.png "English"){kind=small}
Ο «αδύναμος κρίκος» του «αδύναμου κρίκου»…
Πριν από 14 ώρες
Εκατέρωθεν «εκβιασμοί» ανάμεσα σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση τους, για μη ψήφιση νομοσχεδίων από τη μια και προκήρυξη εκλογών από την άλλη, ακραίες εκφράσεις περί νομιμοποίησης της διακίνησης ναρκωτικών και της πορνείας, υπονοούμενα για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε ευαίσθητες περιοχές της επικράτειας. Αυτά συνθέτουν εν πολλοίς το σκηνικό των τελευταίων ημερών. Είναι εύλογη η απορία αν οι εντεινόμενες αντιδράσεις από την κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος, αποτελούν μέρος ενός προσχεδιασμένου «θεατρινισμού» για επικοινωνιακή διαχείριση ή ειλικρινείς αντανακλαστικές κινήσεις σε ένα θολό μελλοντικό πολιτικό τοπίο. Η αλήθεια, όπως συνήθως βρίσκεται κάπου στη μέση.
Υπήρξαν καταπέλτες, με ρητορικές εξάρσεις περί άκρατου λαϊκισμού, σε όσους εξαρχής αντιτέθηκαν στην υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα των όρων και του χρονοδιαγράμματος του μνημονίου και έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για το αδιέξοδο χρέους και την καταβύθιση της αγοράς και της κοινωνίας στην οποία μας οδηγεί. Σταδιακά άρχισαν να θέτουν ερωτήματα και αμφιβολίες, αποφεύγοντας όμως να έρχονται ακόμα σε ευθεία αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική. Έρχονται λοιπόν σήμερα, ως μετά Χριστόν προφήτες, να προτάξουν το αρχικό επιχείρημα Σαμαρά για λάθος «συνταγή» (μείγμα πολιτικής) που αντί να λύνει, επιδεινώνει τα αρχικά προβλήματα (έλλειμμα και χρέος). Να πρόκειται άραγε για καθυστερημένη «επιφώτιση» ή είναι άλλα τα κίνητρα της μεταλλαγής;
Ο ρόλος του Σόρος στα παγκόσμια κερδοσκοπικά παιχνίδια είναι γνωστός. Όλοι γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο αποκομίζει υπερκέρδη, «ποντάροντας» σε νομισματικές και γενικότερα οικονομικές εξελίξεις τις οποίες ως άλλη Κασσάνδρα έχει εγκαίρως προβλέψει. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί κι ως εξαιρετική διορατική ικανότητα, αν δεν συνδυαζόταν με σειρά κινήσεων και δηλώσεων από τον ίδιο και άλλους έγκριτους διαύλους, που ουσιαστικά δημιουργούν τις συνθήκες, πρακτικές και ψυχολογικές, για την επιβεβαίωση της αρχικής προφητείας. Με αυτά τα δεδομένα, η πρόσφατη συνάντηση του με τον πρωθυπουργό, χωρίς μάλιστα να ανακοινωθεί το ακριβές αντικείμενο της συζήτησης, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί μια ακόμα στρατηγική κίνηση που έχει σχέση με την εξέλιξη του Ελληνικού χρέους και τις προοπτικές αξιοποίησης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας.
Η κινηματικού τύπου εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην αρχηγία της ΝΔ, μέσα από κοινωνικές διεργασίες που ξεπερνούσαν τα κομματικά στεγανά και τους γνωστούς μηχανισμούς, δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες για το συνολικότερο άνοιγμα της παράταξης στον κοινωνικό ιστό που την στηρίζει, αλλά και την εντονότερη ενεργοποίηση ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που έβλεπαν σε αυτές τις εξελίξεις την υπέρβαση της κατεστημένης λογικής των ερμητικά κλειστών και ελεγχόμενων κομματικών κύκλων. Η κριτική και η γκρίνια, για την ταχύτητα με την οποία προχώρησε αυτή η αναγεννητική προσπάθεια, δεν έλειψαν. Άλλωστε είναι σύνηθες φαινόμενο να «απαιτούμε» ακόμα και με ελλιπή γνώση των δεδομένων ή με αντιπαραβολή παραδειγμάτων από εντελώς άσχετους χώρους, την αντανακλαστική αντίδραση ακόμα και των πιο δυσλειτουργικών οργανισμών (όπως είναι τα κόμματα).
