοιπόν σήμερα, ως μετά Χριστόν προφήτες, να προτάξουν το αρχικό επιχείρημα Σαμαρά για λάθος «συνταγή» (μείγμα πολιτικής) που αντί να λύνει, επιδεινώνει τα αρχικά προβλήματα (έλλειμμα και χρέος). Να πρόκειται άραγε για καθυστερημένη «επιφώτιση» ή είναι άλλα τα κίνητρα της μεταλλαγής;
Ο ρόλος του Σόρος στα παγκόσμια κερδοσκοπικά παιχνίδια είναι γνωστός. Όλοι γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο αποκομίζει υπερκέρδη, «ποντάροντας» σε νομισματικές και γενικότερα οικονομικές εξελίξεις τις οποίες ως άλλη Κασσάνδρα έχει εγκαίρως προβλέψει. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί κι ως εξαιρετική διορατική ικανότητα, αν δεν συνδυαζόταν με σειρά κινήσεων και δηλώσεων από τον ίδιο και άλλους έγκριτους διαύλους, που ουσιαστικά δημιουργούν τις συνθήκες, πρακτικές και ψυχολογικές, για την επιβεβαίωση της αρχικής προφητείας. Με αυτά τα δεδομένα, η πρόσφατη συνάντηση του με τον πρωθυπουργό, χωρίς μάλιστα να ανακοινωθεί το ακριβές αντικείμενο της συζήτησης, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί μια ακόμα στρατηγική κίνηση που έχει σχέση με την εξέλιξη του Ελληνικού χρέους και τις προοπτικές αξιοποίησης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας.
Η κινηματικού τύπου εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην αρχηγία της ΝΔ, μέσα από κοινωνικές διεργασίες που ξεπερνούσαν τα κομματικά στεγανά και τους γνωστούς μηχανισμούς, δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες για το συνολικότερο άνοιγμα της παράταξης στον κοινωνικό ιστό που την στηρίζει, αλλά και την εντονότερη ενεργοποίηση ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που έβλεπαν σε αυτές τις εξελίξεις την υπέρβαση της κατεστημένης λογικής των ερμητικά κλειστών και ελεγχόμενων κομματικών κύκλων. Η κριτική και η γκρίνια, για την ταχύτητα με την οποία προχώρησε αυτή η αναγεννητική προσπάθεια, δεν έλειψαν. Άλλωστε είναι σύνηθες φαινόμενο να «απαιτούμε» ακόμα και με ελλιπή γνώση των δεδομένων ή με αντιπαραβολή παραδειγμάτων από εντελώς άσχετους χώρους, την αντανακλαστική αντίδραση ακόμα και των πιο δυσλειτουργικών οργανισμών (όπως είναι τα κόμματα).
Δεν γνωρίζω, αν και το θεωρώ πολύ πιθανό με βάση τον τρόπο λειτουργίας της Αγγλοσαξωνικής εκπαίδευσης, κατά πόσο ο Γιώργος Παπανδρέου έχει έρθει σε επαφή με το φιλοσοφικό κίνημα του υπαρξισμού κατά τα φοιτητικά του χρόνια. Θα έπρεπε λοιπόν να έχει διδαχθεί τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες αρχές του και να γνωρίζει καλά, ότι η ειλικρινής κι αποτελεσματική αισιοδοξία προκύπτει μέσα από την όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας και την αναγνώριση όλων εκείνων των παραγόντων που επηρεάζουν και σχηματοποιούν το μελλοντικό πλαίσιο δράσης. Άλλωστε κι οι πρόσφατες παραινέσεις του κ.Λοβέρδου να ειπωθεί επιτέλους όλη η αλήθεια στον Ελληνικό λαό, αυτό ακριβώς υπονοεί.
Η κυβέρνηση επιχείρησε, μετά την αρχική μίζερη περίοδο της αποποίησης ευθυνών όπου όλα οφείλονταν αποκλειστικά στην προηγούμενη διακυβέρνηση της ΝΔ και η ίδια αναγκαζόταν να καταφύγει σε σκληρές αποφάσεις με τις οποίες δεν συμφωνούσε (σύνδρομο Σταχτοπούτας), να προβάλλει την ιδέα της «αναμορφωτικής» πολιτικής δύναμης που προωθεί μεγάλες τομές που θα άλλαζαν ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και της οικονομίας. Ανεξάρτητα από την αξιοπιστία τέτοιων δηλώσεων και τις επικοινωνιακές σκοπιμότητες εμφάνισης μιας λιγότερο παθητικής αντιμετώπισης της πραγματικότητας, η ροή των εξελίξεων απέδειξε ότι το πολιτικό DNA που εγκαθίδρυσε κι ανέπτυξε σε άκρατο βαθμό τις παθογένειες του μεταπολιτευτικού συστήματος δεν παραμένει απλά ισχυρό αλλά κατευθύνει αντανακλαστικά τον τρόπο διαχείρισης των ζητημάτων.