Δεν γνωρίζω, αν και το θεωρώ πολύ πιθανό με βάση τον τρόπο λειτουργίας της Αγγλοσαξωνικής εκπαίδευσης, κατά πόσο ο Γιώργος Παπανδρέου έχει έρθει σε επαφή με το φιλοσοφικό κίνημα του υπαρξισμού κατά τα φοιτητικά του χρόνια. Θα έπρεπε λοιπόν να έχει διδαχθεί τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες αρχές του και να γνωρίζει καλά, ότι η ειλικρινής κι αποτελεσματική αισιοδοξία προκύπτει μέσα από την όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας και την αναγνώριση όλων εκείνων των παραγόντων που επηρεάζουν και σχηματοποιούν το μελλοντικό πλαίσιο δράσης. Άλλωστε κι οι πρόσφατες παραινέσεις του κ.Λοβέρδου να ειπωθεί επιτέλους όλη η αλήθεια στον Ελληνικό λαό, αυτό ακριβώς υπονοεί.
Η κυβέρνηση επιχείρησε, μετά την αρχική μίζερη περίοδο της αποποίησης ευθυνών όπου όλα οφείλονταν αποκλειστικά στην προηγούμενη διακυβέρνηση της ΝΔ και η ίδια αναγκαζόταν να καταφύγει σε σκληρές αποφάσεις με τις οποίες δεν συμφωνούσε (σύνδρομο Σταχτοπούτας), να προβάλλει την ιδέα της «αναμορφωτικής» πολιτικής δύναμης που προωθεί μεγάλες τομές που θα άλλαζαν ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και της οικονομίας. Ανεξάρτητα από την αξιοπιστία τέτοιων δηλώσεων και τις επικοινωνιακές σκοπιμότητες εμφάνισης μιας λιγότερο παθητικής αντιμετώπισης της πραγματικότητας, η ροή των εξελίξεων απέδειξε ότι το πολιτικό DNA που εγκαθίδρυσε κι ανέπτυξε σε άκρατο βαθμό τις παθογένειες του μεταπολιτευτικού συστήματος δεν παραμένει απλά ισχυρό αλλά κατευθύνει αντανακλαστικά τον τρόπο διαχείρισης των ζητημάτων.
Ο λαλίστατος σχολιαστής του κεντρικού δελτίου του MEGA κ.Τσίμας που κάθε βράδυ μας «βομβαρδίζει» με τις αναλύσεις του επί παντός επιστητού, κατακεραυνώνοντας τους συνομιλητές – συνεντευξιαζόμενους, στη χθεσινή παρέμβαση του για το ζήτημα των δηλώσεων της κ.Μπιρμπίλη (περί της ανάγκης δημοσίου χαρακτήρα των κύριων ΔΕΚΟ), μας εξέπληξε με την αδυναμία του να εκφέρει άποψη για το θέμα. Δεν έχω άποψη, μας είπε, για το αν θα πρέπει ή όχι να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, επιβεβαιώνοντας ότι ούτε γαρ έρχεται μόνον! Μάλλον η μνήμη του τον ξεγελά για τις εδώ και δεκαετίες εκπεφρασμένες θέσεις του. Ή μήπως πάλι δεν είναι θέμα προσωπικής μνήμης αλλά γενικευμένης αμνησίας των πεπραγμένων ενός συστήματος εξουσίας!
Αρκούσε η σχετική δήλωση ενός κορυφαίου στελέχους για να επαναφέρει στην επικαιρότητα το ζήτημα του αιτήματος προκήρυξης εκλογών από τη ΝΔ. Μετά από 18 μήνες διακυβέρνησης στους οποίους το ΠΑΣΟΚ έχει ξεδιπλώσει πλήρως τους στόχους και την τακτική του, έχοντας μάλιστα υφαρπάξει την ψήφο με λαϊκίστικες υποσχέσεις που αποδείχθηκαν έπεα πτερόεντα, η προσφυγή στη λαϊκή κρίση φαντάζει ως θεμιτή επιλογή. Πέρα όμως από τους ανέξοδους βερμπαλισμούς η αποτελεσματικότητα μιας κίνησης πρέπει να ειδωθεί μέσα από τρία πρίσματα. Το θεσμικό, το πολιτικό-κομματικό και το επικοινωνιακό.
Η αισιοδοξία πρέπει να πηγάζει, ειδικά στην πολιτική και την οικονομία, από αντικειμενικά στοιχεία που αποδεικνύουν τη σοβαρότητα των όποιων επιχειρημάτων και τις αυξημένες πιθανότητες θετικών εξελίξεων. Στις πρόσφατες αναρτήσεις «Οι πανηγυρισμοί του "πρωταθλητή" χειμώνα ΙΙ» και «Πως τα 6 δις όφελος, γίνονται 7 δις απώλειες...», είχαμε καταγράψει ότι όπως και πέρσι τέτοιο καιρό, λίγο πριν οδηγηθούμε στο μνημόνιο που έως τότε ξορκιζόταν ως η χείριστη λύση, η αισιοδοξία ξεχείλιζε από τα κυβερνητικά χείλη, έτσι και φέτος κι αφού «άπλωσαν» εσκεμμένα ένα πέπλο περιορισμένων προσδοκιών, δηλώνουν πλήρως ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου. Που οδηγούμαστε όμως τόσο εσωτερικά όσο και γενικότερα ως Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, μετά μάλιστα και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Πορτογαλία που την φέρνουν εγγύτερα στην πόρτα της Τρόικας.
Τι να αναφέρεις για μια τέτοια επέτειο που δεν έχει χιλιοειπωθεί; Ποια σκέψη να προτάξεις που δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχούς ανάλυσης; Δεδομένο είναι ότι σχεδόν αντανακλαστικά η ψυχή σου πλημμυρίζει με αισθήματα περηφάνιας, αδούλωτου πνεύματος, τιμής και δόξας, έννοιες διαχρονικές με τις οποίες όμως δυσκολεύονται να ταυτιστούν οι άνθρωποι της εποχής μας! Η «θεοποίηση» της εικόνας και του εύκολου, άκοπου κέρδους, η ανοχή στην ανομία, την αναξιοκρατία και το νεποτισμό, σκιάζουν στη συνείδηση των πολιτών την αξία των βασικών αρχών. Αυτών που, ιεραρχικά, αποτελούν τη βάση για κάθε αξιότιμη πράξη, το αναγκαίο υπόβαθρο για την εξυπηρέτηση κάθε υψηλής έννοιας.
Ο αυτοπροσδιορισμός, όπως και σε άλλα πεδία (κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά), έτσι και στην πολιτική, όσο κι αν είναι θεμιτός, δεν αποτελεί την πιο αξιόπιστη ένδειξη των ουσιαστικών χαρακτηριστικών του λέγοντος («στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις» όπως εύστοχα είχε επισημάνει κάποτε, ο Τσαρούχης) . Η ταύτιση και η συνέπεια στις αρχές και τις αξίες που διέπουν τον όποιο «προσδιορισμό», αποδεικνύουν έμπρακτα το δίκαιο της χρήσης του από συγκεκριμένα άτομα. Έτσι και η αυτοαναγόρευση κάποιων σε γνήσιους εκφραστές της σύγχρονης, Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς αντίληψης, θέτοντας μάλιστα εν αμφιβόλω την πίστη της σημερινής ΝΔ σε αυτές τις αρχές, οφείλει να αξιολογηθεί μέσα από τη βάσανο, αυτής της εξέτασης. Τι συνιστά λοιπόν, σε αδρές γραμμές, μια Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά;
Παρά το γεγονός ότι η ταυτότητα του ατόμου που διακίνησε το περιβόητο email περί επικείμενης χρεοκοπίας (μια ακόμα απόπειρα διασποράς πανικού, παρόμοια με αυτή της επαναφοράς στη δραχμή και της ανάλογης λειτουργίας του Νομισματοκοπείου!), η λασπολογία από πλευράς του Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ κ. Καρχιμάκη, περί συμμετοχής της ΝΔ στο όλο ζήτημα, δεν ανασκευάστηκε επισήμως. Πέρα όμως από το τυπικό της υπόθεσης, η ουσία έγκειται στους λόγους που μετατρέπουν, τόσο εύκολα, την οποιαδήποτε φήμη σε πιστευτή είδηση. Προφανώς και δεν είναι η επιθυμία των πολιτών για την ολοκληρωτική καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας. Μήπως η κυβέρνηση θα πρέπει να αναζητήσει το «δαίμονα» εγγύτερα από ότι φαντάζεται!!