Ο λαλίστατος σχολιαστής του κεντρικού δελτίου του MEGA κ.Τσίμας που κάθε βράδυ μας «βομβαρδίζει» με τις αναλύσεις του επί παντός επιστητού, κατακεραυνώνοντας τους συνομιλητές – συνεντευξιαζόμενους, στη χθεσινή παρέμβαση του για το ζήτημα των δηλώσεων της κ.Μπιρμπίλη (περί της ανάγκης δημοσίου χαρακτήρα των κύριων ΔΕΚΟ), μας εξέπληξε με την αδυναμία του να εκφέρει άποψη για το θέμα. Δεν έχω άποψη, μας είπε, για το αν θα πρέπει ή όχι να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, επιβεβαιώνοντας ότι ούτε γαρ έρχεται μόνον! Μάλλον η μνήμη του τον ξεγελά για τις εδώ και δεκαετίες εκπεφρασμένες θέσεις του. Ή μήπως πάλι δεν είναι θέμα προσωπικής μνήμης αλλά γενικευμένης αμνησίας των πεπραγμένων ενός συστήματος εξουσίας!
Αρκούσε η σχετική δήλωση ενός κορυφαίου στελέχους για να επαναφέρει στην επικαιρότητα το ζήτημα του αιτήματος προκήρυξης εκλογών από τη ΝΔ. Μετά από 18 μήνες διακυβέρνησης στους οποίους το ΠΑΣΟΚ έχει ξεδιπλώσει πλήρως τους στόχους και την τακτική του, έχοντας μάλιστα υφαρπάξει την ψήφο με λαϊκίστικες υποσχέσεις που αποδείχθηκαν έπεα πτερόεντα, η προσφυγή στη λαϊκή κρίση φαντάζει ως θεμιτή επιλογή. Πέρα όμως από τους ανέξοδους βερμπαλισμούς η αποτελεσματικότητα μιας κίνησης πρέπει να ειδωθεί μέσα από τρία πρίσματα. Το θεσμικό, το πολιτικό-κομματικό και το επικοινωνιακό.
Η αισιοδοξία πρέπει να πηγάζει, ειδικά στην πολιτική και την οικονομία, από αντικειμενικά στοιχεία που αποδεικνύουν τη σοβαρότητα των όποιων επιχειρημάτων και τις αυξημένες πιθανότητες θετικών εξελίξεων. Στις πρόσφατες αναρτήσεις «Οι πανηγυρισμοί του "πρωταθλητή" χειμώνα ΙΙ» και «Πως τα 6 δις όφελος, γίνονται 7 δις απώλειες...», είχαμε καταγράψει ότι όπως και πέρσι τέτοιο καιρό, λίγο πριν οδηγηθούμε στο μνημόνιο που έως τότε ξορκιζόταν ως η χείριστη λύση, η αισιοδοξία ξεχείλιζε από τα κυβερνητικά χείλη, έτσι και φέτος κι αφού «άπλωσαν» εσκεμμένα ένα πέπλο περιορισμένων προσδοκιών, δηλώνουν πλήρως ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου. Που οδηγούμαστε όμως τόσο εσωτερικά όσο και γενικότερα ως Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, μετά μάλιστα και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Πορτογαλία που την φέρνουν εγγύτερα στην πόρτα της Τρόικας.
Τι να αναφέρεις για μια τέτοια επέτειο που δεν έχει χιλιοειπωθεί; Ποια σκέψη να προτάξεις που δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχούς ανάλυσης; Δεδομένο είναι ότι σχεδόν αντανακλαστικά η ψυχή σου πλημμυρίζει με αισθήματα περηφάνιας, αδούλωτου πνεύματος, τιμής και δόξας, έννοιες διαχρονικές με τις οποίες όμως δυσκολεύονται να ταυτιστούν οι άνθρωποι της εποχής μας! Η «θεοποίηση» της εικόνας και του εύκολου, άκοπου κέρδους, η ανοχή στην ανομία, την αναξιοκρατία και το νεποτισμό, σκιάζουν στη συνείδηση των πολιτών την αξία των βασικών αρχών. Αυτών που, ιεραρχικά, αποτελούν τη βάση για κάθε αξιότιμη πράξη, το αναγκαίο υπόβαθρο για την εξυπηρέτηση κάθε υψηλής έννοιας.
Ο αυτοπροσδιορισμός, όπως και σε άλλα πεδία (κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά), έτσι και στην πολιτική, όσο κι αν είναι θεμιτός, δεν αποτελεί την πιο αξιόπιστη ένδειξη των ουσιαστικών χαρακτηριστικών του λέγοντος («στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις» όπως εύστοχα είχε επισημάνει κάποτε, ο Τσαρούχης) . Η ταύτιση και η συνέπεια στις αρχές και τις αξίες που διέπουν τον όποιο «προσδιορισμό», αποδεικνύουν έμπρακτα το δίκαιο της χρήσης του από συγκεκριμένα άτομα. Έτσι και η αυτοαναγόρευση κάποιων σε γνήσιους εκφραστές της σύγχρονης, Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς αντίληψης, θέτοντας μάλιστα εν αμφιβόλω την πίστη της σημερινής ΝΔ σε αυτές τις αρχές, οφείλει να αξιολογηθεί μέσα από τη βάσανο, αυτής της εξέτασης. Τι συνιστά λοιπόν, σε αδρές γραμμές, μια Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά;