Στο μνημονιακό πνεύμα των καιρών μας, η κυβέρνηση αποφάσισε με συνοπτικές διαδικασίες την κατάργηση πάνω από χιλίων σχολείων με πρόσχημα την βελτίωση του παραγόμενου εκπαιδευτικού έργου. Βέβαια δεν χρειάστηκαν παρά λίγες ημέρες για να αποδειχτεί ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, είτε, κυρίως στα αστικά κέντρα, οι συγχωνεύσεις οδηγούν σε κορεσμό και δυσλειτουργίες λόγω αύξησης του όγκου των μαθητών ανά σχολείο, είτε στην ιδιότυπη εκπαιδευτική «αστυφιλία» ερημώνοντας περαιτέρω τα χωριά, ιδιαίτερα τα ορεινά, στερώντας τους κι αυτή την εναπομείνασα κοινωνική πνοή.
Το έχουμε πει πολλές φορές ότι οι πολιτικές αποφάσεις του καθενός είναι θεμιτές και σεβαστές, εξίσου θεμιτή όμως είναι και η διερεύνηση του σκεπτικού και των κινήτρων της κάθε απόφασης, καθώς και του συνδυασμού της με τη συνολική πορεία και τις διαχρονικές θέσεις του κάθε πολιτικού. Ο Σωτήρης Χατζηγάκης επί σειρά ετών βουλευτής Τρικάλων και υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ, αφού έλαμψε δια της απουσίας του από την τελευταία μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών, θεώρησε σκόπιμο με καθυστέρηση κάποιων μηνών να μας ενημερώσει για τις εκτιμήσεις του πάνω στην εκλογική προοπτική του κόμματος της κ.Μπακογιάννη.
Μέσα στο κλίμα άκρατης κυβερνητικής αισιοδοξίας από την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου από την Τρόικα και την μείωση κατά μια μονάδα του επιτοκίου εκτοκισμού του, η ρητορική των 6 δις κέρδος για την Ελληνική οικονομία από αυτή την απόφαση, διαχύθηκε ταχύτατα τόσο από τα μέσα ενημέρωσης όσο κι από την πολιτική επιχειρηματολογία. Εσκεμμένα η μη, κάποιοι κατόρθωσαν να μετατρέψουν το άσπρο σε μαύρο συγχέοντας την παροδική μείωση στην ετήσια καταβολή τόκων με τη συνολική επιβάρυνση σε όλη τη διάρκεια μιας δανειακής σύμβασης. Μια προσεκτικότερη ματιά στα νούμερα οδηγεί σε αμείλικτα συμπεράσματα με τις συσσωρευμένες απώλειες να ξεπερνούν τα 7 δις!!
Όσο εμείς περιδινούμαστε στα ατελέσφορα αισιόδοξα μονοπάτια μας, από την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και τη μείωση κατά μια μονάδα του επιτοκίου της δανειακής σύμβασης με την Τρόικα, μια είδηση που μπορεί να τινάξει στον αέρα κάθε σχεδιασμό, πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Το υπονοούμενο Τρισέ για πιθανή αύξηση του βασικού επιτοκίου της ΕΚΤ, μετά από 3 χρόνια σταθερότητας σε ιστορικά χαμηλά, μπορεί να αποδειχθεί για τις αδύναμες δημοσιονομικά χώρες όπως η δική μας, το τελειωτικό χτύπημα στην προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας και να επιφέρει ανεπανόρθωτες, διαβρωτικές κοινωνικές επιπτώσεις.
Πέρσι περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα, αναφερόμασταν με αυτό τον τίτλο «Οι πανηγυρισμοί του "πρωταθλητή" χειμώνα!!», στους άτοπους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης για την ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, που με τη πλήρη ασάφεια των όρων και των διαδικασιών του, αντί να βοηθήσει τη χώρα στη διαχείριση των οικονομικών αδιεξόδων της, την οδήγησε στην εκτίναξη των spreads και την «αγκαλιά» του μνημονίου, που έως κι εκείνη τη στιγμή απορρίπτονταν από τους πάντες μετά βδελυγμίας. Οι χθεσινές αναμενόμενες εξελίξεις (τις είχαμε περιγράψει πλήρως «Οδεύοντας προς την Ευρωπαϊκή 25η Μαρτίου!») δημιουργούν ένα παρόμοιο με το περσινό περιβάλλον, άτοπης ευεξίας.
Η διαχρονικά προκλητική στάση της εκάστοτε Τουρκικής ηγεσίας έναντι της Ελλάδας ξεπέρασε κάθε όριο με τις τελευταίες δηλώσεις του Υπ. Εξωτερικών κ.Νταβούντογλου. Μια μέρα πριν την επίσκεψη του στη χώρα μας έθεσε ξεκάθαρα το Καστελόριζο εκτός της εθνικής μας κυριαρχίας, αμφισβητώντας ευθέως, με τη νοοτροπία ενός νέου casus belli, τη δυνατότητα μας να χαράξουμε ΑΟΖ ακόμα και με άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής (Κύπρο, Αίγυπτο). Την επομένη με χαρακτηριστικά απρεπές ύφος αντέτεινε, στο θέμα των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου μας, το πρωτοφανές επιχείρημα ότι και οι Έλληνες ίπτανται πάνω από το Αιγαίο, ως σαν να αναφερόταν σε μια de facto υπό συν διαχείριση θάλασσα.
Οι «ατυχείς», προσχεδιασμένες όπως απέδειξαν κι οι δηλώσεις Στρος-Καν, μετεκλογικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες είναι γνωστές. Το ίδιο κι η αδιαπραγμάτευτη αποδοχή ενός μνημονίου που οι εμπροσθοβαρείς δημοσιονομικοί στόχοι, το χρονοδιάγραμμα του και φυσικά οι όροι του δανεισμού ήταν προφανές ότι δεν συνέτειναν στον περιορισμό του δυσβάστακτου εξωτερικού χρέους. Η κυβερνητική αντιμετώπιση αυτής της επιλογής της, θύμιζε τη λογική του «στιγμιαίου λάθους». Μπορεί η απόφαση να είναι οδυνηρή αλλά σωθήκαμε από τη χρεοκοπία! Το πριν και το μετά, της στιγμιαίας κίνησης αποκτούσε δευτερεύουσα αξία, ως σαν να συγκυβερνούσε σύσσωμο το πολιτικό σκηνικό κι όλες οι εξελίξεις να ήταν αναπόφευκτες.
Μας εκπλήσσει όλο και περισσότερο με τις δηλώσεις του, αν αυτό είναι πλέον δυνατόν, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Σε πρωινή συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν δίστασε να αναπτύξει επιχειρήματα, πέρα από κάθε φαντασία, σχετικά με τους λόγους που η ανεργία εκτινάσσεται προς το 15% αλλά και να αμφισβητήσει ευθέως την εικόνα κατάρρευσης της αγοράς, με τα λουκέτα να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Ο ρόλος του, ως πολιτικός «λαγός» για μελλοντικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες είναι γνωστός. Αυτή όμως η προσέγγιση καίριων κοινωνικών ζητημάτων, μέσα από την σκέψη του «τρελού» που αμφισβητεί και αυταπόδεικτες αλήθειες, είναι τουλάχιστον προσβλητική για τη νοημοσύνη των πολιτών και τη δεινή καθημερινότητα στην οποία αναγκάζονται να αντεπεξέλθουν.Stage! 
Αυξάνονται και πληθύνονται τα δημοσιεύματα κι οι δηλώσεις που εκθειάζουν τα «ευεργετήματα» των κυβερνήσεων συνεργασίας ή όπως αλλιώς τίθεται μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Τα κραταιά ΜΜΕ και μέρος του πολιτικού κόσμου αναδεικνύουν ως υπεύθυνη στάση απέναντι στις αδιέξοδες εξελίξεις τη συστράτευση του πολιτικού προσωπικού για τη σωτηρία της χώρας. Θεωρητικά ακούγεται μια επιθυμητή εξέλιξη. Ποιος δεν θα ήθελε να υπάρχει η δυνατότητα μια συνεννόησης στα ελάχιστα αυτονόητα για αυτό τον τόπο. Αν είχε υπάρξει μια τόσο εξορθολογισμένη προσέγγιση εδώ και δεκαετίες, μακριά από περιττούς λαϊκισμούς και ανέξοδους βερμπαλισμούς, μπορεί η χώρα να μην βρισκόταν στη σημερινή κατάσταση. Η τωρινή, εσπευσμένη «ωδή» στη συνεργασία είναι τόσο άδολη, σε τι στοχεύει και πάνω σε ποια βάση θα μπορούσε να οικοδομηθεί μετά τις μνημονιακές κυβερνητικές επιλογές.
Προφανώς αυτό το ερώτημα θα έμοιαζε παράταιρο και ανούσιο, σε φυσιολογικές οικονομικές συνθήκες. Είναι γνωστό ότι η χώρα μας είναι από τις πιο εξαρτημένες ενεργειακά από τις εισαγωγές πετρελαίου. Το φυσικό αέριο μόλις που αρχίζει να αποκτά θέση στη συνείδηση των πολιτών, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας βρίσκονται στα σπάργανα της ανάπτυξης και η συζήτηση για πιθανή εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας έχει περιθωριοποιηθεί πριν καν αρχίσει. Πως λοιπόν θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη η νέα εκτόξευση των διεθνών τιμών του πετρελαίου μετά την κοινωνική έκρηξη στη Λιβύη και την επαπειλούμενη επέκταση της και σε άλλες ισχυρές πετρελαϊκά αραβικές χώρες;
Η τελευταία δημοσκόπηση της MRB ήρθε να επιβεβαιώσει το σκεπτικό που περιγράφαμε πριν δυο μέρες περί ρεαλιστικής και δημιουργικά μαχητικής πολιτικής στάσης στην οποία προσβλέπει η κοινωνία «Ρεαλισμός και δημιουργική μαχητικότητα». Με βάση τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της έρευνας οι πολίτες αποζητούν από τη ΝΔ, ρεαλιστικές λύσεις (κυρίως στο οικονομικό πεδίο) και δυναμικό αντιπολιτευτικό λόγο. Ταυτόχρονα αποτυπώνεται η έκδηλη αγωνία για την έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής που θα μπορούσε να συνεισφέρει τον περιορισμό του χρέους καθώς και η συνειδητοποίηση του μνημονικού αδιέξοδου και της ανάγκης επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του.
Ο διαχρονικός ρόλος της κρατικής τηλεόρασης ως κύριου μέσου αναπαραγωγής της κυβερνητικής πολιτικής είναι γνωστός. Σε παλαιότερες εποχές είχε ξεπεράσει κάθε όριο προπαγανδιστικής λογικής, όμως περίπου την τελευταία δεκαετία, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς παραφωνίες, είχαν υπάρξει εμφανή σημάδια βελτίωσης, αποφεύγοντας κραυγαλέες ακρότητες, αποσιώπηση ή διαστρέβλωση γεγονότων. Τα επαναλαμβανόμενα συμβάντα «εκτροπής» από κάθε κανόνα δεοντολογίας, του τελευταίου διαστήματος, μας φέρνουν στην θύμηση αλήστου μνήμης εποχές και επιβεβαιώνουν το επικοινωνιακό αδιέξοδο και την ανασφάλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
